Það er alveg yyyndislegt... gluggaveður. Fór í bæinn að sækja miðana mína og það var örtröð í bænum. Tók þvílíkt langan tíma að komast inn á Laugaveginn svo ekki sé talað um að komast niður hann líka. Engin stæði neins staðar, náttúrulega svo við lögðum í bílastæðishúsi og þurftum að ganga smá spotta og það var bara ískalt. En alla vega, hvað er fólk að gera svona mikið í bænum í skítakulda? Næ þessu ekki alveg.

Er að fara á árshátíð svo ég baðaði mig í tilefni dagsins. Byrjaði á því að skvetta sjampói í augað á mér og svo þegar ég var að skola augað eftir baðið þá dúndraði ég hausnum í kranann. Ég verð sem sagt rauðeygð með kúlu á enninu á árshátíðinni í kvöld. Júbbí-jei.

Fyrir 8 árum þegar ég var að kaupa íbúðina mína þá voru leigjendur í henni sem sýndu hana. Það var nú flestallt ágætt við íbúðina. Nema kannski það að stúlkan hinum megin við vegginn (í hinum stigagangnum) átti karókí-græju og söng talsvert. Þetta var svo sem ekkert ægilega ferlegt en maðurinn vann á næturvöktum og stúlkan hélt fyrir honum vöku dagana sem hann þurfti að sofa.
Hún hefur ekki ónáðað mig neitt sérstaklega í gegnum árin en óneitanlega hef ég stundum tjúnað græjurnar mínar á móti henni þegar ég er búin að fá leið á söngnum. Sérstaklega þegar sama lagið er sungið aftur og aftur. Í gær var þessi stúlka kosin Idol-stjarna Íslands. Well, who would have thought.

Helst vil ég eyða helgunum með tærnar upp í loft en það mun ekki gerast þessa helgi. Það er árshátíð hjá vinnunni og ég ætlaði að vera the usual social shit að skrópa en þá komu stuðboltar vinnustaðarins til mín og spurðu hvort ég vildi vera memm í skemmtiatriði. Ég samþykkti það. Finnst svo gaman að flagga þessum litla hæfileika sem ég hef. Svo nú er ég að fara á djammið um helgina. Og á tónleika á sunnudaginn. Jájá, ætla að skella mér. Það er svo mikið að gera að ég bara kemst ekki á þriðja deitið fyrr en í næstu viku.

Oj bara, hvað ég hlakka til að losna við þessa kvöldvinnu á fimmtudögum.
Að öðru leyti hef ég bara ekkert að segja.

Funeral blues
by W. H. Auden
Vintage

I
Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public
doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.


He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.


The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.


Mér fannst þetta ljóð alveg rosalega flott í Four Weddings and a Funeral. Sniðugt þetta net, maður finnur allt á því.

Já auðvitað. Auðvitað neitar Blogger að publisha og publishar svo í þríriti. Það segir sig alveg sjálft.

Er alveg innilega sammála Hnakkusi að þetta Fischer mál er hið fáránlegasta. Finnst persónulega að það ætti að sinna veika fólkinu okkar betur en flytja inn fræga sjúklinga. Alltaf að byrja heima hjá sér.

Búin að vera með nokkur smáverkefni varðandi húsfélagið hangandi yfir hausnum á mér í talsverðan tíma en hef bara ekki nennt að sinna þeim. Hugsa stundum til þeirra og hef látið þau íþyngja mér aðeins en sinna þeim? Nei... En núna bankaði nágrannakona mín upp á út af öðru máli en þó tengdu svo ég ákvað bara að klára þetta. Tók innan við hálftíma. Búin að humma þetta fram af mér mánuðum saman. Why does one do that? Nú á ég ekkert eftir nema bletta kjallaragólfið og þá erum við bara í góðum málum.