Fara í aðalinnihald

Femínískt kynlíf

Fyrir einhverju síðan las ég þá fullyrðingu hjá andfemínista sem var einhvern veginn í þá veru að kynlíf væri sóðalegt* og við femínistarnir yrðum bara að sætta okkur við það.  Nýverið gerðist svo tvennt: Páll Vilhjálmsson skrifaði pistilinn Vont kynlíf er ekki nauðgun – strákasjónarhorn og ég rakst á gamla uppáhalds bók á netinu.

Strákur

Núna ætla ég að rekja þetta saman.
Mér þykir alveg gríðarlega sorglegt að fólk upplifi kynlíf sem sóðalegt og verði bara að sætta sig við það. Kynlíf er frábært, það er gott og það er m.a.s. stundum fallegt. Það getur líka alveg verið sóðalegt ef fólk vill það en það á aldrei nokkurn tíma að sætta sig við eitt eða neitt í kynlífi.
Páll segir í athugasemd við athugasemd við grein sína að:

Kynlíf er í grunninn dýrsleg hegðun sem þjónar þeim tilgangi viðhalda stofninum.

Það má svo sem vel vera en við erum nú komin ansi langt frá okkar dýrslega grunni. Ef við ætluðum að halda okkur við þessa skilgreiningu þá eiga auðvitað allar konur sem komnar eru úr barneign að vera skírlífar. Allir einstaklingar sem eru ófrjóir. Allir samkynneigðir, allir á getnaðarvörnum...
Nei, Páll, mannskepnan lífir kynlífi aðallega sér til gleði og unaðar. 


Sex is fun
Einhverra hluta vegna virðast margir halda að kynlíf sé bara fyrir ungt og flott fólk og yfirleitt snúast um vald. Sérstaklega þó um það að karlmenn taki það sem þeir vilji. Við þekkjum öll muninn á því „að taka“ og „vera tekin/n“ ekki satt. Sem er ömurlegt viðhorf.
Því miður skín mjög skært í þetta viðhorf í grein Páls.

Allir sem stundað hafa kynlíf, og hér er átt við valfrjálsu gerðina, vita að kynlíf er margrætt.

Páll, allt kynlíf er valfjálst. Ef það er ekki valfrjálst þá er það nauðgun.

Ef Guðbjörg vill vera viss um að drengirnir hennar meiði aldrei í kynlífi er gelding nærtækt úrræði.

Mig langar beinlínis að gráta. Að einhver skuli virkilega trúa því að karlmenn hljóti að meiða í kynlífi á þann hátt að misskilja megi sem nauðgun er þyngra en tárum taki. Auðvitað geta þeir meitt óvart eins og konur geta meitt mennina sína óvart en ef það má „misskilja“ það sem nauðgun þá erum við að tala um eitthvað allt annað.
 
Það er nákvæmlega þar serm hnífurinn stendur í kúnni; Þessi undarlega afneitun mjög margra á því að grundvallarforsenda kynlífs er unaður.
Ég ætla að segja þetta aftur: UNAÐUR.
Og það sem meira er, það mega allir lifa kynlífi: ungt fólk og gamalt, feitt og mjótt, samfélagslega
The Beautiful Rafaela
viðurkennt fallegt og ekki ekki samfélagslega viðurkennt fallegt. Það leiðir okkur að bókinni góðu.
Þegar ég var í barnaskóla var til „dónabók“ á bókasafninu. Hún sýndi hvernig börnin verða til. Okkur fannst þetta gríðarlega spennandi en það sem meira var, bókin sagði okkur hvernig hlutirnir eru. Um daginn fann ég svo bókina á netinu en með hinum undarlegustu formerkum; The Most Horrific Kids Book Published Will Leave You Feeling Uneasy.
Svo er farið í hverja myndina á fætur annarri með athugasemdum.
Strax í byrjun er talað um að persónurnar séu „creepy“. Hvað er svona voðalega krípi veit ég ekki. Mér dettur helst í hug að þær séu ekki nógu flottar.
Þegar tilvonandi foreldrar hafa samfarir þá eru hlutirnir skyndilega orðnir „skrítnir.“


Bókin heitir Hvernig barn verður til. Á síðunni á undan eru persónurnar naktar, sem var rosalega vandræðalegt. Veit maðurinn ekki hvernig börnin verða til? Eða er það gamli, góði trúboðinn sem er svona skelfilegur? Eða er ímyndin um tiltölulega eðlilegt fólk að stunda  tiltölulega eðlilegt kynlíf svona hrikalega ógnvekjandi? Ég er hrædd um að það sé málið.
Hagsmunaaðilar hafa ákveðið að þeir hafi einkarétt á kynlífi. Við þurfum að vera ung, mjó, sæt og sexí til að geta notið kynlífs. Hugsið ykkur allt sem er hægt að selja okkur þegar við erum orðin sannfærð um þetta. Snyrtivörurnar, megrunarvarningurinn, líkamsræktin.
Svo af því við stöndumst ekki þessar kröfur og erum feimin og vandræðaleg og höfum ekkert kynferðislegt sjálfstraust þá er hæg að selja okkur kynörvandi, kynlífshjálpartæki og kynlífið sjálft ef út í það er farið. Allir græða. Nema við, auðvitað.
Gott fólk.
Kynlíf er gott og frábært. Líkaminn er góður og frábær og fallegur hvernig sem hann er. Njótið þess að vera til njótið hvers annars. Og umfram allt, njótið kynlífs.



*Ég veit hver sagði þetta en finn ekki pistilinn.
**Ekki of ungt samt, auðvitað.

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti