Fara í aðalinnihald

Stöð 2 bíó

Ég er nýbyrjuð í sumarfríi. Ég sótti um vinnu sem ég fékk ekki svo ég verð bara sumarfríi í sumar. Sem er ágætt. Ágætt að vinna annað hvert sumar. Alla vega.
Hér úti á landi er því þannig háttað að þó svo að ég borgi fullt áskriftargjald fyrir Stöð 2 þá fæ ég ekki Stöð 2 bíó né heldur Sirkus. Hins vegar næ ég Stöð 2 bíó þegar Sýn er ekki að sjónvarpa. Sem þýðir að ég næ bíórásinni yfirleitt ekki því ég er alltaf að vinna þegar það er mögulegt.
Af því að ég er nýbyrjuð í fríi þá er ég ennþá í letikasti og finnst ágætt að liggja uppi í sófa og glápa á kassann. Í morgun var verið að sýna Loch Ness. Sem er svo sem allt í lagi ræma en engin stórsnilld. En málið er þetta: Þetta er í að minnsta kosti þriðja skipti sem ég lendi inni í þessari mynd og ég sé Stöð 2 bíó bara þegar ég er í fríi, sem er ekki oft því ég er í fullri vinnu.
Svo málið er þetta: Mér reiknast það til að það sé búið að framleiða bíómyndir með tali í ca. 70 ár. Á hverju einasta ári eru framleiddar nokkrar frábærar myndir, nokkrar góðar og slatti af fínum myndum. Þetta ætti að ná u.þ.b. 20 myndum á ári. 20 sinnum 70 eru 1400 myndir. Hvernig stendur eiginlega á því að Stöð 2 bíó getur eytt heilu sólahringunum í það að sýna lélegar myndir og sumar hverjar aftur og aftur og aftur en aldrei slysast til að sýna þótt ekki sé nema eina góða á dag?

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti