Upp úr djúpi draumahallar
dansar skynjun vitundar.
Í eldhúsinu eitthvað kallar,
ókunnugur situr þar.
Við hans fætur Seifur sefur,
saklaust lítið kjánaprik.
Öldnu Dollý í höndum hefur
horfnum sjónum sælublik.
Engan lætur ótta finna,
ást og friður skín um loft.
Kæran vin þarf ekki að kynna,
kallað höfum nafn hans oft.
Eins og hugsun heyri mína,
hlýlegt kemur bros á vör.
Sýnir hann mér hendi sína,
hræðilegt í lófa ör.
„Tómar mínar matarkistur.
Mötuneytis ghettó.
Má þér bjóða kaffi, Kristur,
kleinuhring úr Nettó?“
Undarlega feimna finn mig,
fundar okkar óverðug.
Því mín telur fremdin fá stig,
fjármunum safna af engum dug.
Kristur brosir kankvíslega:
„Kleinuhringur góður er.
Vegna tára þinna og trega
tyllti ég mér hér hjá þér.“
„Ég ber hvorki sorgir né sút,“
svara ég brött upp á lag.
Finn þá sáran hjarta í hnút,
harmsár minning um þann dag.
,,Áar hennar eftir líta,
óðal kallast Litli-Háls.
Sínum barnskóm búin að slíta,
Björg og Snati eru frjáls.
Reyndu núna að njóta og lifa,
Núið eina sem þú átt.“
Komið er í rökkrið rifa,
Rennur dagur fagur brátt.
Þegar yngri sonur minn var í fermingarfræðslu í vetur þá mættum við í Íhugunarmessu. Í messunni mælti séra Halla með að við lokuðum augunum og ímynduðum okkur að Jesús sæti við hliðina á okkur. Mér fannst þetta hugguleg tilhugsun og svo bankaði þessi hugmynd upp á. Ég lagði þetta frá mér á tímabili vegna ónefnds útlendings en hugmyndin var sífellt í kollinum.
