Fara í aðalinnihald

Þvinguð nærvera


Ég ætla að setja upp fræðilegt dæmi. Vinsamlegast athugið að fólk og atburðir eru tilbúningur.

Það búa gömul hjón í blokkaríbúð í Reykjavík. Þau eiga fullorðna dóttur sem var lengi í sambandi með manni sem bjó með henni og börnunum hennar. Þegar á leið kom í ljós að maðurinn átti við erfiðleika að stríða.  Látum nægja að segja að sambúðin var mjög erfið. Hann veittist einnig að hjónunum þegar þau komu að málum en þau lögðu ekki fram kæru frekar en dóttir þeirra. Maðurinn hefur því engan dóm á bakinu. Það var alls konar djöfulgangur sem gekk á sem kom aldrei til kasta dómstóla en gömlu hjónin vita um. Dóttirin og maðurinn hafa slitið samvistir en eiga enn í deilum um eignir, maðurinn er að reyna að eigna sér hlut í íbúð dótturinnar sem hún átti ein.

Batnandi manni er best að lifa og eftir því sem gömlu hjónin vita best hefur maðurinn tekið sig á síðastliðin ár í sínu einkalífi. Hann er m.a.s. kominn í vinnu. Hann vinnur hjá einkapóstþjónustu í Reykjavík og kemur reglulega með sendingar í blokkina til gömlu hjónanna. Hefur lykil að stigahúsinu.

Hjónunum finnst þetta óþægilegt. Þeim finnst óþægilegt að hitta manninn reglulega og hafa jafnvel dálítinn beyg af honum. Hann gerir þeim ekkert en pósturinn þeirra er stundum krumpaður í póstkassanum og hann leynir ekki andúð sinni í svipbrigðum og háttalagi.
Þau ákváðu því að hafa samband við fyrirtækið og athuga hvort möguleiki væri að annar maður bæri út í húsið til þeirra. Fyrirtækið brást ókvæða við. Það hætti ekki að láta manninn bera út í hús gömlu hjónanna, það hætti bara að bera út póstinn til þeirra. Ef gömlu hjónin vildu fá póstinn sinn urðu þau að sætta sig við reglulega nærveru mannsins.

Er þetta eðlilegt? Getur fyrirtæki þvingað nærveru manns upp á fólk? Hjónin eru ekki að fara fram á að maðurinn sé rekinn, þau eru aðeins að fara fram á að hann verði fluttur í annað hverfi.




Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti