Sorg

Fyrir níu árum síðan setti ég aleigu mína í óseljanlegt hús hér á Hálsi. Ég vissi það fullvel að hér bjó fjölskylda Marteins og að ég gengi hér inn í aðra fjölskyldu. Hér var hans arfleifð, hans líf.

Í sjö ár var H. heimagangur á heimili mínu, sat við matarborðið okkar, borðaði matinn okkar, lék við drengina okkar. Í sjö ár hélt ég að H væri vinur minn. Já, ég hélt það virkilega og mér þótti vænt um hann sem frænda barnanna minna.

Þegar okkar lendir svo saman út af smotterí, eins og iðulega gerist í samskiptum fólks, þá er eins og stungið hafi verið á kýli. Heiftin og hatrið sem vellur frá manninum er ótrúlegt. Ég veit ekki hvaðan á mig stendur veðrið. Það er augljóst að þetta hefur grasserað í lengri tíma. Allt í einu stend ég frammi fyrir þeirri staðreynd að maðurinn sem ég hélt að væri vinur minn, maðurinn sem hefur hampað og hossað börnunum mínum og hefur deilt hér með okkur gleði og sorgum, fyrirlítur mig. Hversu lengi hefur þetta varað? Hversu lengi hefur hann verið heimagangur hjá okkur með hatrið kraumandi?

Ég er núna fyrst að átta mig á hversu mikið áfall þetta var mér. Og í rauninni höfum við verið að ganga í gegnum sorgarferli. Einn úr fjölskyldunni er horfinn. Marteinn syrgir bróður sinn. Við vitum ekki hvaða maður þetta er sem er hér út um allt og allt um kring en þetta er ekki bróðir Marteins, frændi drengjanna og svo sannarlega ekki vinur minn. Við söknum þess manns. Við syrgjum hann.

Viðbrögð vinafólks hans og ættmenna þeirra beggja var mér líka áfall. Það er ekkert launungarmál úr því sem komið er að mér leiddust þessar langdvalir. Þetta er ekkert vont fólk og mér líkaði ekki illa við þau en mér fannst þau vera hér lengi og já, ég upplifði ákveðna tilætlunarsemi. En ég ákvað að það væri í lagi, Marteins vegna. Þetta eru jú ættingjar hans líka.

Þegar "deilan" hófst þá fannst mér fyrst eins og þau vildu að aðilar sættust. En viðbrögðin við sáttamiðlaranum voru slík að mér hefði ekki brugðið meira að fá kalda tusku í andlitið. Við vorum að "þvinga hann til sátta." Það var tekin afgerandi afstaða með honum og við vorum greinilega vonda fólkið í þessu. Ég átta mig á því núna að auðvitað er þetta hrein og klár hagsmunagæsla. Ef þau lenda upp á kant við H. þá missa þau ókeypis sumardvalarstað, hvort sem það er hér eða á R. En við skulum átta okkur á að ég skrifaði greinargerðina eftir þessi viðbrögð og afgerandi afstöðu. Mér getur nefnilega líka sárnað.

Og mér finnst þetta sárt. Mér finnst sárt að sumu fólki finnist virkilega að Marteinn eigi það ekki skilið að vera bóndi á Hálsi. Marteinn hefur verið hér alla tíð og staðið sína plikt. Hann hefur verið hér og haldið hlutunum gangandi á meðan hinir bræðurnir hafa verið að lifa og leika sér út og suður.

Mér finnst líka sárt að þessu sama fólki finnist synir Marteins ekki eiga tilkall til arfleifðar sinnar og reyna að hrifsa hana frá þeim. Þykist í öðru orðinu vilja þeim allt hið besta en reyna í hinu að flæma þá í burtu.

Auðvitað er þetta bæði sárt og vont. En núna vitum við hvar við stöndum. Við vitum hverjir eru vinir okkar. Það er alltaf gott að vita það.

Farðu og finndu hamingjuna.

Þín hamingja býr ekki hér.

Hluthafafundurinn

18. október 2017 er haldinn hluthafa- og stjórnarfundur í Hálsbúi ehf. H. þverneitaði að selja og stefndi allt í að rifta yrði félaginu svo meirihlutinn færi í lögfræðikostnað. Núna vill hann selja allt bara alls ekki, undir neinum kringumstæðum, aldrei að eilífu, okkur.
Á þessum tímapunkti þvertók H. fyrir það að hann hafi sagst vera búinn að leigja út húsið, aðeins hafi komið fyrirspurn. Þessi fullyrðing var nú samt kornið sem fyllti mælinn hjá okkur hjónum og nú kannast hann ekkert við þetta.

H. fullyrti líka að A. og HH. væru tilbúin í makaskipti við okkur. Aðspurð sagði A. að þetta væri hugmynd sem hún hefði velt upp í samtali við H. Ekki var búið að tala við HH. og reyndist hann ekki hafa áhuga á slíkum skiptum. Samt var fullyrt. Eins og svo oft áður.

Á hluthafafundinum var einnig reynt að fá H. til að borga leigu fyrir Gamla bæ. Hann þverneitaði því, telur húsnæðið óíbúðarhæft. Ætlar samt að búa í því. Sagði hins vegar að leigutekjur fyrir Suðurbæ, yrðu þær einhverjar, myndu ganga til Hálsbús. Var þá ekki gengið frekar eftir leigu fyrir Gamla bæ þar sem þetta er ritað í fundargerðarbók og undirritað af honum sjálfum og öðrum fundarmönnum.

S, lögfræðingur G. kom með honum og var fundarstjóri á fundinum sem haldinn var í Gamla bæ. Þegar þeir komu til baka sagði hann si sona: “Það er ekki skemmtilegt að búa við þetta.” Þetta væri kannski í lagi ef það væri bara “ekki skemmtilegt.” Þetta er bara miklu verra. Þetta er þrúgandi og eitrað og okkur líður öllum illa. Drengjunum okkar líka og það er verst.

Suðurbærinn var leigður út í tvo mánuði og kom eitthvað af þeirri leigu til Hálsbús. Síðan hefur Sá-sem-ekki-má-nefna búið ókeypis í Gamla bæ. Situr þar einn að eigum foreldra þeirra og læsir húsinu fyrir öðrum þegar hann er ekki heima. Hann á 1/3 í félagi sem á þetta hús. Hann á ekki húsið. Hann er ekki með leigusamning um þetta hús. Hann hefur engan rétt til þess að leggja það undir sig.

Á morgun: Sorg.

Þú ert ekki hamingjusamur hér. Farðu og finndu hamingjuna.

Önnur eignaskipti

Þótt H. hafi “keypt” suðurbæ þá keypti hann ekki innbúið og hefði átt að skipta því. Það hefur ekki gerst.

Móðir þeirra lést í september 2016 og þar sem foreldrarnir voru ógiftir þá átti að skipta móðurarfinum. H. tók að sér að sjá um skiptin, þá lék allt í lyndi. Hann hefur ekki enn lokið þeim skiptum. Innbússkipti hafa að sjálfsögðu ekki farið fram. H. hefur yfirtekið Gamla bæ og heldur þar öllu innbúi. Hann hefur verið að deila því út eftir eigin geðþótta. A. hefur t.d. fengið ýmislegt en Marteini og G. hefur ekkert verið boðið. Enda er það ekki í verkahring H. að bjóða eitt eða neitt, það á að skipta hlutunum. H.bar í okkur lítil vatnsglös sem við höfðum lítinn áhuga á og tappatogarasett sem við báðum ekki heldur um fyrir eina rauðvínsflösku.

Ég sagði A. frá í spjalli að það væri sett í gamla bæ sem mér þætti fallegt. Ég var ekki að reyna að fá settið. A. reyndi samt að fá settið fyrir mig og tókst að ákveðnu leyti, ég fékk fjögur glös með en H. hélt fimm því hann var með þau "í notkun."

Faðir þeirra lést í janúar nú í ár. Hann og HH. drifu sig að sækja eigur gamla mannsins á Hvamm án þess að ræða það við neinn. Hvar ætli þær eigur séu núna? Eignaskipti hafa ekki einu sinnu verið nefnd, það treystir sér engin/n í þann slag við H.

Á morgun: Hluthafafundurinn.

Ekki gefast upp á ástinni.

Farðu og finndu hana.

Að eyðileggja fyrir okkur

Í byrjun október 2017 byrjuðum við hjónin að leigja út herbergi í húsinu okkar á airbnb í heimagistingu. Vinkona Þess-sem-ekki-má-nefna, bókarafrúin, hafði líka sagt að við yrðum bara að gera eitthvað sjálf fyrst samstarfið við hann gengi ekki. Stofnun gistiheimilisins snerist nefnilega um það að okkur vantar meiri tekjur. Það má nefna að við lifðum á yfirdrætti mestallt árið 2017 því við leyfðum okkur að fara með börnin í Legoland um sumarið, fyrstu utanlandsferð fjölskyldunnar. Þegar við bókuðum ferðina þá vissum við ekki betur en að tekjur heimilisins væru að aukast og hagur okkar að vænkast. Að hafa ókunnugt fólk inni á heimilinu er engin óskastaða þótt þetta gangi mjög vel.

Í eitt skiptið kemur gestur til Marteins í fjósið og talar við hann. Á útleiðinni hittir hann Þann-sem-ekki-má-nefna sem segir honum að hann megi ekki vera í fjósinu án leyfis frá honum. Ef hann slasast þá geti búið orðið gjaldþrota. Hann veit samt fullvel að búið hefur ábyrgðartryggingu. Það höfum við hjónin líka. Þá voru gestirnir í gistihúsinu alltaf velkomnir í fjósið. Hvað getur manninum gengið til annað en að eyðileggja fyrir okkur?

Skömmu seinna kom systir þeirra A. í heimsókn. Sá-sem-ekki-má-nefna sagði henni, heldur rogginn, að hann hefði rekið gest frá Marteini úr fjósinu. Marteinn hafði nefnilega ekki beðið hann um leyfi!

29. okt. 2017 var hjá okkur ungt fólk sem langaði að fara í fjósið og jafnvel fá að gera eitthvað smávægilegt. Við hummuðum það fram af okkur því við þorum ekki að leyfa fólki að sjá fjósið. Við gætum rekist á hann og hann orðið brjálaður. Þetta var vandræðalegt augnablik og gestirnir skynjuðu það vel.

H. virtist greinilega ekki átta sig á að Marteinn á alveg jafnmikið og hann í Hálsbúi. H. virðist standa í þeirri meiningu að Marteinn sé vinnumaður hjá honum og ég ókeypis matselja og ræstitæknir. Nema hvað að við borguðum með okkur.

Það er því miður orðið alveg ljóst að við megum ekki njóta góðs af neinu. Hann lætur eins og Marteinn sé allsendis óskyldur öllum á Hálsi og eigi ekki tilkall til neins.

Næst: Önnur eignaskipti.

Hvar er gleði þín?

Farðu og finndu gleði þína.

Systir mín

Eldri systir mín kom í heimsókn í september 2017 og talaði við H. fyrir okkur. Önnur tilraun okkar til að ná einhverri lendingu. Hann segir henni að hann sé búinn að leigja út húsið frá og með næsta vori í langtímaleigu. Þegar hún spyr hvort hann hafi efni á að afsala sér helmingnum af airbnb leigutekjunum segir hann að hann fái jafnmikið svona.

(Í október fullyrti hann að hann hefði aldrei sagst hafa leigt út húsið. Samt mættu tilvonandi leigjendur fyrir jól að skoða húsið og flutti inn um vorið. Fullkomlega eðlilegt að bera lygar upp a fólk.)

Hann fullyrti líka við systur mína að við hefðum “tekið okkur” peninga frá búinu sumarið 2016. Væntanlega er hann þar að vísa í eins mánaða 50 þús. króna launahækkunina sem hann stakk upp á. Við höfum aldrei tekið okkur eitt eða neitt frá Hálsbúi. Enn ein lygin.

Þarna fáum við hjónin nóg og höfum samband við lögfræðing.

Ég skal alveg viðurkenna að á þessum tímapunkti fór mig að gruna að hann hefði gert sér far um að vera á móti öllu og erfiður með allt samstarf til þess að eyðileggja fyrir gistiheimilisrekstrinum svo hann gæti leigt húsið út sjálfur og setið einn að ágóðanum. Þess vegna vildi hann auðvitað ekki gera leigusamning við ferðaþjónustufyrirtækið um húsið.

Hvað annað getur útskýrt þetta langlundargeð hans fyrir leiðindum? Honum finnst fullkomlega eðlilegt að hann fái allt upp í hendurnar, ef ekki ókeypis þá mjög ódýrt. Hins vegar virðist hann þola það mjög illa að við njótum góðs af einhverju og reynir að koma í veg fyrir það ef hann getur.

Hamingjan felst ekki í því að gera aðra óhamingjusama.

Ég skal alveg viðurkenna að á þessum tímapunkti fór mig að gruna að hann hefði gert sér far um að vera

Meint uppsögn

Einn daginn komu gestir í gistihúsið og Sá-sem-ekki-má-nefna ekki heima. Ég sendi honum SMS með spurningu um hvort húsið sé tilbúið. Hann svaraði ekki strax svo ég geri ráð fyrir að hann ætli að hunsa mig og sendi honum þá endurtekin skilaboð þar til hann svarar. Gestirnir voru mættir. Seinna frétti ég að honum þætti þetta mikið áreiti.

Sá-sem-ekki-má-nefna fór til Skotlands í nokkra daga í lok ágúst 2017. Ég kom heim úr vinnu og ætlaði út í gistihús að þrífa þegar ég sá að vinafólk hans, bókari búsins og kona hans, voru þar. Þau komu aftur næsta dag svo Marteinn fór að tala við þau. Þau sögðust vera að hjálpa Þeim-sem-ekki-má-nefna því ég hafi sagt mig frá fyrirtækinu. Hvenær nákvæmlega ég gerði það veit ég ekki. Af hverju ætti ég líka að segja mig frá fyrirtæki sem ég sótti stíft að stofna og vildi reka? Líklega var hann og er enn að oftúlka SMS frá mér þar sem ég segi að hann geti keypt Martein út úr fyrirtækinu (sem hann hefur ekki gert enn) og að hann (H.) geti séð um þvottinn úr gistihúsinu.

Það er alveg ljóst að þau standa með Þeim-sem-ekki-má-nefna í þessari deilu og ég set spurningarmerki við hæfi mannsins sem bókara búsins. Marteinn vildi hins vegar ekkert gera í því, kallaði þau vinafólk þótt þau séu greinilega talsvert meira vinafólk Þess-sem-ekki-má-nefna en okkar. Eins og hefur komið í ljós.

Þessi kona mætti svo seinna með þessum sérstaka vini þeirra til lögfræðings og tilkynnti að enginn gæti rekið búið en hann. Þegar Marteinn hringdi í hana og bað hana að standa fyrir máli sínu þóttist hún hafa verið þarna sem "vitni". Svo tilkynnti hún Marteini að ég hefði sagt upp. Marteinn sagði það ekki rétt. Þá sagði hún að ég "færi á bak við hann og leyndi hann upplýsingum." Hvað gengur manneskjunni til?

Því miður þarf meirihluti stjórnarmanna að segja upp skoðunarmanninum og oddamaðurinn getur ekki tekið neina ákvörðun. Ég skora því hér með á bókarann að segja af sér. Ef hann hefur snert af sómatilfinningu gerir hann sér grein fyrir að hann er algjörlega óhæfur.

Við Marteinn tókum engu að síður á móti gestunum þegar þeir komu þessa viku.

Ég vissi ekki hreinlega hvað ég átti að gera við gistihúsið á þessum tímapunkti. Ég gat ekki komið nálægt því á meðan hann var heima þar sem ég var augljóslega ekki velkomin. Hvers vegna átti ég að sinna samskiptum við fólk og halda uppi síðu í fyrirtæki sem annar eigandinn fullyrti að ég hefði sagt mig frá? Ég svaraði öllum skilaboðum og tók a móti öllum pöntunum. Allan tímann, líka þegar við vorum úti í Danmörku og í Reykjavík. Líka eftir meinta uppsögn. Síðan var á mínu nafni og einkunnirnar voru farnar að lækka. Af hverju ætti ég að standa í því að búa til peninga fyrir hann? Ég tók því til þess ráðs að loka síðunni. Ég sá ekki fram á það að geta verið í einhverju samstarfi við hann.

Sáttamiðlarinn

Við höfum samband við sáttamiðlara. Hann talar alla vega tvisvar við Þann-sem-ekki-má-nefna sem samþykkir við sáttamiðlarann að mæta á sáttafund með okkur Marteini 20. ágúst 2017.

Sáttamiðlarinn vill að við sendum honum líka skilaboð um fundinn og hann á að svara okkur. Sá-sem-ekki-má-nefna svarar engu. Bregð ég þá á það ráð að setja sérsniðna færslu á facebook, eitthvað á þá leið hvort líklegt sé að maður sem virði mann ekki viðlits sé að fara að sættast.

Enginn sér þetta nema bróðir hans og frændfólkið sem er hjá honum í von um að þau ýti á hann að svara. Viðbrögðin sem ég fékk við því voru talsvert önnur en ég hafði vonast eftir.

Ekki mikið verið að ýta undir sættir.

Ég sendi sáttamiðlaranum bréf um það:

Sáttamiðlarinn las þetta fullkomlega rétt.

Ekkert svar berst. Hann ætlar ekki að sættast heldur halda þessum leiðindum áfram.

Ég þarf að mæta í vinnu á Húsavík 17. ágúst svo við snúum aftur 16. ágúst. Við erum hunsuð fyrir utan SMS sem Marteini berst. Það snýst aðallega um að skíta mig út en engu svarað um fundarboðið.

Næst: Meint uppsögn.