Fara í aðalinnihald

Ekkert ótrúlegt við könnunina

Í gær hringdi ungt fólk á vegum Félagsvísindastofnunar í íbúa Þingeyjarsveitar og lagði fyrir þá fjórar spurningar.
Staðarmiðillinn okkar brást ókvæða við og birti undir miðnætti fréttina; Ótrúleg könnun.
Fyrst er nefnt að fólk hafi verið spurt að því hvort það byggi á skólasvæði Þingeyjarskóla. Helst er gagnrýnt að spurning 2 hafi aðeins snúist um hvort starfrækja ætti Þingeyjarskóla á einni eða tveimur starfsstöðvum en ekki hvar sú starfsstöð ætti að vera.
Þá er gagnrýnt að svo litlu hafi munað á spurningunum tveimur um ljósleiðarann að það hafi engu breytt.
Beinist þessi gagnrýni fyrst og fremst að vinnubrögðum Félagsvísindastofnunar.

1. Það er grundvallaratriði í svona skoðanakönnunum að þær séu ópersónugreinanlegar. Þar sem búið var að gefa það út að skoðanir sumra giltu meira en skoðanir annarra þá var þetta það fyrsta sem ég spurði unga manninn um. Ef könnunin hefði verið persónugreinanleg þá hefði ég sent kæru til Persónuverndar. En hún er ekki persónugreinanleg. Eina leiðin til að komast að því hvort viðmælandi búi á skólasvæði Þingeyjarskóla er að spyrja að því. Ef íbúum á skólasvæði Þingeyjarskóla hefur fjölgað óeðlilega mikið þá kemur það í ljós.
Mín persónulega skoðun er og hefur alltaf verið sú að þessi mismunun á milli búsetusvæða sé óeðlileg.

2. Það hefur aldrei staðið til að spyrja um álit á því hvar starfsstöðin eina eigi að vera. Aldrei nokkurn tíma. Í kosningaloforðaplaggi Samstöðu fyrir kosningar í vor stóð:
Þar verði kosið um hvort starfrækja skuli grunnskólastigið áfram á tveimur starfsstöðvum eða sameina það á einn stað. Íbúakosning þessi verði bindandi en sveitarstjórn taki að henni lokinni ákvörðun í samræmi við niðurstöður hennar. Starfsemi Þingeyjarskóla verði samkvæmt
þeirri niðurstöðu frá haustinu 2015. (Feitletrun mín.)

Að ráðast að starfsheiðri Félagsvísindastofnunar þykir mér með ólíkindum. Ég hringdi í stofnunina og spurði að því hvernig að könnunum almennt væri staðið. (Og uppfræddi viðmælanda um þá gagnrýni sem komið hefur fram.)
 Ferlið er svona:
Verkkaupi setur fram beiðni um það sem hann vill láta kanna, hvar skoðanir ákveðins markhóps liggja. Hann setur fram spurningarnar sem eru skoðaðar hjá Félagsvísindastofnun og kannski aðlagaðar að einhverju leyti svo hægt sé að komast sem best að því sem er verið að reyna að komast að. Verkkaupinn samþykkir aðferðafræðina.

Sé eitthvað athugavert við könnunina er ekki við Félagsvísindastofnun að sakast.
Árið 2010 var keypt skýrsla af Félagsvísindastofnun. Skýrslan var unnin í samráði við skýrslubeiðendur og þeirra forsendur hafðar að leiðarljósi. Fulltrúi skýrslubeiðenda leyfði sér svo að segja opinberlega  að skýrslan væri ekki skeinipappírsins virði.

Þetta er óboðlegur málflutningur. Gagnrýnum endilega. En beinum gagnrýninni á réttan stað.

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti