Tannlæknaraunir - framhald

Fyrir ári síðan fyrir ég til tannlæknis eins og ég gerði ítarlega grein fyrir hér. Tönnin hefur verið tiltölulega í lagi síðan ég fór til hins tannlæknisins, ekki alveg 100% en tiltölulega í lagi. Ég ætlaði bara að bíða eftir að minn tannlæknir kæmi aftur en þá tekur hann upp á þeim óskunda að hætta! Lovely.
Í júní tek ég eftir því að tannófetið er farið að verða viðkvæmt aftur. Þolir illa að fá á sig eitthvað hart.  Brauð með korni og múslí er stórhættulegt. Svo ég ákveð að hringja í hinn tannlækninn og þá jafnvel að óska eftir að verða hans skjólstæðingur til frambúðar. Þá er hann farinn í frí í einhverjar 6 vikur. Fine.
Ég ákveð þá að venda mínu kvæði í kross og finna tannlækni á Akureyri. Hitti ég hann í gær. Jú, það er alveg ljóst að það er viðkvæmur blettur í tönninni. Hann heldur að það sé slit. (Okey?) En hann gæti þurft að taka upp alla fyllinguna þótt honum finnist það ólíklegt. Já, þakka þér fyrir.
Nú skulum við fara í gegnum þetta:
Ég er hjá tannlækni sem ég er ánægð með.
Fyrir ári síðan er hringt frá HANS stofu og mér boðinn tími hjá nema. Ég held í fávisku minni að þá hljóti tannlæknirinn minn að bera ábyrgð á nemanum.
Neminn klúðrar. Það er ekki hægt að kalla þetta neitt annað.
Það er í sjálfu sér allt í lagi svo framarlega sem það verður lagað. Nei. Neminn fer auðvitað aftur suður í skólann um haustið.
Nú myndi einhverjum detta í hug að tannlæknirinn minn myndi koma aftur úr fríi eða hvar sem hann var en nei. Hann lætur ekki sjá sig.
Þa´ fer ég til annars tannlæknis sem ber auðvitað ekki a´byrgð á hinum svo ég borga honum fyrir hans framlag, eðlilega.  Hefði ég farið aftur til hans vegna þessarar viðgerðar þá hefði viðgerðin á viðgerðinni verið ókeypis. Þegar mig vantar viðgerð á viðgerðinni þá er hann kominn í sumarfrí. Í millitíðinni hættir minn tannlæknir.
Þegar ég er að vega kosti mína og meta þá geri ég mér grein fyrir því að með því að fara til tannlæknis á Akureyri þá verð ég að borga þriðja aðilanum fyrir viðgerð á sömu (djöf...) viðgerðinni. En ég ákveð að láta mig hafa það því í rauninni held ég að tannhálsinn sé enn ber og það sé ekki svo dýrt að laga það.
En nú er sá möguleiki kominn upp að kannski þurfi að taka upp alla fyllinguna. Hvað kostar það? Hver á að bera kostnaðinn af því?
Við hvern á ég að tala? Tannlæknadeildina? Tannlækninn minn, þann upphaflega? Hver ber ábyrgð á nemanum?

Tómatsósubrandarinn og strætóferðin eilífa

Best að ég klári þetta fyrst ég byrjaði á því.

Þegar ég var krakki, sennilega einhvers staðar á forgelgjunni, gekk brandari. Hann var einhvern veginn svona:
Tveir gamlir menn sitja saman á bekk. Þá sjá þeir álengdar þriðja manninn. -Er þetta ekki Jón? spyr annar. -Nei, þetta er Jón, svarar hinn. -Ó, mér sýndist þetta vera Jón segir þá hinn fyrri.
Brandarinn gekk sem sagt út á það að þeir væru orðnir heyrnarsljóir, ha,ha.

Svo gerist það eitt sinn heima að fjölskyldan sest að snæðingi og það vantar tómatsósu á borðið. Pabbi stendur upp til að sækja hana. Þá segir mamma: -Tómatsósan er í ísskápnum. Pabbi er eitthvað annars hugar eða hefur misheyrt og svarar: -Nei, tómatsósan er í ísskápnum. Þá fer eldri systir mín að hlæja og klykkir út minnug brandarans. -Ó, ég hélt að tómatsósan væri í ísskápnum.
Þetta fannst fjölskyldunni óskaplega fyndið.
Verandi það barn sem ég var þá áttaði ég mig greinilega ekki á að þetta var svona 'staður og stund' brandari og asnast til að segja frá þessu í skólanum. Asnalegasti brandari ever. Og hann var rifjaður upp. Aftur og aftur og aftur og aftur. Og einu sinni til. Jafnvel tvisvar. Árum ef ekki áratugum saman. Því saumaklúbburinn var starfræktur áfram eftir útskrift og óskiljanlegi brandarinn var reglulega rifjaður upp þar.

Ég var bráðþroska. Þegar ég var tólf ára þá var eitthvað vesen með strætó, sumir bílstjórarnir vildu rukka fullorðinsgjald en aðrir ekki. Ég hafði staðið í svona stappi nokkrum sinnum en það var alveg á hreinu að 12 ára áttu að borga barnafargjald. Í eitt skiptið er ég að taka strætó og bílstjórinn rukkar mig fullorðinsgjald. Ég segi honum að ég sé ekki nema tólf ára og enn þá í barnaskóla. Hét 6. bekkur þá. Það skipti engu máli, ég átti að borga fullorðinsgjald. Á næstu stoppistöð koma tvær bekkjarsystur mínar inn og þær borga barnafargjald. Ég var enn þá frekar reið eftir samskiptin  svo ég fer fram í og segi honum að við séum bekkjarsystur og hvort þær eigi ekki að borga fullorðinsfargjald eins og ég. Minn tilgangur var sá að þær staðfestu að ég væri bara tólf ára. Það kemur eitthvað á blessaðan bílstjórann en til að vera sjálfum sér samkvæmur rukkar hann þær um fullorðinsgjald. Frekar óheppilegt, vissulega. Ég man ekki hversu fljótlega þær tóku þetta upp en það var tekið upp og ég útskýrði málið, að ég hélt og því væri þar með lokið. Nei. Þetta var eitt af því sem var tekið upp aftur og aftur og aftur....
Það liðu því miður nokkuð mörg ár þar til ég spyrnti við fótum og lét vita að mér þættu þessar eilífu upprifjanir alveg óskaplega leiðinlegar.
Eins og ég hef áður sagt frá þá varð ég fyrir einelti í grunnskóla. Ég hef alltaf staðið í þeirri meiningu að það hefðu bara verið ákveðnir einstaklingar sem stóðu fyrir því. En ég er að átta mig á því núna að auðvitað var þetta hluti af eineltispakkanum þótt ómeðvitað hafi verið.
Því einelti viðgengst ekki í tómarúmi, það viðgengst þar sem það er viðurkennt. 

Að klippa vængina af englunum

Það eru notaðar ýmsar aðferðir við uppeldi á börnum. Ein er að segja sögur og ævintýri sem fela í sér ákveðinn boðskap. Stundum eru ævintýrin mjög einföld og til þess ætluð að stöðva ákveðna hegðun.
Á mínu æskuheimili var sagt við okkur systurnar að ef við klipptum út í loftið með skærum þá værum við að klippa vængina af englunum. Ég man ekki nákvæmlega hvenær þetta var sagt við mig fyrst, ég man bara að ég var barn og mamma sagði þetta og við ræddum það eitthvað nánar mæðgurnar að það væru litlir englar allt í kringum okkur. Ég held ég fari rétt með að þetta komi frá ömmu minni. Svona ævintýri eitthvert sem oft fylgir fjölskyldum. Nú má vissulega ræða um hindurvitni og annað slíkt en auðvitað var þessu ætlað að stöðva óæskilega hegðun. Í sjálfu sér sé ég ekkert rangt við að nota fallega hugmynd til þess að stöðva hegðun. Nægar eru skammirnir.
Fyrir mér var þetta alveg skýrt; ég klippti ekki út í loftið með skærunum. Hins vegar varð mér það á seinna meir í handavinnutíma í skólanum að segja þetta þegar einhver var að klippa út í loftið. Bekkjarsystur mínar höfðu sjaldan eða aldrei heyrt neitt jafn hallærislegt. Þetta var rifjað upp reglulega og ég fékk að heyra árum saman. Þótti ógurlega fyndið.
Um daginn náði sonur minn í skæri og klippti út í loftið.
Ég veit hvað mig langar að segja.
Ég veit líka af hverju ég segi það ekki.

Bara að spá.

Eins og flestir sveitungar mínir vita þá var settir Starfshópur til að vinna að sameiningu skólanna. Starfshópurinn skilaði síðan af sér tillögu. Í greinargerð með tillögunni segir:

Starfshópurinn er einhuga um þessa tillögu í heild sinni, nema hvað varðar yfirfærslu starfsmanna í efstu stjórnunarlögum yfir til nýrrar stofnunar. Starfshópurinn vísar því til sveitarstjórnar að taka ákvörðun um hugsanlegar uppsagnir og ráðningar í efstu stjórnunarlögum þar sem einstaklingar innan starfshópsins eru vanhæfir til þeirrar ákvarðanatöku.

Ef ég skil þetta rétt, og mér gæti vissulega skjátlast þá á sveitarstjórn að taka ákvörðun um uppsagnir og ráðningar í efstu stjórnarlögum. 

Sveitarstjórn tók málið fyrir á fundi og meirihlutinn ákvað eftirfarandi:


„Sveitarstjórn samþykkir það sem starfshópur leggur til og að engum starfsmanni verði sagt upp við sameiningu skólanna í eina stofnun. Samþykkt að vísa ákvörðun ásamt tillögu til skólaráða Hafralækjarskóla og Litlulaugaskóla til umsagnar.“ 

Ókey, þetta ætti að vera nokkuð ljóst. Það á ekki að segja neinum upp. Er það ekki nokkuð klárt?

Það næsta sem gerist er þetta. Þarna er verið að auglýsa störf sem eru setin. Það getur vel verið að það þurfi lögum samkvæmt að auglýsa stöðurnar en það hefur ekki verið gert hingað til, eða hvað? Ef einhver sækir um stöðu þá missir einhver vinnuna sína. Heitir það ekki uppsögn? Og þarna verður klárlega breyting í efsta stjórnunarlagi en sveitarstjórn hefur ekki tekið neina ákvörðun um slíkt.
Það getur vel verið að þetta sé sameiningunni óviðkomandi en ég er samt svolítið hissa.

Flugslys í beinni

Þarf ég að segja meira?
Þessi fréttamennska í gær er fyrir neðan allar hellur. Sem betur fer fór allt vel og allar líkur voru á að allt færi vel. En það er ekkert fréttnæmt við það. Eftir hverju var verið að bíða? Ég veit það eitt að mig langaði ekki að horfa á það í beinni.

Dropi í bakkafullan lækinn

Nú virðist baráttan um forsetaembættið vera að fara af stað og hefur sitjandi forseti slegið tóninn í þeirri baráttu.

Það sem mér finnst merkilegast, og reyndar sorglegast, er að nú virðist flokksskírteini frambjóðandans skipta mestu máli. Og auðvitað það hvort hann hafi einhvern tíma haft flokksskírteini.

Ég man ekki eftir þessari umræðu um Vigdísi þótt einhvern tíma hafi ég heyrt því fleygt að líklega væri hún vinstrisinnuð.

Auðvitað er það hreinn barnaskapur að halda að fullorðið fólk hafi ekki pólitískar skoðanir. Allir hafa jú, kosið um ævina og myndað sér einhvers konar skoðun.

En nú á sem sagt að draga flokkspólitískar línur um frambjóðendur. Virðist það aðallega vera Þóru Arnórsdóttur til hnjóðs að tengjast Samfylkingunni. Það virðist alveg gleymt að Ólafur Ragnar var formaður Alþýðubandalagsins á sínum yngri árum og þ.a.l. vinstrimaður

Hins vegar get ég ekki séð að flokkslínur skipti neinu máli. Engin ríkisstjórn hefur þurft að dragnast með annan eins hælbít sem þessi vinstrisinnaði forseti hefur verið þessari vinstrisinnuðu ríkisstjórn.

Það væri miklum mun einfaldara að kjósa forseta eftir flokkspólitískum línum, því þá vissi maður nokkurn veginn hvað maður væri að kjósa. En því er nú ekki að heilsa.

Ég hef alltaf verið hlynnt málskotsrétti forsetans en nú er ég farin að vera beggja blands.

Fyrst neitar hann að skrifa undir Fjölmiðlalögin sem beindust að eignahaldi fjölmiðla sem og krosseignatengslum. Þar fór hann, vinstrimaðurinn, á móti hægristjórn. Ég fagnaði þessu. Fjórum árum seinna hrundi allt efnahagskerfi landsins. Var mikið talað um að fjölmiðlar hefðu ekki staðið sig í stykkinu og að vantað hefði lög um krosseignatengsl. Æ, æ.

Þá hefur undanfarið verið mikil ánægja með það að forsetinn hafi ,,bjargað” okkur frá Icesave. Ég skal alveg viðurkenna það að fyrri neitunin skilaði okkur mun hagstæðari samningi. Það er ekki útséð um seinni neitunina og hvernig málaferlum fyrir EFTA dómstólnum lýkur. Þá virðast allir gleyma að forsetinn staðfesti fyrsta samninginn sem var langverstur.

Nú er talað um að forsetinn eigi að bjarga okkur frá ESB aðildinni. Eins og það sé algjörlega á hans könnu hvort um hana sé kosið eða ekki. Það er rangt. Um hana verður kosið hver sem situr á forsetastóli. Hins vegar má alveg halda því til haga að sitjandi forseti hefði getað neitað að staðfesta umsóknina og vísað í þjóðatkvæði en gerði ekki.

Forsetinn hefur beitt valdi sínu á þann veg að það er ekki nokkur leið að átta sig á hvað manninum gengur til. Og það er auðvitað stóri vandinn. Það á ekki að vera á könnu viðkomandi einstaklings hverju sinni hvernig hann beitir valdi sínu.

Það hlýtur að vera á könnu þjóðarinnar og/eða Alþingis að skilgreina þetta vald.

Þá verðum við að hugsa til framtíðar. Margir virðast líta svo á að sitjandi forseti sé eitthvað aðhald á sitjandi ríkisstjórn og Alþingi. Við kjósum forseta í sumar, það er hægt að skipta um forseta. Það verða alþingiskosningar eftir eitt ár. Þá kemur nýtt þing og ný ríkisstjórn. Það verða ekki alltaf sömu leikendur í þessum hlutverkum. En útvíkkun valdsins situr eftir.

Hins vegar er það mín skoðun að forsetaembættið eigi að vera hafið yfir hið pólitíska argaþras hversu barnalega sem það kann nú að hljóma.  Ég vil gjarna fá forseta eins og Kristján Eldjárn eða Vigdísi Finnbogadóttur. Við þurfum ekki fleiri pólitíska leiðtoga, sérstaklega ekki leiðtoga, hver sem hann er hverju sinni, sem skilgreinir vald sitt sjálfur, fer eftir einhverri persónupólitík sem enginn veit hver er nema kannski hann sjálfur og gerir nánast það sem honum sýnist.

Þá má leggja þetta embætti niður.

Hinar ofurfyndnu staðalímyndir.

Fyrir nokkrum árum sat ég á s.k. skólaþingi fyrir starfsfólk gunnskóla. Þar hélt m.a. sálfræðingur fyrirlestur. Sálfræðingurinn er skemmtilegur fyrirlesari og skaut inn nokkrum bröndurum hér og þar. Einn brandarinn var einhvern veginn á þá leið að konur litu á mennina sína eins og karlmenn á bíla; Þ.e. hversu mikið þyrfti að gera við þá.

Þetta þótti salnum, kjaftfullum af konum, alveg óskaplega fyndið. Nema mér. Mér fannst þetta bara ekkert fyndið.

Mér finnst svona steríotýpískur húmor hundleiðinlegur. Karlmenn eru nefnilega ekki ,,svona” eða ,,hinsegin”. Þeir eru alveg jafnmismunandi og þeir eru margir. Alveg eins og konur.

Ef við skoðum þennan ægilega fyndna brandara þá felur hann í sér... ja, fullt af hreinlega ógeðfelldum hlutum.

Það er gengið út frá því að kona líti á manninn sinn sem gallaðan á einhvern hátt. Það þurfi að laga hann. Þá vaknar umsvifalaust spurningin af hverju í ósköpunum var hún að giftast honum til að byrja með? Af hverju náði hún sér ekki bara í mann sem hentaði henni betur? Eða eru allir menn gallaðir? Hver metur það?

Er þá ónefnd óvirðingin gagnvart einstaklingnum; þ.e. að hann sé á einhvern hátt bilaður og hann beri að ,,laga”.  Við myndum aldrei samþykkja svona hegðun í öðrum samskiptum. Ef yfirmaður kæmi fram við starfsmann sinn á þann hátt að hann sé ,,bilaður” og hann  þurfi að ,,laga” á einhvern hátt. Við myndum aldrei samþykkja þetta. En í hjónabandi er þetta allt í lagi. Svakalega fyndið meira að segja.

En undarlegt nokk, þá á svona steríótýpískur húmor miklu fylgi að fagna.

Ég reyndi að horfa á ,,gamanþáttinn” Martein á sínum tíma en gafst fljótlega upp á klisjunum. Ég hef aldrei lagt það á mig að horfa á Hellisbúann en sá einleikur naut alveg gríðarlegra vinsælda á sínum tíma.

Ég hef engan skilning á þeirri þörf fólks að konur séu svona en karlar hinsegin. Að konur séu frá Venus en karlar frá Mars.

Prófessor í bókmenntafræði kom aðeins inn á þetta fyrir mörgum árum, þegar ég sat þar, og hélt að þetta fælist að einhverju leyti í tvíhyggjuþörf okkar. Við skilgreinum alla hluti í andstæður. Svart og hvítt. Gott og vont. Hægri og vinstri.

Ég veit það ekki. Kannski auðveldar það okkur lífið á einhvern hátt að þykjast ,,vita” eitthvað. Að vera alla vega með eitthvað á hreinu. Eins og t.d. það er karlar eru svona en konur hinsegin.

Hins vegar held ég að þetta sé alls ekki að auðvelda okkur lífið á neinn hátt.  Ég held að þessar staðalmyndir bindi okkur á klafa og haldi okkur frá hamingjunni.

Fyrir rúmum 10 árum síðan féll svokallaður öryrkjadómur. Hann fól í sér að ekki mátti tekjutengja örorkubætur einstaklings við tekjur maka. Dómurinn hafði áhrif á 676 einstaklinga. 660 konur og 16 karla.

Hvað segja þessar tölur okkur? Þær segja okkur í fyrsta lagi að konur eru með lægri tekjur en karlar. Þar sem heimilisfaðirinn er öryrki og konan útivinnandi eru ráðstöfunartekjur fjölskyldunnar minni.

En þessar tölur segja okkur því miður miklu meira en bara það. Staðalímyndin er nefnilega mjög skýr. Karlmaðurinn er fyrirvinnan, hann er ,,skaffarinn”. Hann er verndarinn. Ungur maður sem lendir í slysi eða veikindum á miklu minni möguleika á fjölskyldulífi en ung kona sem lendir í slíku. Nei, ég hef engar skýrslur á bak við mig. En ég vann á geðdeild. Konurnar voru mun oftar í samböndum.

Þessar staðalímyndir og þessar kröfur sem við gerum til karlanna okkar eiga sinn þátt í því að sjálfvígstíðni er hvað hæst á meðal ungra karlmanna og þeir eru líklegri til að misnota vímuefni.

Staðalímyndir eru ekki fyndnar. Þær eru báðum kynjum til bölvunar.