fimmtudagur, nóvember 27, 2008

Eftirlaunafrumvarpið

Ég var að lesa Fréttablaðið síðan á laugardag, forsíðuna.

Í fyrsta lagi. 
Er Davíð Oddsson búinn að vera á fullum eftirlaunum undanfarin ár jafnframt því að vera á fullum launum sem Seðlabankastjóri? Fékk hann kannski biðlaun líka?

Í öðru lagi.
Sigurði Kára Kristjánssyni finnst breytingarnar á eftirlaunafrumvarpinu ganga alveg nógu langt. Svo klikkir hann út: ,,Ég er síðan alltaf reiðubúinn að ræða það hvort færa eigi lífeyrisréttindi opinberra starfsmanna nær því sem gerist á almennum markaði."

Já, sniðugur er hann. Ef þið eruð eitthvað að rífa ykkur þá sviptum við stóran hluta launþega réttindum. Hvað er þetta annað en hrein og klár hótun? Því hann ætlar alveg örugglega ekki að færa laun opinberra starfsmanna til samræmis því sem gerist á almennum markaði. Ætli það..

þriðjudagur, nóvember 25, 2008

Mótmælin

Ég gleðst óskaplega í hjarta mínu við fréttir af mótmælum og verð jafnvel klökk á stundum. Samt finnst mér of langt gengið þegar fólk reynir að brjótast inn á lögreglustöðvar og brýtur og eyðileggur. Það erum við sem munum borga skemmdirnar og við höfum bara nóg annað við peningana að gera þessa dagana.

Hins vegar hafa Íslendingar brennt sig á því að friðsamleg mótmæli skila engu svo það er kannski ekki nema von að upp úr sjóði að lokum. 
Ég vil endilega hafa mótmæli, ég vil að þau séu friðsamleg en auðvitað þurfa þau að skila einhverju. Til að friðsamleg mótmæli virki þarf sennilega að eyða heilmiklum tíma í þau. Fólk hefði sennilega þurft að hafa vaktaskipti í mótmælunum og teppa lögreglustöðina í lengri tíma. Það er alla vega það sem mér dettur helst í hug.