Háæruverðugu lánveitendur.
Nú er ég bara venjulegur launþegi á Íslandi. Ég er ekki fædd í rétta ætt, ekki gift inn í rétta ætt og styð ekki réttan stjórnmálaflokk.
Eins og ég geri ráð fyrir að yður sé fullljóst – nægur er jú hagnaður bankanna – þá eru afborganir af húsnæðislánum að sliga mig, eins og svo marga aðra. Þó er ég með mun lægra lán en margir.
Við hjónin stóðum frammi fyrir þeirri ákvörðun hvort við ættum að taka verðtryggt eða óverðtryggt húsnæðislán. Við völdum verðtryggt lán. Valkostirnir voru einfaldlega þeir að geta ekki leyft okkur og börnunum okkar neitt og verða skuldlaus í ellinni – eða vera skuldug gamalmenni og geta leyft okkur eitthvað á meðan við erum enn á lífi.
Mér reiknast til, með aðstoð ChatGPT, að við eigum eftir að greiða um 123 milljónir króna af lánunum okkar, miðað við hóflega meðalverðbólgu næstu áratugina.
Síðan kom upp sú tillaga að Ísland héldi áfram aðildarviðræðum við Evrópusambandið.
Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar.
Mér reiknast nefnilega til að með dæmigerðum óverðtryggðum evrulánum á sambærilegum vöxtum og þekkjast á evrusvæðinu hefðum við átt eftir að greiða um 68 milljónir króna.
Þarna munar 55 milljónum króna.
Munar um minna.
Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að þetta er auðvitað bara gróf áætlun. Kannski er munurinn minni. Kannski er hann meiri. Ég er ekki hagfræðingur og ætla ekki að þykjast geta reiknað framtíðina upp á krónu.
En einhver munur er þarna.
Og nú sitjum við uppi með hann.
Ég er alveg tilbúin að taka á mig minn helming, enda tók ég sjálf ákvörðunina um að taka verðtryggt lán.
En ég legg til að hinn helmingurinn verði innheimtur hjá þeim sem lögðu hvað mesta áherslu á að við héldum okkur við þetta fyrirkomulag.
Því þér, kæru lánveitendur, kunnið jú að innheimta.
Því ætlast ég til þess að þið sendið reikning upp á um 27,5 milljónir króna – eða þá upphæð sem raunverulegur mismunur reynist vera – til eftirfarandi aðila:
Áfram Ísland
Bændasamtök Íslands
Halldór Benjamín Þorbergsson
Ólaf Ragnar Grímsson
Ég treysti því að fólk sem telur íslenska kerfið vera í „meistaradeildinni“ sjái ekki eftir því að taka þátt í að greiða fyrir þann lúxus sem það er að fá að vera áfram þar.
Ég er hins vegar bara venjulegur launþegi sem væri alveg til í að komast úr skuldafeninu áður en ég verð gamalmenni.
Svo ef þið gætuð bara séð um þetta fyrir mig væri það mjög vel þegið.
Ég tek minn helming.
Þið innheimtið hinn.
Virðingarfyllst,
Ásta Svavarsdóttir
