Fara í aðalinnihald

Haturs-reiði-ruglið á Hálsi





Við erum eina fólkið sem hefur lagt einhverja fjármuni í Háls. Enginn þeirra borgaði fyrir hlutina og H borgaði ekkert fyrir Suðurbæinn. Okkur finnst mjög hart að það eigi að selja undan okkur og börnunum okkar heimilið okkar. H er tilbúinn að selja öllum öðrum en okkur. Við höfum ekki fengið neina skýringu á því og eigum erfitt með að sætta okkur við það. Af hverju á að tæta upp allt okkar líf af því að einn maður fær meinloku í höfuðið? Bloggið er ekki orsök fyrir einu né neinu, það hófst mörgum mánuðum eftir að ruglið hófst og er viðbrögð við því.
Það er líka með hreinum ólíkindum að G sem þykist vilja selja hlutinn sinn bakki H upp í því að halda öllu í hers höndum. Í staðinn fyrir að gera honum erfitt fyrir hjálpar G H að blóðmjólka búið. Því lengur sem H fær að halda hér öllu í hers höndum því lengur fær búið að grotna niður og því minna fær G fyrir hlutinn sinn. Og engar arðgreiðslur, auðvitað.


Sérstakir vinir H sem ganga erinda hans.

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti