Bréf til bankanna

Háæruverðugu lánveitendur.

Nú er ég bara venjulegur launþegi á Íslandi. Ég er ekki fædd í rétta ætt, ekki gift inn í rétta ætt og styð ekki réttan stjórnmálaflokk.

Eins og ég geri ráð fyrir að yður sé fullljóst – nægur er jú hagnaður bankanna – þá eru afborganir af húsnæðislánum að sliga mig, eins og svo marga aðra. Þó er ég með mun lægra lán en margir.

Við hjónin stóðum frammi fyrir þeirri ákvörðun hvort við ættum að taka verðtryggt eða óverðtryggt húsnæðislán. Við völdum verðtryggt lán. Valkostirnir voru einfaldlega þeir að geta ekki leyft okkur og börnunum okkar neitt og verða skuldlaus í ellinni – eða vera skuldug gamalmenni og geta leyft okkur eitthvað á meðan við erum enn á lífi.

Mér reiknast til, með aðstoð ChatGPT, að við eigum eftir að greiða um 123 milljónir króna af lánunum okkar, miðað við hóflega meðalverðbólgu næstu áratugina.

Síðan kom upp sú tillaga að Ísland héldi áfram aðildarviðræðum við Evrópusambandið.

Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar.

Mér reiknast nefnilega til að með dæmigerðum óverðtryggðum evrulánum á sambærilegum vöxtum og þekkjast á evrusvæðinu hefðum við átt eftir að greiða um 68 milljónir króna.

Þarna munar 55 milljónum króna.

Munar um minna.

Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að þetta er auðvitað bara gróf áætlun. Kannski er munurinn minni. Kannski er hann meiri. Ég er ekki hagfræðingur og ætla ekki að þykjast geta reiknað framtíðina upp á krónu.

En einhver munur er þarna.

Og nú sitjum við uppi með hann.

Ég er alveg tilbúin að taka á mig minn helming, enda tók ég sjálf ákvörðunina um að taka verðtryggt lán.

En ég legg til að hinn helmingurinn verði innheimtur hjá þeim sem lögðu hvað mesta áherslu á að við héldum okkur við þetta fyrirkomulag.

Því þér, kæru lánveitendur, kunnið jú að innheimta.

Því ætlast ég til þess að þér sendið reikning upp á um 27,5 milljónir króna – eða þá upphæð sem raunverulegur mismunur reynist vera – til eftirfarandi aðila:

Áfram Ísland

Bændasamtaka Íslands

Wintris

Sjálfstæðisflokksins

Miðflokksins

Halldórs Benjamíns Þorbergssonar

Ólafs Ragnars Grímssonar

Ég treysti því að fólk sem telur íslenska kerfið vera í „meistaradeildinni“ sjái ekki eftir því að taka þátt í að greiða fyrir þann lúxus sem það er að fá að vera áfram þar.

Ég er hins vegar bara venjulegur launþegi sem væri alveg til í að komast úr skuldafeninu áður en ég verð gamalmenni.

Svo ef þið gætuð bara séð um þetta fyrir mig væri það mjög vel þegið.

Ég tek minn helming.

Þið innheimtið hinn.

Virðingarfyllst,

Ásta Svavarsdóttir

Kaffi á Ketilsbraut

Upp úr djúpi draumahallar
dansar skynjun vitundar.
Í eldhúsinu eitthvað kallar,
ókunnugur situr þar.

Við hans fætur Seifur sefur,
saklaust lítið kjánaprik.
Öldnu Dollý í höndum hefur
horfnum sjónum sælublik.

Engan lætur ótta finna,
ást og friður skín um loft.
Kæran vin þarf ekki' að kynna,
kallað höfum nafn hans oft.

Eins og hugsun heyri mína,
hlýlegt kemur bros á vör.
Sýnir hann mér hendi sína,
hræðilegt í lófa ör.

„Tómar mínar matarkistur.
Mötuneytis ghettó.
Má þér bjóða kaffi, Kristur,
kleinuhring úr Nettó?“

Undarlega feimna finn mig,
fundar okkar óverðug.
Því mín telur fremdin fá stig,
fé ég safna' af engum dug.

Kristur brosir kankvíslega:
„Kleinuhringur góður er.
Vegna tára þinna og trega
tyllti ég mér hér hjá þér.“

„Ég ber hvorki sorgir né sút,“
svara ég brött upp á lag.
Finn þá sáran hjarta í hnút,
harmsár minning um þann dag.

,,Áar hennar eftir líta,
óðal kallast Litli-Háls.
Sínum barnskóm búin að slíta,
Björg og Snati eru frjáls.

Reyndu núna' að njóta' og lifa,
Núið eina sem þú átt.“
Komið er í rökkrið rifa,
Rennur dagur fagur brátt.

Þegar yngri sonur minn var í fermingarfræðslu í vetur þá mættum við í Íhugunarmessu. Í messunni mælti séra Halla með að við lokuðum augunum og ímynduðum okkur að Jesús sæti við hliðina á okkur. Mér fannst þetta hugguleg tilhugsun og svo bankaði þessi hugmynd upp á. Ég lagði þetta frá mér á tímabili vegna ónefnds útlendings en hugmyndin var sífellt í kollinum.

Varðandi fána – Seinni hluti

 Ég er fullkomlega sátt við regnbogafánann og megi hann flagga sem viðast. Hins vegar finnst mér umræðan og baráttan ansi einhæf. Það hefur orðið stórkostlegt bakslag í kvenréttindabaráttunni. Hvar er fáninn fyrir kvenfrelsið? Hann sést hvergi. Það eru til einhverjir fánar en ekki neinn einn sameiginlegur eins og regnbogafáninn. Og nú verð ég að segja að þótt femínisminn hafi tekið LGBTQ+ undir verndarvæng sinn þá get ég ekki séð að LGBTQ+ hafi tekið kvenfrelsið undir sinn verndarvæng. Ég sé ekkert F (nema við séum partur af plúsnum) þannig að ég upplifi regnbogafánann ekki sem minn fána. Það er vissulega rétt að hinsegin börnum líður hvað verst í skólanum en stúlkum líður ekkert sérstaklega vel heldur.

Gervigreindin benti mér á þennan fána.

Fyrir nokkru kom upp umræða um kynferðisofbeldi/-áreiti gagnvart stúlkum í framhaldsskólum. Hvar er fáninn sem segir: „Við trúum brotaþolum“? Hann er náttúrulega ekki til en það mætti alveg búa hann til.

Þá vantar líka fána fyrir innflytjendur sem eru væntanlega ekki að upplifa sig neitt sérstaklega velkomna með Útlendingastofnun á hælunum.

Kvenfrelsið stendur hjarta mínu næst og mér finnst að það megi alveg beina athyglinni að því í smástund. Það græða allir á því líka.

Gervigreindin bjó til þennan fyrir mig.

Varðandi fána – Fyrri hluti

 Mig minnir að það hafi verið í borgarstjórnarkosningunum 2014 að Framsóknarflokkurinn dorgaði atkvæði í drullupotti múslimahaturs og náði tveimur fulltrúum inn í borgarstjórn. Þegar kosningum var lokið kannaðist Framsóknarflokkurinn ekkert við það að vera á móti mosku í Reykjavík. Ég ætla svo sem ekkert að halda því fram að ég vorkenni múslimahatandi kjósendum þessi svik en mér finnst rétt að fólk standi við orð sín og sé það sem það segist vera. En þetta var og er enn taktík þáverandi formanns Framsóknarflokksins og núverandi formanns Miðfloksins: Gefa í skyn, ýja að en ekki hafa neitt fast í hendi.

Nýverið „blöskraði“ varaformanni Miðflokksins allir regnbogafánarnir út um allt og tjáði sig um það í stól Alþingis. Í kjölfarið sendu fulltrúar flokksins á sveitarstjórnarstigi frá sér yfirlýsingar sem si sona mótmæltu málflutningnum.

Mér skilst að fleiri hafi mótmælt en viðurkenni að ég finn það ekki.

Þetta minnir mig á borgarstjórnartaktíkina. Einn hendir einhverju fram, annar dregur úr. Allir kjósendur geta fundið eitthvað við sitt hæfi en svo þarf ekki að standa við neitt.

En hver er stefna Miðflokksins í hinseginmálum? Hún finnst undir flipanum Mannréttindi í stefnuskrá flokksins:

Mannréttindi

Miðflokkurinn telur að allir þegnar samfélagsins óháð kyni, stöðu eða öðrum þáttum séu jafnir. Miðflokkurinn lítur á jafnrétti sem mannréttindamál og hafnar því hvers konar mismunun.

Miðflokkurinn hafnar öfgafullri orðræðu um kyn og kynvitund. Flokkurinn gerir engar athugasemdir við hvernig einstaklingar upplifa sig en hafnar því að hugmyndir, tilfinningar, trú eða venjur þurfi að breytast að þeirra kröfum og hvetur til að orðræðan snúist um hvernig þessir einstaklingar fái lifað eðlilegu lífi í samfélaginu án þess að meirihluti þjóðarinnar þurfi að kasta sinni trú, venjum, tilfinningum eða skoðunum.

Flokkurinn hafnar því að skólar og aðrar stofnanir haldi að börnum áróðri um að þau geti orðið það „kyn“ sem þau kjósi. Hins vegar ber að styðja við þau börn og foreldra þeirra glími þau við kynáttunarvanda.

Kynfræðsla verði eingöngu á forræði menntaðra kennara eða heilbrigðisstarfsmanna eins og önnur fræðsla í skólum.

 

Er þetta ekki alveg skýrt? Nei? Nei, þetta er nefnilega ekki skýrt. Þetta byrjar fallega „Allir jafnir.“ En svo er „öfgafullri orðræðu“ hafnað. Hvað er öfgafull orðræða?

Það væri gott ef Miðflokkurinn tæki af öll tvímæli um það hvar hann stendur í þessum málum. Núna virðist hann bara vilja öll þau atkvæði sem hægt er fá og hikar ekki við að dorga þau upp úr gruggugum vötnum.