Information for foreign women in Iceland.

First of all: Welcome to Iceland, I hope you're happy here.

As you may know a horrible thing has happened and if I can in any little way contribute in preventing this ever happening again I must try to do so. I hope you will not find this information sheet patronizing in any way, that is not my aim. I'm only trying to help.

Iceland is not perfect. But we do have a good health care system and social care. Our health care is not totally free but it is quite affordable for the individual. We are also rather liberal and concerned about human rights.


We are very liberal in sexual matters. Some might say too much so but that is just a matter of opinion. As far as the sex is between consenting adults we really don't care what you do. Out of wedlock, one night stand, whatever you want girl, you just go for it. We won't judge.

If you don't want to get pregnant you can get contraception. It's pretty easy. You can buy condoms in every Apótek (drug store.) If you want other contraception you can go to your Primary Health Care Clinic and talk to a doctor. No-one has to know. It's totally between you and your health care professional.

If, for some reason, you get pregnant without wanting to have the baby there are ways to deal with that too. You can have the morning after pill in the first 24 hours or you can have an abortion. You will in both cases have to go to your Health care clinic and they will then advice you further on if necessary. Abortions are legal in Iceland for medical or social reasons. That being said, please remember that an abortion is a difficult step for every woman and better to prevent the pregnancy. But the possibility is there.

If you find yourself pregnant with a baby you don't want but won't for some reason, moral, religious or personal, have an abortion you can give the baby up for an adoption. There are a lot of good people that would love to raise your baby and care for it. 
You can choose this option any time. You can even do this after you have had the baby. 

But please allow me to give you a friendly advice: If you find yourself in this situation and you don't want anyone to know you are pregnant, yet I urge you to go to your Health care clinic. They have a strict confidence rule so no-one will know except them. Nobody else. 
It is so much better to have someone to talk to and make sure everything's alright  when you are pregnant.

The most difficult part is hiding the pregnancy, if you can manage that the rest is fairly easy. You just go to the hospital, sign the paper, give birth and then you'll go home the next day. No-one has to know anything. 

If you want to have the baby but are not married that is no big deal either. Being a single mom is quite acceptable here socially. That being said be aware that being a single mom is quite difficult financially and of course emotionally. Parenthood is a hard job and it is better, if possible, to share the responsibility.  

A few words in the end:
There is help available at almost every corner but you must reach out for it. The help seldom comes to find you. You will have to go to the doctor or the social worker  and seek the help. Once you're there, help will be given.

For your own benefit: Do your best to learn the language. The better you know the language more information is available to you. Knowledge is power.

Manndómur og Landsdómur

Það er ekki oft sem mig setur hljóða. Það átti sér samt stað fyrir skömmu þegar fregnir bárust af stuðningsfundi Geirs H. Haarde í Hörpu.
Það má deila um sanngirni þess að Geir standi einn eftir ákærður. Sumum, m.a. mér, hefðu þótt sanngjarnast að allir tilnefndir hefðu fengið ákæru. Svo fór ekki en það þýðir ekki að það sé ósanngjarnt að ákæra Geir. Það er altítt að ,,stjórinn" sé látinn bera ábyrgðina. Skipstjóri er gjarna látinn fara eftir nokkra slaka túra. Íþróttaþjálfarar einnig. Er það á einhvern hátt óeðlilegt að forsætisráðherra sé látinn bera ábyrgð á ríkisstjórn sinni?
Það má vel vera að Geir H. Haarde hafi ekki gert neitt rangt. Sé svo hlýtur þá ekki Landsdómur að komast að einmitt þeirri niðurstöðu?
Hvernig má það vera að maður sem komist hefur til æðstu metorða innan valdastofnana samfélagsins treysti nú ekki þessum sömu valdastofnunum? Valdastofnunum sem hann sjálfur átti þátt í að móta og manna. Hvað megum við hin þá segja?
Geir reynir að halda því fram að þeir einstaklingar sem nú halda um valdatauma sé ekki treystandi. Það má einu gilda. Ef kerfið er þannig uppbyggt að öllu skipti hvaða einstaklingar manna það þá er kerfið meingallað. Lítið fór nú fyrir gagnrýni Geirs á kerfið á meðan hann og flokkur hans sátu að völdum. Höfðu þeir þó nægan tíma til breytinga hefði hugur þeirra raunverulega til þess staðið.
Þá kvartar Geir sáran, í dýrasta sal landsins, yfir því hve kostnaðarsöm málsvörnin sé. Ég spyr aftur, hvað megum við hin segja?
Nú er þrískipting valdsins hornsteinn lýðræðisins. Dómsvaldið er einn hluti þess. Allir borgarar eiga þess kost að sækja rétt sinn fyrir dómstólum. Að sama skapi mega allir borgarar eiga þess von að vera stefnt fyrir dómstóla af hinum og þessum sökum. Það hefur fjöldi fólks lent í málaferlum að ósekju og borið af því kostnað.
Voru fjármála- og forsætisráðherralaunin virklega svo lág að Geir gat ekkert lagt fyrir? Eru lífeyrisréttindi alþingismanna skorin við nögl?

Kannski er ég barnaleg inn við beinið en ég hef alltaf borið ákveðna virðingu fyrir embættum. Forsætisráðherraembættið hefur mér t.d. alltaf þótt virðingarvert þótt því fylgi argaþras stjórnmálanna. Auðvitað er fólkið sem sinnir því hverju sinni bara venjulegt fólk og eflaust ósanngjarnt af mér að ætlast til að viðkomandi lagi sig að embættinu að ákveðnu leyti. En ég geri það samt. Vegna þessa kann ég því ákaflega illa að heyra fv. forsætisráðherra ,,væla" í fjölmiðlum.
Það má vera að þetta væl sé hluti af málsvörninni, að fá samúð hjá þjóðinni til að hafa áhrif á dóminn. En mér þykir þetta engan veginn við hæfi.

Það er engum blöðum um það að fletta að Geir H. Haarde var forsætisráðherra þegar íslensk þjóð varð fyrir því mesta efnahagsáfalli sem hún hefur orðið fyrir frá lýðveldisstofnun. Það má vera að forsætisráðherrann þáverandi beri á því enga ábyrgð og hafi ekkert getað gert til að forðast áfallið eða draga úr því. En er ekki eðlilegt að um það sé spurt? Geir H. Haarde hefur örugglega spurt sig þessa sjálfur. Hann segist viss um svarið.
Mikið væri það flott ef fv. forsætisráðherra sýndi æðruleysi og fagnaði kærkomnu tækifæri til hreinsa mannorð sitt eða greiða skuld sína við samfélagið ella.

Update varðandi Vinnumálastofnun

Ég hringdi í þjónustufulltrúann á Húsavík í dag. Sem betur fer var hann við þótt það sé þriðjudagur. Hann fletti upp umsókninni minni, sá að ég hafði fært inn að ég fengi laun frá Þingeyjarsveit og fannst þetta mjög skrítið. Hann hringdi í Greiðslustofu og bað viðkomandi þar um að fletta upp umsókninni minni. Þar kom í ljós að ég fór með rétt mál. Hins vegar hafði skráningin ekki skilað sér inn í kerfið einhvern veginn. Þ.a.l. á að taka þetta aftur fyrir og draga til baka fyrri ákvörðun. Þetta er að sjálfsögðu mjög gott.

Hins vegar hefði verið miklu betra ef þetta upphlaup hefði alls ekki átt sér stað. Ég hélt og trúði í tæpan sólarhring að það ætti að tekjusvipta mig í tvo mánuði. Þegar maður er með íbúðarlán og lítið barn þá er það talsvert mikið mál. Ég er vissulega gift en þvert á almannaálit þá eru bændur ekki hálaunamenn. Kosturinn er vissulega sá að við hefðum ekki soltið og má þakka fyrir það.

Ég ætla líka að þakka þjónustufulltrúanum á Húsavík fyrir hans góðu aðstoð því án hans aðkomu hefði ég verið í vondum málum. Ég hringdi nefnilega sjálf í gær. Og mér var ekki trúað.

Óviðunandi vinnubrögð Vinnumálastofnunar

Síðastliðið vor var mér sagt upp vinnunni. Ég kenndi við Meðferðarheimilið Árbót og þegar því var lokað þá missti ég vinnuna. Ég er ekkert ánægð með það og hef ákveðnar athugasemdir við það ferli allt saman en svona er þetta. Það hefur ekki hvarflað að mér að skammast mín fyrir það að vera atvinnulaus enda ber ég ekki ábyrgð á efnahagsástandi þjóðarinnar, vinslitum Braga og Árbótarhjóna, fækkun í sveitum landsins né því að tilheyra ekki elítunni.

Í sex mánuði var ég á biðlaunum en það lá ljóst fyrir að ég myndi fara á atvinnuleysisbætur í febrúar. Undanfarin 8 ár hef ég verið á fyrirframgreiddum launum en fór nú á eftirágreidd laun svo ljóst var að þarna myndi myndast bil.

Í janúar hringi ég í Vinnumálastofnun til að fá leiðbeiningar. Mér er sagt að ég þurfi að fá vottorð frá vinnuveitanda. Svo á ég að fara á skrifstofu Vinnumálastofnunar á Húsavík nokkrum dögum áður en ég fell út af launaskrá, skrá mig og afhenda þetta vottorð.

Um miðjan janúar mæti ég á áðurnefnda skrifstofu. Þreytulegi ungi maðurinn þar tilkynnir mér að ég geti ekki skráð mig fyrr en ég dett út af launaskrá. Þann fyrsta febrúar á ég að setjast við tölvuna og skrá mig. Ekki fyrr. Ég fæ borgað frá þeim degi sem ég skrái mig. Ef ég skrái mig 2. feb. þá fæ ég borgað frá 2. feb. Hann getur ekki heldur tekið við vottorðinu, ég á að koma með það aftur seinna. Við atvinnuleysingjarnir höfum jú ekkert betra að gera en rúnta á milli staða (20 mín. akstur x2) á ódýra bensíninu.

Þann 1. febrúar sest ég við tölvuna til að skrá mig. Ég þarf að skrá mig í lífeyrissjóð. Lífeyrissjóður starfsmanna ríkis og bæja A-deild er minn sjóður. Hann er ekki valmöguleiki í skráningunni. Ég hringi í Vinnumálastofnun. Það er ekki svarað. Ég hringi í annað númer. Þar fer af stað hálftíma hljóðrituð ræða um það hvernig eigi að bera sig að. Þegar henni er lokið er ekki svarað. Allan tímann er ég með netsamtal við þjónustufulltrúa á bið á heimasíðunni. Eftir nokkrar tilraunir er svarað í fyrra númerinu. Þar fer konan af stað með einhverja rullu sem er vandamáli mínu óviðkomandi. Ég næ að stoppa hana af og lýsa vandkvæðum mínum. Hún segir mér að hringja í hitt númerið aftur. Ég hringi aftur í það númer, hlusta aftur á hálftíma ræðuna, en svo er svarað! Þar fæ ég þær upplýsingar að Húsavíkurskrifstofan geti lagað þetta. Húsavíkurútibúið er lokað á þriðjudögum svo það gerir nú ekki mikið gagn. Þá á ég að sleppa lífeyrissjóðnum.  Ég fer aftur í skráninguna. Ef ég sleppi lífeyrissjóðnum þá hleypir kerfið mér ekki áfram í skráningarferlinu. Við skulum ekki gleyma að ég fæ greitt frá þeim degi sem ég skrái mig. Algjörlega hinsegin ákveð ég að hringja í Húsavíkurskrifstofuna. Fyrir hreina tilviljun er strákurinn þar og svarar símanum. Hann segir mér að skrá mig bara í einhvern góðan lífeyrissjóð svo ég komist inn og svo lögum við þetta seinna. Ég geri það. Í þessu umsóknarferli er spurt hvort ég hafi aðrar tekjur. Já, ég hef aðrar tekjur. Ég sit í sveitarstjórn Þingeyjarsveitar og fæ laun fyrir það.  Ég set inn hversu há laun ég fæ. Þetta fylli ég skilmerkilega inn og sendi umsóknina. Nokkrum dögum seinna fer ég í viðtal við unga manninn á Húsavík og skila inn vottorðinu. Þá segi ég honum einnig að mér hafi orðið á mistök við skráninguna, ég hafi sett inn nettó laun fyrir sveitarstjórnarsetuna en ekki brúttó. Þá stóð líka í skráningunni einhvers staðar að tilkynntar tekjur yrðu samkeyrðar við upplýsingar Ríkisskattstjóra. Það er ágætt því launin eru mismunandi eftir fundafjölda. Ég man ekki hvernig orðaskipti okkar þjónustufulltrúans voru um þetta en ég hugsaði alla vega ekki meira um málið né hafði af því frekari áhyggjur. Mér er ljóst að tekjurnar ná því marki að skerða bæturnar og er fullkomlega sátt við það. Hann gat ekki lagað lífeyrissjóðsskráninguna en sendi póst á einhvern sem átti að geta það. Það hefur ekki verið gert enn þá. Þá ræddum við um skattkortið mitt og hvort ég vilji leggja það inn hjá honum eða hvort ég ætti kannski að skipta því vegna launanna frá Þingeyjarsveit.

Upp rennur 1. mars. Bankareikningurinn orðinn tómur enda ekkert útborgað síðastliðin mánaðarmót og gjalddagi gluggabréfa að renna upp. Kreditkortareikningurinn gjaldfellur 2. mars. Þegar bankareikningurinn er jafntómur eftir hádegi byrja ég að hringja. Það er að sjálfsögðu þriðjudagur svo mín þjónustuskrifstofa er lokuð og strákurinn ekki við. Svo ég hringi annað. Þar svarar kona, þreytuleg og viðbúin árás. Það er mjög óþægilegt að tala við fólk sem er í stöðugri vörn og alveg með það á hreinu að maður sé að fara að ráðast á það. Ég ber upp vanda minn og segi henni að ég þurfi að fá útborgað annars hafi ég ekki efni á reikningunum mínum. ,,Þetta er ekki mér að kenna!" Ég er ekki að kenna þér um það, ég vil bara fá að vita við hvern ég á að tala til að laga þetta. Það mun vera Greiðslustofa. Svo ég byrja að hringja þangað. Fyrst beið ég í hálftíma og svo beið ég í þrjú korter. Símanum var að sjálfsögðu ekki svarað. Ég hef sennilega ekki verið eina manneskjan sem fékk ekki útborgað. Á milli þess sem ég þurfti að hlusta á sama sálardrepandi jass-stefið, ekki lag, stef, þá var mér tilkynnt af símsvara að ég mætti eiga von á því að samtalið yrði tekið upp. Bara svona ef mér dytti í hug að vera með einhver læti út af svona nauðaómerkilegum hlutum eins og því að lifa af. Mér er aldrei sagt númer hvað ég er í röðinni. Það er talsverður munur á að vera númer 2 eða 107. Svo loka þau klukkan þrjú og ég náði ekki í gegn. Daginn eftir er engin útborgun komin svo ég hringi aftur og hlustaði sleitulaust á sama sálardrepandi stefið í önnur þrjú korter. Við atvinnuleysingjarnir höfum jú ekkert betra að gera en liggja í símanum allan daginn og borga fyrir að fá að hlusta á jass-stef. Loksins er svarað. Sama þreytan, sama vörnin. Nei, þetta er bara því miður ekki komið í gegn. Umsóknin þín var ekki samþykkt fyrr en 25. svo þetta tekur smá tíma. Við skulum ekki gleyma að ég mátti alls ekki sækja um fyrr. Þetta kemur örugglega á morgun. Kreditkortareikningurinn verður reyndar gjaldfallinn á morgun en ég efast ekki um að Borgun komi til með að sýna þessu djúpstæðan skilning. Alveg örugglega.

Ég bíð allan fimmtudaginn en ekkert gerist. Maðurinn minn borgaði kreditkortareikninginn en við höfum ekki efni á þessu lengi í viðbót. Á föstudeginum hringi ég aftur og enn í Greiðslustofu.  Undarlegt nokk er strax svarað. Það er sjálfvirkur símsvari að segja mér að Greiðslustofa sé opin alla virka daga á milli 9 og 15. Klukkan er hálf þrjú. Kósý.

Á mánudeginum hringi ég í þjónustufulltrúann á Húsavík. Það er ekki borgað út nema 1. og 7. hvers mánaðar þannig að stúlkan fyrir helgi fór hreinlega með rangt mál. Þann 7. fékk ég loks útborgað og það hefur verið í lagi síðan.

Þann 10. maí síðastliðinn fæ ég bréf dagsett þann 9. frá Vinnumálastofnun. Þau hafa komist að því með  samkeyrslu við upplýsingar frá Ríkisskattstjóra að ég hafi fengið laun frá Þingeyjarsveit. Merkilegt. Ég tók það bara fram strax í umsókninni 1. febrúar. Og nú eigi ég að gjöra svo vel að gera grein fyrir þessum tekjum annars eigi ég það á hættu að vera tekin af bótum í refsingarskyni í tvo mánuði. Ég hélt nú reyndar að ég hefði gert það en allt í lagi. Ég hringi í vini mína hjá Greiðslustofu. Fæ bara að hlusta á uppáhalds stefið í smá stund. Ég lýsi vandræðum mínum. Jú, ég á sem sagt að tilkynna mánaðarlega um launin. Fylla út á heimasíðunni og senda. Allt í lagi. Það hefði verið ágætt að vita það aðeins fyrr en allt í góðu. Ég redda þessu. Ég sest við tölvuna og fylli þetta skilmerkilega út. Kanna mínar síðar nokkrum dögum seinna og sé að þetta hefur verið móttekið og afgreitt. Þá hlýtur þetta að vera allt í góðu lagi.

Í dag fæ ég bréf frá Vinnumálastofnun. Þar er mér formlega tilkynnt að þar sem ég ,,lét hjá líða að tilkynna um tilfallandi tekjur" þá verði bótaréttur minn felldur niður í tvo mánuði frá og með 24. maí. 2011.

Já, þið haldið það. Ég held ekki.

Framkoma starfsfólks Vinnumálastofnunar við skjólstæðinga sína er lítilsvirðandi. Þetta eru ófagleg vinnubrögð og mannfyrirlitning af verstu sort. Það er nógu vont og sárt að missa vinnuna sína. Það er nógu vont og sárt að fá ekki aðra vinnu. Ég hef verið á vinnumarkaði í 20 ár og greitt mína skatta og skyldur. Mér finnst ekki gaman að þiggja þessar atvinnuleysisbætur en ég á rétt á þeim og ég þarf á þeim að halda. Andskotinn hafi það að ég verði ómagi á sveitarfélaginu mínu af því að þið hjá Vinnumálastofnun kunnið ekki að lesa!

Tíminn

Frá því ég komst til vits og ára hef ég vitað að tíminn líður. Ég átta mig fullkomlega á því að ég eldist með hverjum deginum sem líður og einhvern tíma verð ég gömul. Ef ég er heppin. Því það er jú ekki nema um tvennt að velja; eldast eða deyja. Á tilteknum tíma og rúmi beið mín öldrun. Þetta hef ég alltaf vitað. En satt best að segja þá trúði ég því aldrei raunverulega. Ég vissi að ég yrði einhvern tíma gömul en ég gerði ekki ráð fyrir því að einhvern tíma myndi breytast í núna.
Ég hef verið að upplifa ákveðna hluti undanfarin 10 ár eða svo:
Ég hætti að skilja hvað stóð í BT auglýsingabæklingunum.
Ég fer til læknis og það er barn sem tekur á móti mér. Við þetta barn á ég að tala eins og fullorðna manneskju sem viti hvað hún sé að gera. Fyrir nokkru lenti ég á svona læknabarni sem sagðist ætla að ráðfæra sig við sérfræðingana sem eru orðnir gamlir í hettunni, reynsluboltana. Þessir lífsreyndu karlar eru strákar á sama aldri og ég.
Þegar ég horfði á Live Aid í beinni á sínum tíma þá skildi ég ekkert hvað þessi gamli skröggur Mick Jagger var að vilja upp á svið. Fyrir stuttu horfði ég á tónleikana á DVD og var að velta fyrir mér hvað Jagger hefði verið ungur og sprækur þarna.
Í fyrra lendi ég svo í þeim ósköpum að verða fertug. Ég átta mig á því að fólk sem fæðist 1970 verður fertugt 2010 en ég samt ekki alveg að átta mig á því hvernig þetta gat komið fyrir mig. En svona er sem sagt staðan. Konan er orðin fertug. Og það er auðvitað eins og við manninn mælt það hrynur allt sem hrunið getur.
Hvítu hárin eru ekki lengur á stangli, þau eru búin að ummyndast í strípur. Gribbuhrukkan sem kom bara þegar ég setti í brýnnar er komin með heimilisfesti. Ég fæ stundum verk í hnéið. Ég get ekki vakað langt fram eftir nóttu og hef glatað skilningnum á að nokkur skuli yfir höfuð vilja það. Mér finnst vera alltof mikil læti og hávaði í barnamyndum nú til dags.
Í hitt-í-fyrra var ég að keyra og hlusta á útvarpið. Þá segir kynnirinn: ,,Hér er blast from the past. Þetta lag sat í toppsætinu fyrir aldarfjórðungi síðan." Í höfðinu á mér fór að spilast svart-hvítt rokkabillí. Nei. Wake me up before you go-go. Það lá við að ég keyrði út af. Og þetta var í hitt-í-fyrra.
To be continued....

Sæt lítil samsæriskenning

Sennilega hef ég setið í Þýskum bókmenntum á sínum tíma (frekar en menntó) þegar upp kom umræða um Baader-Meinhoff hryðjuverkagengið. M.a. veltum við fyrir okkur hvað fólkinu hefði eiginlega gengið til. Kennarinn útskýrði það þannig að hugmyndafræðin gengi út á að til að ná fram sinni draumaskipan þá yrði að gera núverandi ástand svo óþolandi að fólki fyndist allt betra en það. Þetta þykir mér undarleg hugmyndafræði en sel ekki dýrar en ég keypti.
Umræðan um Icesave velti þessari minningu fram úr rykföllnum geymslum áranna. Mér er fyrirmunað að skilja að sama fólk sem vælir endalaust um það að ,,ríkisstjórnin geri ekki neitt" ætli sér nú að gera ríkisstjórninni eins erfitt fyrir að ,,gera eitthvað" og hægt er og helst að koma algjörlega í veg fyrir það. Við getum reynt að blekkja okkur fram í rauðan dauðann en það blasir við að með Nei-i erum við í besta falli að tryggja status quo næstu árin. Málaferli taka tíma og þó svo ólíklega vildi til að við ynnum þá verður lánshæfismatið okkar í ruslflokki á meðan svo það er alveg spurning hversu mikið við græðum. Lendum við í þeim ósköpum að tapa málinu gætum við verið dæmd til þess að greiða alla upphæðina. Eitt þúsund og tvö hundruð milljarða. Það verður gaman að greiða ,,skuldir óreiðumanna" margfalt hærri en við hefðum þurft að gera.
Nei, mér er algjörlega fyrirmunað að skilja hvað fólkinu gengur til. Það eina sem mér dettur í hug og finnst líklegt er að það sé verið að reyna að koma ríkisstjórninni frá. Það sjónarmið er í sjálfu sér alveg gott og gilt en þá myndi ég gjarna vilja að fólk kæmi heiðarlega fram og viðurkenndi það. Þá vil ég gjarna fá að vita líka hvaða valkost annan það sér í stöðunni. Vill fólk í alvöru fá gömlu hrunflokkanna aftur á valdastól? Flokkana sem komu okkur í þessa stöðu. Flokka sem hafa ekki gert neitt annað en hygla vinum og vandamönnum í gegnum árin. Heldur fólk í alvöru að þessir flokkar fari allt í einu að hugsa um hag alþýðunnar? Þeir hafa aldrei gert það! Til að kóróna allt saman þá samþykkti Sjálfstæðisflokkurinn Icesave samninginn á þingi því atvinnurekendur, eigendur framleiðslutækjanna, voru að komast í þrot vegna lokaðra lánalína. Í þessu tilviki fara saman hagsmunir atvinnurekanda og hinna vinnandi stétta. Þegar búið er að taka Samfylkingu, Vinstri-græna og Sjálfstæðisflokkinn út úr jöfnunni þá er enginn raunhæfur kostur eftir. Svo hvað er í gangi?
Hvurslags málflutningur er þetta sem er í gangi? Hvaðan kemur mötunin?
Tökum hugtakið ,,skuldir óreiðumanna." Hvaðan kemur það? Jú, frá Davíð Oddssyni. Manninum sem einkavæddi bankana. Manninum sem færði tilvonandi óreiðumönnum bankana á silfurfati. Manninum sem afnam allt eftirlit með fjámálastofnunum svo þiggjendur bankanna gætu orðið óreiðumenn. Manninum sem keyrði Seðlabanka Íslands í gjaldþrot og dýpri skuldir en Icesave skuldin verður ef við segjum já. Manninum sem er nú ritsjóri Morgunblaðsins og heldur úti stöðugum áróðri gegn ríkisstjórninni, samningnum og sitjandi formanni Sjálfstæðisflokksins. Helsti áróðurinn kemur frá honum og hans fylgismönnum (Útvarpi Sögu, ÍNN og meðlimum Frjálshyggjufélagsins). Hvað gengur manninum til?
Það kom berlega í ljós í frægu Kastjósviðtali, sem kostaði okkur hryðjuverkalög, og svo síðar í aðdraganda kosninga að Davíð Oddsson á sér draum. Hann er með De Gaulle heilkennið á alvarlegu stigi. Það varð hins vegar ljóst að framboð myndi ekki skila honum aftur á valdastól. Hefðbundin tæki lýðræðisins duga því ekki. Það eina sem getur skilað honum aftur á valdastól er bylting. Hvernig kemur maður á byltingu? Jú, maður gerir ástandið óbærilegt.

Nei-ið

Hafi ég skilið málflutning þeirra sem vilja hafna Icesave samningunum þann 9. apríl næstkomandi þá eru þessar ástæður helstar:

1. Okkur ber engin skylda til að borga þetta.

2. Þótt við höfnum samningnum þá gerist ekki neitt sbr. síðustu höfnun.

3. Icesave er bara inngöngumiði í ESB og með því að hafna samningnum þá losnum við við ESB.

Allt í lagi. Allt er þetta gott og gilt. Ég er til í ýmislegt til að losna við ESB. En ég get ekki að því gert en mér sýnist vera einhver rökvilla í þessum málflutningi.

Af hverju fáum við ekki inngöngu í ESB ef við neitum að borga? Hlýtur það ekki að vera vegna þess að Evrópusambandsþjóðirnar telja að okkur sé skylt að borga? Er nóg að við teljum að okkur sé ekki skylt að borga, verða ekki viðsemjendur og jafnvel fleiri að deila þeirri skoðun?

Og eru það ekki þessar sömu Evrópuþjóðir sem hafa dómsvald í málinu? Hvernig er hægt að halda því fram að við eigum möguleika á því að vinna dómsmál þegar það (virðist) liggja ljóst fyrir að við fáum ekki aðild að ESB ef höfnum samningnum af því að fólkið í Evrópusambandslöndunum telur okkur skylt að borga...?

Ef ESB dömpar umsókninni okkur af því við höfnum samningnum þá er það eitthvað sem gerist. Þá er það klárlega ekki rétt að EKKERT gerist. Viðsemjendur okkar hafa líka gefið það út að frekari samningaviðræður séu ekki í boði svo þá blasir dómstólaleiðin við. Að fara fyrir dóm er atburður, þ.e. eitthvað sem gerist. Og nota bene, það er ESA sem stefnir okkur og við endum fyrir EFTA dómstólnum. Þið vitið, þetta apparat sem tilheyrir ESB sem mun hafna umsókninni okkar af því að ... Ja, einhverjum gæti dottið í hug að það sé vegna þess að þeir telji okkur skylt að borga.

Segjum nú sem svo að við höfnum þessu og förum fyrir dómstóla og vinnum málið. (Sem við hljótum auðvitað að gera af því okkur er ekki skylt að borga skv. röksemdafærslunni). Þá hefur ESB enga ástæðu til að hafna umsókninni okkar svo við hljótum að halda áfram för okkar þangað inn. Þannig að það að hafna Icesave samningnum er engin trygging fyrir því að við förum ekki í ESB.

En, alla vega. Það er eitthvað í þessu sem mér finnst ekki ganga upp. En kannski er það bara ég...