Konunglegt slekti

Ég hef verið að heyra það utan að mér að nemendum Þingeyjarskóla hafi fækkað talsvert undanfarið, jafnvel það mikið að húsnæði Litlulaugaskóla hefði dugað utan um hópinn. Sem betur fer til að minnka flækjustigið er verið að breyta því húsnæði svo ekki er hægt að bakka með þá ákvörðun.

Ég settist því við tölvuna og fletti upp á fundargerðum Fræðslunefndar til að athuga hvort eitthvað kæmi þar fram um nemendafækkun. Svo er ekki enda minnir mig að það sé yfirleitt bara fjallað um fjölda í byrjun skólaárs.

Hins vegar rak ég augun í annað. Í 4. lið fundargerðar Fræðslunefndar frá 3. 12. 2015 segir:

J... R... fór yfir dagskrá desembermánuðar í grunnskóladeild.

Hann fór einnig yfir aðkomu sérfræðinga að skólastarfinu. E.G. sálfræðingur hefur unnið með starfsfólki og I.S. hefur komið aðeins inn og kemur meira að starfinu eftir áramót. E.E.F. og A.K. sálfræðingar hafa einnig komið inn í skólastarfið. J.R. segist ánægður með aðkomu allra þessara aðila. (Leturbreyting mín.)

Afsakið, hvað!?
A.K. og E.E.F. eru væntanlega að starfa með nemendum. Það er nauðsynlegt að tryggja að nemendum líði vel í skólanum sínum og eðlilegt að slíkur vandi sé ekki leystur í eitt skipti fyrir öll þar sem sífellt koma nýir nemendur í skólann.  (Mér finnst þó afar óeðlilegt að eineltisvandi fái að grassera árum saman í skóla.)

E.G. er afar fær sálfræðingur (og mjög skemmtilegur fyrirlesari). I.S. er afar fær skólamaður og ég hef ekkert við aðkomu þeirra sem slíka að athuga. Það er líka fullkomlega eðlilegt að reynt sé að takast á við vanda og vanlíðan sem skapast á vinnustöðum. En þegar þarf að kalla út sérfræðiaðstoð ár eftir ár eftir ár þá er orðið ansi vel í lagt. Skólinn er ekki einkafyrirtæki. Við útsvarsgreiðendur í Þingeyjarsveit rekum þennan skóla og borgum allt sem að honum kemur.

Í andstyggðarbréfi sveitarstjórans stóð:

Fram hefur farið samanburður á hæfi allra starfsmanna skólans. Eftir yfirferð gagna og þeirra upplýsinga sem fyrir liggja, bendir vinna sem farið hefur fram á vegum sveitarstjórnar vegna skipulagsbreytinga til þess að aðrir starfsmenn standi þér framar þegar kemur að því að ákveða hverjir muni áfram gegna störfum við Þingeyjarskóla. 

Þið verðið að fyrirgefa en mér er fyrirmunað að skilja við hvaða vanda útvalið starfsfólk sem er svona miklu hæfara en annað og hefur í ofanálag fengið að velja með hverjum það vill ekki vinna getur átt við að etja.
Af hverju skilaði sálfræðikostnaður upp 1.5 milljón ekki kunnáttu og úrræðum til að takast á við slíkan vanda? Hvað kostar þessi aðstoð nú?

Ef það er rétt að nemendum hafi fækkað í skólanum þá má væntanlega gera ráð fyrir frekari uppsögnum sem vega þá upp á móti þessum kostnaði. Ef marka má reynsluna eru kennarar fv. Litlulaugaskóla í mestri uppsagnarhættu.

Karlmannsgrey í konuleit...

Við höfum heyrt af konuleysi landsbyggðarinnar nokkuð lengi og haft í flimtingum sbr. textann hér að ofan. Tuma litla vantaði líka drottningu og Einbúinn mátti bíða eftir frúnni. Okkur finnst þetta óskaplega fyndið en því miður er þetta bæði raunverulegur og brýnn vandi landsbyggðarinnar. Þetta snýst nefnilega ekkert um að einhver karlmannsgrey fái ekki að sofa hjá. Nei, þetta snýst beinlínis um hvort við ætlum að halda meirihluta landsins í byggð eða ekki.

Við vitum að fólki fækkar jafnt og þétt á landsbyggðinni. Reynt hefur verið að greina það á ýmsan hátt en það liggur fyrir að ungu konurnar fara fyrst.

Elín Gróa Karlsdóttir segir í grein sinni „Með konum skal land byggja“ í skýrslu Byggðastofnunar  Samfélag, atvinnulíf og íbúaþróun í byggðarlögum með langvarandi fólksfækkun:

Fámennari byggðarlög á Íslandi og víðar á Norðurlöndunum einkennast af fólksfækkun og hækkandi aldri íbúanna ( Pettersson, 2012). Algengt er að ungu konurnar flytji burt af svæðunum til stærri staða og karlmennirnir verða eftir. Rannsóknir benda þó til þess að karlar flytji líka frá landsbyggðinni á Norðurlöndum vegna versnandi lífskjara landsbyggðarinnar sem hefur áhrif á bæði kynin, en eftir sem áður eru karlar fleiri á mörgum stöðum (Pettersson, 2011).

Ég bý í sveitarfélaginu Þingeyjarsveit þar sem fólki fer jafnt og þétt fækkandi. Við stöndum frammi fyrir sársaukafullum aðgerðum vegna þessa, nú er t.d. verið að sameina tvo grunnskóla og ljóst að fari sem horfi þá verður sá þriðji settur í sameiningarferli innan skamms.

Það sem mér þykir vera stóra spurningin er þessi: Af hverju fara ungu konurnar?

Elín svarar þessu svona:

Hvert samfélag hefur ákveðnar væntingar um hvað það felur í sér að vera karl eða kona, um verksvið og skyldur kynjanna og hvernig konur og karlar eiga að líta út og hegða sér (Dahlström, 1996). Félags- og landfræðingurinn Doreen Massey talar um að staðir og hlutir geta verið karllægir eða kvenlægir og er það meira áberandi á sumum stöðum en öðrum. Þegar sagt er að svæði sé karllægt er átt við að þar eru karllæg norm og starfsemi meira sýnileg og hærra metin. Þéttbýli er sagt meira kvenlægt, vinnumarkaður þéttbýlis byggist upp á störfum sem eru í meira mæli kvennastörf, þjónustu- og umönnunarstörf og störf í opinberri þjónustu og þar er líka meiri þjónusta fyrir konur á vinnumarkaði s.s. leikskólar. Aftur á móti er dreifbýlið karllægt, það er að segja normin og gildi samfélagsins og starfsemi sem hefur meira verið tengd við karlmenn er sýnilegri og hærra metin svo sem störf í frumatvinnugreinunum sjávarútvegi og landbúnaði, veiðar, vegavinna og mannvirkjagerð (Dahlström, 1996). (Leturbreyting mín.)

Við verðum tvímælaslaust vör við þetta viðhorf hér í Þingeyjarsveit. Það er farið að tíðkast að kalla hjónin bæði bændur en karlinn er samt bóndinn á bænum.

Aðalatvinnuvegur sveitarfélagsins er landbúnaður og verktakavinna sem er karllæg atvinnustarfssemi. Það má því segja að hér sé litla vinnu að hafa fyrir ungar konur svo skiljanlega leita þær annað. Nú má auðvitað staldra við og spyrja hvort konur geti í 1) ekki unnið þessi störf þrátt fyrir það og í 2) hvort þær geti þá ekki skapað sín eigin störf?

Svarið er vissulega jú, ef undir þær væri ýtt. Þá er ég ekki sérstaklega að tala um Þingeyjarsveit, þetta er því miður svona út um allt land eins og Elín bendir á í grein sinni:

Þar sem atvinnutækifæri fyrir konur eru oft af skornum skammti er sjálfstæður atvinnurekstur lausn fyrir að minnsta kosti sumar konur en hafa verður í huga að konur eru ekki einsleitur hópur (Petterson, 2012). Því er ein leið til að snúa þessari þróun við að fjölga stuðningsaðgerðum sem miða að því að konur geti hafið eigin atvinnurekstur á landsbyggðinni. Nýlega kom út skýrsla Nordregio (2012) sem er norræn fræðastofnun í skipulags- og byggðamálum og starfar á vegum Norrænu ráðherranefndarinnar um stuðningsaðgerðir við frumkvöðlastarfsemi kvenna. Í skýrslunni kemur fram að Ísland er eina landið af Norðurlöndum þar sem skortir stefnu á þessu sviði. (Leturbreyting mín.)

Þá þurfum við sem byggjum þessi sí fámennari svæði að líta í eigin barm. Getum við gert eitthvað til að sporna við þessari þróun? Erum við á einhvern hátt að vega upp á móti hinum karllægari gildum samfélagsins okkar? Svarið er því miður nei.

Almennt virðumst við Íslendingar halda að jafnrétti sé á næsta leiti. Það er alrangt.

Þorgerður Einarsdóttir og Ingólfur Ásgeir Jóhannesson segja í grein sinni „Kynjajafnréttisfræðsla í skólum - Hindranir og tækifæri“:

Ef við drögum þetta saman þá er formleg staða jafnréttis á Íslandi með því besta sem þekkist í heiminum en hún er samt ekki nógu góð ef litið er á marga þætti, t.d. völd, áhrif, kynbundið ofbeldi og klámkennda menningu, afrakstur af menntun og launamun kynjanna. Því þarf að varast þá túlkun að jafnréttisbaráttunni sé meira og minna lokið. Dæmin um viðhorf og hegðun ungs fólks, sem við höfum rakið hér að ofan, sýna vel að blikur eru á lofti og tilefni til jafnréttisfræðslu eru alls ekki úr sögunni heldur er þvert á móti tilefni sem aldrei fyrr.

Þetta gerist ekki af sjálfu sér, við verðum að leggja eitthvað á okkur. Og hvað ætti það að vera? Hvað getum við á landsbyggðinni gert til að sporna við því að ungu konurnar okkar flytji í burtu með framtíðina í farteskinu? Þegar stórt er spurt.

Við gætum t.d. gert eitthvað einfalt eins og farið að lögum.

1976 eða fyrir 39 árum síðan voru fyrst sett Lög um jafnan rétt og jafna stöðu kvenna og karla, núverandi lög 10/2008 eða svokölluð Jafnréttislög.

Í 23. grein laganna segir:

Á öllum skólastigum skulu nemendur hljóta fræðslu um jafnréttismál þar sem m.a. skal lögð áhersla á að búa bæði kynin undir jafna þátttöku í samfélaginu, svo sem í fjölskyldu- og atvinnulífi. (Leturbreyting mín.)

Öllum skólastigum. Þetta gæti ekki verið mikið skýrara. Því miður hefur þetta ekki gerst og virðist

ekki vera í sjónmáli. Þetta gengur svo hægt að nokkrir háskólakennarar sáu sig tilknúna að senda áskorun til þeirra er málið varðar að laga þetta.

Eins og áður sagði eru tveir grunnskólar í Þingeyjarsveit. Þessir skólar settu sér nýverið jafnréttisáætlun. Jafnréttisáætlun; ekki námsáætlun í kynjajafnréttisfræði.

Með sérstöku tilliti til að Jafnréttislög eru búin að vera í gildi í tæp 40 ár og okkur þokar nánast ekkert áfram þá hef ég takmarkaða trú á jafnréttisáætlunum eingöngu. Ekki vegna þess að ég vantreysti skólunum okkar eitthvað sérstaklega eða haldi að kynjaslagsíðan sé eitthvað verri eða meiri hér en í öðrum karllægum samfélögum, heldur vegna þess hve ómeðvituð við öll erum. Fögur fyrirheit duga svo skammt.

Mín skoðun er sú að fara eigi að lögum og taka upp kynjajafnréttisfræðslu í öllum skólum á öllum skólastigum til að börnin okkar, hvort sem það eru drengir eða stúlkur, geti notið þess að vera þau sjálf og séu ekki bundin á klafa kyns síns. En alveg sérstaklega í skólum á landsbyggðinni vegna þess að jafnrétti er byggðamál.

Formaður fræðslunefndar deilir ekki þessari skoðun með mér. En það er því miður ekkert einsdæmi. Í fyrrnefndri grein Þorgerðar og Ingólfs segir:

Áhugaleysi um að framkvæma lögin og kynblinda og ótti við femínisma virðast valda því að lagaákvæði um jafnréttisfræðslu skilar sér sjaldan til grunnskóla nema fyrir frumkvæði einstakra kennara.

Við getum þá alla vega huggað okkur við það þegar við pökkum saman búslóðinni til að flytja suður á eftir börnunum okkar að við leyfðum ands... femínistunum ekki að komast upp með neitt múður!

Endalaust fyndnir kynjabrandarar - eða ekki.

Ég hef verið femínisti í tæp þrjátíu ár. Ég hef heyrt alla brandarana. Þeir eru misjafnlega útfærðir en í grunninn eru þeir eins. Gamlir og þreyttir. Ég brosi kurteislega af því ég veit að það er verið að reyna að espa mig og ég nenni ekki að elta ólar við það.

Ég hef hins vegar verið kona alla ævi og ég hef aldeilis heyrt alla brandarana um það líka. Ég brosi ekki kurteislega að þeim bröndurum því þeir eru hættulegir.

Þessir brandarar snúast um staðaltýpur og þær ákveðnu hugmyndir sem við höfum um það hvernig kynin eiga að vera.

Nú hefur pólitísk rétthugsun verið við lýði árum og jafnvel áratugum saman. Við hugsum okkar tvisvar um áður en við segjum kynþáttabrandara, kynhneigðarbrandara eða trúarbrandara. En kynjabrandararnir, þeir eru alltaf jafn ógisslega fyndnir, er það ekki?

Sítuðandi konan, alveg drep. Fatasjúku konurnar, hilarious. Konan sem eyðir öllum peningum eiginmannsins, geðveikt. Vitlausa konan sem fattar ekki að karlinn rígheldur framhjá henni. Nú, eða fyrirgefur allt af því að hún fær blómvönd. Guð, hvað þetta er fyndið. Svo fer auðvitað best á því að konurnar sjái um kaffið og matinn á meðan karloddvitinn, karlsýslumaðurinn, karlpresturinn, karllæknirinn og karlhetjan gera eitthvað annað. Væntanlega að skaffa peninga fyrir eyðsluóðu konurnar sínar eða stjórna landi og þjóð.

Nei, mér finnst þetta ekki fyndið. Öll hegðun er lærð. Kynjahegðunin líka. Staðaltýpur eru hættulegar því þær ýta að unga fólkinu okkar sem er að mótast og máta sig við heiminn hugmyndum um það hvernig það á að vera.

Helga Kress gerir í bók sinni Máttugum meyjum* grein fyrir þaggaðri og ríkjandi menningu. Í stuttu máli eru konur þaggaður hópur, á þær er ekki hlustað. Þær hafa því um tvennt að velja; þegja eða endurtaka sig sífellt, þ.e. tuða. Viðhöldum endilega þögguninni, það er svo sniðugt.

Konur geta auðvitað ekki unnið fyrir sér sjálfar, þær eru upp á eiginmenn sína komnar um alla hluti. Það þýðir að sjálfsögðu að þeir eru ráðandi aðilinn, ríkjandi, og geta gert það sem þeim sýnist eins og t.d. ríghaldið fram hjá og konan verður bara að sætta sig við það. Ýtum endilega undir ósjálfstæði kvenna, það er svo sniðugt.

Og að sjálfsögðu skipa karlar öll valdaembættin, hvað annað gæti mögulega komið til greina?

Þetta er það sem snýr að stúlkunum. Við hér á landsbyggðinni ættum að gæta okkar vel þegar kemur að stúlkunum okkar því í fámenninu eru þær dýrmætur mannauður. Þær bera með sér framtíðina sjálfa. Því miður sýna rannsóknir að landsbyggðastúlkunum líður ekki vel. Skiljanlega vilja ungar konur ekki vera hér þegar umhverfið er þeim fjandsamlegt, þar sem þær eru þvingaðar inn í þröngt og andstyggilegt sniðmát. Er ekki orðið tímabært að við förum að hugsa okkar gang? Þ.e.a.s. ef við viljum ekki bara elta börnin okkar suður og leggja landsbyggðina af.

En staðaltýpurnar eru drengjunum okkar hættulegar líka, jafnvel hættulegri, en einhverra hluta vegna er það ekki viðurkennt.

Hvað með drengina sem hafa gaman að fallegum fötum? Ég veit um fullorðna karlmenn sem vilja vera fínir í tauinu. Segir það eitthvað sérstakt um kynhneigð þeirra eða karlmennsku yfir höfuð?

Hvað um drengina sem hafa ekki áhuga á vel launuðum „karlastörfum“? Drengina sem „standa sig ekki“ sem skaffarar? Eru þeir þá ekki karlmenn?

Ungir karlmenn eru í miklum meirihluta þegar kemur að áhættuhegðun. Þeir misnota fíkniefni frekar og eru fjölmennasti hópurinn í fangelsum heimsins. Þá eru sjálfsvíg algengasta ástæða dauðsfalla hjá drengjum á Íslandi. Árlega deyja sex drengir vegna sjálfsvíga, ein stúlka annað hvert ár. (Gunnar Árnason, 2015.) Drengjunum okkar líður hreint ekkert vel. Við ættum kannski að ýta til hliðar mýtunni ,,strákar eru strákar“ og „karlmennskan lætur ekki að sér hæða, ho, ho“ og skoða aðeins kynhlutverkið sem við ýtum að drengjunum okkar. Mannfallið á vígvelli karlmennskunnar er of mikið.

Þetta stendur mér sem strákamömmu mjög nærri.

Ég er ekki að fara fram á að konur verði eins og karlar og karlar eins og konur. Ég er ekki að fara fram á að stúlkur verði teknar fram yfir drengi.

Það eina sem ég er að fara fram á er að börnunum okkar verði kennt að þau sjálf sem einstaklingar skipti meira máli en kyn þeirra.

*Háskólaútgáfan, 1993

Að síðustu

Sæll Árni Pétur, oddviti minn, og þakka þér tilskrifið.

Þú mátt alveg nefna mig þegar þú skrifar til mín en það mátti svo sem öllum vera ljóst að til mín var leikurinn gerður. Fyrirgefðu innilega að ég skuli bera svona í barmafullan lækinn og svara þér þótt nóg sé komið. (Af mínum skrifum væntanlega, ekki ykkar.)

Ég ætla ekkert að rekja bréf þitt í smáatriðum, en vil gjarna taka undir lokaorðin: „Verum góð við hvert annað.“ *

Það er nefnilega þar sem hnífurinn stendur í kúnni. Við erum ekkert sérstaklega góð við hvert annað. Við erum líka mun betri við suma heldur en aðra.

Það var það sem ég var að reyna að koma á framfæri. Nú er ég fullorðin kona og þoli það alveg að fólk sé ,,leiðinlegt“ við mig. Ég ætla ekki að neita að mér fannst það erfitt og erfiðast fannst mér að ég skyldi leyfa fólki að koma svona fram við mig því ég var að reyna að halda í vinnuna. Þess vegna bloggaði ég um daginn. Ég er búin að skrifa þessa færslu margoft í mörgum myndum en aldrei birt hana fyrr en nú.

Ég nenni ekki að rekja þá sögu alla né hina sem á eftir kom en vil samt koma á framfæri að ég tel bloggsíðuna mína ekki vera ,,fjölmiðil“ og þegar ég birti eitthvað hér þá sé ég ekki að hlaupa með það ,,í fjölmiðla". Það eina sem ég hef sent á fjölmiðla (641.is) var svar við tilkynningu þar sem ég var vænd um lygar. Hins vegar hafa skólastjórinn, oddvitinn, sveitarstjórinn og nú þú sent athugasemdir, tilkynningar og greinar í fjölmiðla. Hver er það aftur sem er að halda þessari umræðu gangandi?

Þá finnst mér leiðinlegt að fólk skuli upplifa það sem svo að ég sé að fordæma alla sem unnu í Hafralækjarskóla á sama tíma og ég. Ég hélt að það væri ljóst að það var alls ekki það sem ég meinti og skal ítrekað nú.

Þú veist jafnvel og ég að mórallinn var ekki góður á þessum tíma. Samstarfsfólk okkar veit það líka. Ég vona innilega að hann hafi breyst og fólki líði vel** í vinnunni núna. Miðað við viðbrögðin við greininni þinni þá virðist svo vera. Er það vel.

Við fullorðna fólkið getum auðvitað leitað leiða til að leiðrétta okkar hlut ef okkur finnst á okkur brotið, mikið rétt. Fyrrum tónlistarskólastýra gerði það. Ráðuneytið og héraðsdómur úrskurðaði einmitt það, að á henni hefði verið brotið. En við, Þingeyjarsveit, viðurkennum það ekki. Við viðurkennum ekki að við höfum gert eitthvað rangt, það er enginn kallaður til ábyrgðar. Jú, við ákveðum að una dómnum og setjum svo fram í fundargerð að við vorum ekki dæmd til að greiða jafnháar bætur og fram á var farið eins og um stórsigur sé að ræða. Erum við að læra af reynslunni? Erum við að tryggja að þetta komi ekki fyrir aftur? Við hvern erum við góð með þessum viðbrögðum? Erum við ekki að taka afstöðu með einum aðila umfram annan?

En, skítt með það,  við fullorðna fólkið getum séð um okkur sjálf. Börnin okkar hins vegar geta það ekki.

Mér hefur verið sagt af foreldrum að börn þeirra hafi orðið fyrir einelti í Hafralækjarskóla og sum jafnvel árum saman. Eins og þú væntanlega veist þá kom upp leiðinlegt mál síðastliðinn vetur. Mér var sagt að fólk hefði verið mjög óánægt með hvernig það var tæklað.  Þegar ég fékk upplýsingar um það beið ég eftir einhverjum viðbrögðum sem aldrei komu. Ég yppti öxlum og hugsaði með mér að það yrði þá bara að vera svo, þetta væri ekki á mína ábyrgð. Svo fékk ég allt í einu hroll niður bakið því ég áttaði mig á að þarna var ég með þessa vitneskju og gerði ekkert. Það var raunverulega það sem mér gekk til. Ég hef aldrei viljað neitt annað en að Þingeyjarsveit og  íbúum hennar farnist sem best. (Öllum, ekki bara sumum.)

Nú hafa skólastjóri, oddviti, sveitarstjóri og samherji minn risið upp til varnar fyrir stjórnendur og stjórnarhætti í Þingeyjarsveit.  Það gleður mig virkilega að mér skuli skjátlast. Það er gott að íbúum, starfsfólki og þó sérstaklega börnum sveitarfélagsins líði vel.

Að vísu sagði fyrrverandi nemandi Hafralækjarskóla við mig í bréfi um daginn: „Ef þú ert ekki úr aðal hópunum ertu ekki með.“ Getur verið að það búi tvenns konar fólk í Þingeyjarsveit? Þið sem tilheyrið aðalhópunum og svo við hin? Það er alkunna að forréttindahópar átta sig yfirleitt ekki á yfirburðastöðu sinni. (Kallast forréttindablinda.)

En við skulum ekki velta okkur upp úr því, það er jú meira en nóg komið.
Ég þakka þeim sem hafa haft samband og þakkað mér fyrir og stappað í mig stálinu. Ég skil vel að fólk treysti sér ekki til að koma fram undir nafni. En það er mjög erfitt að standa ein í þessu stappi og ég er gjörsamlega þrotin kröftum.
Þið getið starfað og stjórnað í friði fyrir mér héðan í frá.

Ásta Svavarsdóttir

 *Skemmtilega kaldhæðið miðað við hvernig þú úthúðar mér í greininni. Er ég kannski ekki ,,með"?

**Og vonandi nær fólk betri heilsu.

Fullkomlega eðlilegar embættisfærslur

Ekkert lógó ;)

2009.
Ákveðið að leggja niður Tónlistarskólann við Hafralæk og gera hann að undirdeild í skólanum. Auglýst er eftir deildarstjóra í 100% stöðu og er ,,æskilegt" að hann hafi píanó og kórstjórn á valdi sínu. Gróa Hreinsdóttir sem hafði sinnt afleysingum sem skólastjóri og er bæði píanókennari og kórstjóri sækir um en einnig ungur maður frá Brasilíu. Hann kann hvorki á píanó né kórstjórn. Hann er engu að síður ráðinn í 100% stöðu sem og eiginkona hans í óvænta og óauglýsta 60% stöðu.
Framhald þeirrar sögu þekkja lesendur mínir núorðið.

2010-2011
Vegna barnafjölgunar í Barnaborg (leikskóli sem er undirdeild í Hafralækjarskóla) er ákveðið að opna útibú í skólanum sem er skírt Lækjarborg og elstu börnin send þangað. Ung kona frá Þýskalandi sem hefur unnið við leikskólann frá ca. 2006 og er menntaður grunnskólakennari er fengin til að fara yfir og gerð að deildarstjóra. Enginn annar starfsmaður vildi taka þetta að sér. Með henni er nýráðin ung einstæð móðir.
Um vorið 2011 hefur börnunum fækkað svo Lækjarborg er lögð niður. Ungu konunum er báðum sagt upp á þeirri forsendu að deildin þeirra hafi verið lögð niður. Þýska stúlkan var ekki nýjasti starfsmaður leikskólans og var á þessum tímapunkti menntaðasti starfsmaðurinn. Hún hefði að sjálfsögðu aldrei samþykkt þennan flutning ef hún hefði vitað að hann fæli þetta í sér. Þessari ákvörðun var ekki haggað en henni voru boðnar ræstingarnar í leikskólanum. Af hrikalegum menntahroka hafnaði hún því góða boði.
Ekki leið á löngu að ráða þurfti nýtt fólk inn og fékk einstæða móðirin afleysingavinnu.

2012.
Vegna laga/reglna þarf að auglýsa allar stöður ófaglærðra sem voru ráðnir eftir 2008 í leikskólanum. Unga mamman sækir um stöðuna sem hún hafði sinnt en fram hjá henni er gengið. Dóttir skólastjórans er ráðin.
Vert er að taka fram að skólastjórinn var í námsleyfi þennan vetur en var komin aftur til starfa í litla stöðu til að vinna að meintri sameiningu skólanna.
Kona sem hefur unnið í nokkur ár við leikskólann gefst upp og hættir. Foreldrar söfnuðu undirskriftum til að fá hana til að skipta um skoðun en hún var búin að fá nóg.

2012-2013
Aftur mikil fjölgun barna svo Lækjarborg er opnuð aftur. Aftur mikil fækkun svo Lækjarborg er lokað aftur. Núna bregður hins vegar svo við að ekki þarf að segja upp starfsmönnum niðurlögðu deildarinnar.

Formleg uppgjöf

Fyrirvari: Þessi færsla byggir á upplifun minni og tilfinningum samfara henni.

Eins og margoft áður hefur komið fram þá tók ég mig upp með rótum árið 2005 og flutti landshorna á milli. Þar inni spiluðu ýmsar ástæður, aðallega þær að mér fannst lífið vera í ákveðinni kyrrstöðu. Þetta kyrrstöðulíf var samt á margan hátt ágætt, ég var t.d. í skemmtilegri kennslu í Fellaskóla. Þegar ég ákvað að leita annað fékk ég mjög góð meðmæli frá skólastjórnendum þar.
Á þessum tímapunkti voru ekki margar kennarastöður lausar á landsbyggðinni, mig minnir að auglýst hafi verið eftir kennara á Kirkjubæjarklaustri sem og í Hafralækjarskóla í Aðaldal. Einhverra hluta vegna sótti ég um stöðuna í Aðaldal. Ég man ekki hvað olli því, þetta var e.k. happa-glappa val.
Ég var ráðin og varð heimakennari í Árbót auk þess sem ég kenndi ensku á unglingastigi í Hafralækjarskóla.

Hér segja allir allt við alla

Fljótlega varð mér ljóst að það var undarlegt andrúmsloft í Hafralækjarskóla. Það höfðu verið leiðindi veturinn áður en þá flæmdu kennararnir þáverandi skólastjóra í burtu af ástæðum sem fengust almennt seint og illa uppgefnar. (Sem ýtti auðvitað undir tilhæfulausar andstyggðar ályktanir í samfélaginu.) Samstarfskona mín ein skynjaði að ég var hálf hvumsa á því hvernig fólk leyfði sér að tala og koma fram við hvert annað. Hún sagði mér: ,,Hér segja allir allt við alla." Ég skildi það sem svo að samfélagið væri smátt, við ynnum saman, sum okkar bjuggu á sömu torfunni, flest tengdust einhvern veginn, voru vinir eða vandamenn. Það væri sem sagt ákveðin fjölskyldustemning í hópnum.
Þegar ég var búin að vera nógu lengi til þess að fólk taldi sig ekki þurfa að sýna mér lágmarkskurteisi lengur þá komst ég að því að þetta var ekki alveg sannleikanum samkvæmt. Á þessum vinnustað sögðu ákveðnir aðilar allt sem þeim sýndist við suma.

Eitthvað óljóst

Ég áttaði mig á því í fyrsta starfsviðtalinu að eitthvað var ekki í lagi. Þá var mér sagt að nemendur hefðu kvartað undan mér. Þeim fannst ég að vísu skemmtileg og líkaði vel við mig en þau voru ,,eitthvað óörugg."  Það er ,,eitthvað", ,,erfitt að festa hendur á því." Vinsamlegast taktu það til greina. (!?!)  Það fékkst aldrei uppgefið nákvæmlega hvað ,,þetta" var né heldur undir hvaða kringumstæðum þessi umræða fór fram. Bara inni í bekk hjá öðrum kennara.
Um vorið keyrði svo um þverbak þegar ég lagði fyrir ,,níðþungt" próf í ensku.

Ég lagði fyrir gamalt próf sem ég kom með úr Fellaskóla. Þetta gamla próf úr Fellaskóla í Reykjavík var ,,alltof, alltof þungt.” Þetta var rætt fjálglega á kennarastofunni frétti ég síðar. Þegar ég kem á kennarastofuna þótti fullkomlega eðlilegt að ræða þetta skelfilega próf þar og setja niður við mig í vitna viðurvist. Ég var einnig beðin um að ,,endurskoða” prófið. Ég átti sem sagt að gera prófið léttara svo útkoman yrði betri. Meðaleinkunn var 6,5 svo ég varð ekki við þessari beiðni. Verst þykir mér þó að engum þótti það áhyggjuefni að gamalt próf úr Fellaskóla í Reykjavík þætti alltof þungt fyrir nemendur skólans. 

Jón og séra Jón

Það var vandlega raðað í virðingarstigann. Við vorum þrjú sem sátum á neðsta þrepi. Þau sem höfðu staðið með fv. skólastjóra og svo ég, aðflutta pakkið.
Lengi vel hélt ég að skiptingin væri ekki meiri en þessi þar til að ein samstarfskona sagði eftir að ég fékk ávíturnar að það væri ekki sama hvort það væri Jón eða séra Jón og hún fengi nú aldeilis að finna það líka.

Að endingu var mér svo sagt upp vegna niðurskurðar. Í rökstuðningi kom fram að það væri fækkun nemenda og svo var hnýtt við í lokin að litið hefði verið til ,,hæfni".
Ég var sem sagt óhæf. Það kom mér auðvitað ekki á óvart, þannig hafði stöðugt verið komið fram við mig síðastliðin fjögur og hálft ár. Það sem mér þykir merkilegt er að ég skuli vera hæf í Fellaskóla, (fékk mjög góð meðmæli þaðan)  ég er hæf í Árbót (finn ekki ársskýrslurnar á netinu en þær eru til) en ég er óhæf í Hafralækjarskóla.

Svo eru það allar hinar óhæfu, aðfluttu konurnar

En ég er ekki að segja þessa sögu alla bara út af sjálfri mér. Það er nefnilega ekki bara ég sem er aðflutt og óhæf. Það hafa fleiri konur verið látnar fara og þær hafa ekki allar tekið því þegjandi og hljóðalaust.
Gróa Hreinsdóttir kærði þegar gengið var fram hjá henni.

Það sem ein kona getur verið barnaleg

Ég hélt hreint út sagt að fólk myndi eitthvað átta sig þegar ráðuneytið úrskurðaði Gróu í vil. Ekki aldeilis. Þingeyjarsveit tapaði málinu á ,,tæknilegu atriði" það láðist nefnilega að kalla Gróu í viðtal. Þegar ég les úrskurðinn þá sé ég að mat á ,,persónulegum eiginleikum" hafi ráðið úrslitum. Guð minn almáttugur hvað mig langar ekki að búa í heimi þar sem persónulegt mat einhvers einstaklings á persónulegum eiginleikum mínum ræður úrslitum um möguleika mína á starfi. Sérstaklega ekki þegar viðkomandi einstaklingur hefur margsýnt að hann þoli mig ekki. En það er auðvitað bara ég.
Þá hélt ég að fólk myndi eitthvað átta sig þegar foreldri skrifaði bréf og kvartaði undan viðhorfum til eineltismála. Ekki aldeilis. Því bréfi var stungið undir stól. Það er sem sagt fullkomlega eðlilegt að ,,einstaklingar útiloki úr hópnum þá einstaklinga sem hugnast þeim ekki." Jafnræðisregla? Hvað er það?
Þá hélt ég að fólk myndi átta sig þegar Gróa vann í héraðsdómi. Nei, nei, nei. Biðjast afsökunar? Á hverju og af hverju? Hvað er eiginlega að þér? 

Við útilokum þá sem hugnast okkur ekki

Það er sem sagt orðið ljóst að það er ég sem veð í villu og svíma. Mér skjátlast. Það er allt í lagi að koma fram við fólk eins og skít. Það er bara ég sem er svona fáránlega viðkvæm. Það er allt í lagi að hópurinn útiloki þá sem honum líkar ekki við. Ef ég segi þetta nógu oft við sjálfa mig þá trúi ég því kannski á endanum.

Ég hef verið að bíða eftir einhverju sem aldrei kemur. Ég sé það núna. Ég sætti mig við það og gefst upp. Þið vinnið.

Að vera rekin úr kór.

Þegar ég flutti þvert yfir landið 2005 þá var strax nefnt að það vantaði alltaf fólk í kirkjukórana. Ég er engin diva, það er vitað, en mér finnst gaman að syngja. Sem hluti af aðlögunarferli og til að fá smá félagsskap þá mætti ég á kirkjukórsæfingar í næstu kirkju. Kórstjórinn bjó á sömu þúfu og tók mig bara með á æfingarnar. Við uppgötvuðum að ég er alt og það tók svolítinn tíma að láta mig ná tóni en það tókst. Mér var stillt upp á milli hinna alt raddanna og svo sungu þær í eyrun á mér á 1-2 æfingum og þar með var það komið. Mér þótti gaman í kórnum og að taka þátt í því félagsstarfi sem honum fylgdi. 

Ég söng líka gamanvísur á starfsmannaskemmtun eitt sinn og þar var þaulreyndur tónlistarmaður. Hann kallaði mig til sín til að segja mér alveg sérstaklega að ég gæti bara alveg sungið. Var ég frekar ánægð með mig eftir það.

Löngun mín og vera í kirkjukór er líka af öðrum meiði. Ég vil gjarnan að Guð sé til þótt ég efist um það. Þannig að vera mín í kórnum var líka leit mín að Guði. Þegar við misstum stúlkubarnið okkar sumarið 2007 þá hætti ég í kórnum. Ég hafði ekkert við þennan Guð að tala.

2010 vorum við hins vegar búin að eignast stóra strákinn okkar og byggja okkur hús. Ég var tilbúin að hefja leit mína að Guði aftur.

En nú vorum við flutt og ný kirkja varð fyrir valinu. Kirkjan þar sem litla stúlkan okkar er jörðuð, þar sem við giftum okkur og skírðum drenginn. Kirkjan ,,mín."

Þá var líka búið að  segja mér upp vinnunni og ég hugsaði með mér að það væri ágætt að hitta fólk annað slagið. Svo þegar kórinn auglýsti eftir nýju fólki þá mætti ég á æfingar.

Það var alveg ljóst strax frá upphafi að ég var ekki velkomin. Ég var boðin velkomin en það var ekkert talað við mig. Þegar ég keyrði heim eftir fyrstu æfinguna þá var ég með vanlíðunartilfinningu og hugsaði með mér að þetta hefðu verið mistök. Ég ákvað samt að gefast ekki upp.

Ég átti í erfiðleikum með að finna tóninn eftir þriggja ára hlé og það var ekkert gert til að hjálpa mér. Þegar ég nefndi það við kórstjórann að ég ætti í erfiðleikum með að finna tóninn þá sagði hann að það væri best að syngja ekkert heldur bara hlusta til að byrja með. Ég gerði það en konan við hliðina á mér var ný líka og söng ekki svo ég heyrði mun meira í sópraninum hinum megin. Mér fannst þetta varla ganga svo ég byrjaði aftur að reyna að syngja, hallaði mér fram til að heyra í þarnæstu konu. Sú kona rykkti sér til hliðar með þvílíkum fyrirlitningarsvip að mér hefði ekki brugðið meira þótt hún hefði slegið mig. Ég hrökklaðist aftur á bak í sætið mitt og var gjörsamlega miður mín.

Síðan ákveður kórstjórinn að syngja inn raddirnar og senda okkur í tölvupósti. Þá gætum við bara æft okkur heima. Brilljant. Hins vegar vildi svo óheppilega til að hann gleymdi að senda mér upptöku. (Er fullyrt.)

Ég man ekki hvort ég mætti á tvær eða þrjár æfingar. Hins vegar fórum við til Reykjavíkur á þessum tíma og ég ákvað að fara degi fyrr, á æfingakvöldi, þótt það væri óþarft, bara til að losna við æfingu því þær ollu mér þvílíkri vanlíðan. En, ég ætlaði ekki að gefast upp.

Svo kemur eitt æfingakvöldið og ég er að herða mig upp í að mæta, þá hringir kórstjórinn. Samtalið var einhvern veginn á þessa leið:

Kórinn er búinn að ræða mikið um falska gaulið mitt og vill að ég hætti. Konurnar sækja það sérstaklega stíft.

Ég malda í móinn og segi honum að ég hafi sungið í öðrum kór og það hafi verið í lagi.

Honum er alveg sama, hann gerir kröfur. Svo lýkur hann samtalinu svona:

,,Ef þú endilega vilt, þá máttu mæta á æfingar eftir áramót. Þú gætir jafnvel fengið að syngja í einhverjum messum."

Ég kalla ekki allt ömmu mína í andstyggilegheitum heimsins en þetta meiddi mig.