Meðan húsbóndinn var að tala kom fólkið inn til að þiggja blessun Skálholtsbiskups, frænkan, hin hnýtta, með berar kjúkurnar, systirin, hin sára, með burtétið andlitið, þær voru ekki rónni fyren þær höfðu tranað sér uppí fasið á gestunum, augliti til auglitis við frakt heimsins. Örkumlamenn, og fáir einsog líkþráir, hyllast til að ota fram kaunum sínum, sérstaklega við þá sem einhvers mega sín, oft með ögrunarstolti sem afvopnar jafnvel hinn fræknasta mann og gerir hinn fríðasta hlægilegan í augum sjálfs sín: Sjá þetta hefur drottinn af náð sinni veitt mér, hér er mín verðskuldun fyrir drotni, segja þessar mannsmyndir og spyrja um leið: Hver er þín verðskuldun, hvers virti drottinn þig? Eða jafnvel: Drottinn hefur slegið mig þessum kaunum fyrir þig.

Meistari Halldór Kiljan Laxness, Íslandsklukkan bls. 28.