Tinni og tíminn

Ég pantaði tvær Tinnabækur frá Amazon um daginn. Þetta eru safnbækur þannig að það eru tvær til þrjár sögur í hverju hefti. Ég pantaði hefti eitt og tvö, svona til að byrja með. Það er rauður borði utan um fyrra heftið sem á stendur Collectors volume eða eitthvað þvíumlíku. Í því sem ég er að rífa þetta af sé ég að þetta stendur aftan á borðanum:

An essential volume for collectors
This volume includes the first two stories about Tintin created by Hergé, Tintin in the land of the Soviets (1929) and Tintin in Congo (1931).
Both books are very much of their time. In his portrayal of the Belgian Congo, the young author reflects the colonial, paternalistic attitudes of his era.
Some of today's readers may find his stereotypical portrayal of the African people offensive.

Ég veit hreinlega ekki hvað mér á að finnast. Ég hélt að flestir áttuðu sig á því að bækur væru börn síns tíma. En það er alla vega svo komið að Tinni er kominn með varnaðarstimpil.

Út af með dómarann.

Ég held að það sé orðið nokkuð ljóst að íslenskir dómstólar eru að drepast úr kvenfyrirlitningu. Það er í alvöru búið að dæma þessum drulludela miskabætur.
Dæmin eru nú orðin ófá: Konan sem reitti manninn til reiði. Stúlkan sem sagði ekki nei og var þ.a.l. ekki nauðgað...
Þetta ætti kannski ekki að koma á óvart miðað við yfirmann dómsmála í landinu.

En óvænt.

Fjölmiðlar fara nú allir af stað vegna greinarinnar í Mogganum. Greinin er þörf og mikið hugrekki hjá aðstandendum að opna málið upp á gátt.
Það er samt merkilegt hvernig um málið er fjallað, sérstaklega á Stöð 2. ,,Af hverju gerðuð þið ekki neitt? Af hverju brutust þið ekki inn og tókuð börnin?" Eigum við aðeins að skoða fréttaflutning undanfarin tvö til þrjú ár og þær vinnuaðstæður sem fjölmiðlar eru búnir að skapa því fólki sem vinnur að barnavernd. Það getur hver sem er komið fram og sagt nánast hvað sem er. Sagan er samt yfirleitt samhljóða í stórum dráttum: ,,Vonda, ljóta barnaverndarnefndin tók mig/barnið mitt/ættingja minn af heimilinu út af mannvonsku einni saman. Where do I sign for the check?"
Fjölmiðlar eru búnir binda hendur barnaverndarnefnda. Vegna umræðunnar undanfarið er verið að loka meðferðarheimilum. Það er verið að taka í burt eitt úrræðið.
Ég er búin að vita það í mörg ár þvílíkur djöfuldómur þarf að ganga á til að börn séu tekin af heimilum sínum. Ég veit líka nákvæmlega við hvað börn þurfa að búa. Þetta kemur mér ekkert á óvart. Ég veit líka alveg upp á hár hverja ég geri ábyrga.

Rasisminn

Ég veit ekki hvernig umræðan um rasisma Frjálslynda flokksins hófst í kosningabaráttunni, ég sá t.d. aldrei fræga grein Jóns Magnússonar um málið. Hins vegar fylgdist ég með seinni hluta umræðunnar og það sem sló mig þá var að það mátti alls ekki ræða málið. Ef einhver impraði á því þá var hann umsvifalaust úthrópaður rasisti. Minn eiginn formaður sagði að það yrði: að stíga varlega til jarðar" og hmm og ha það má alls ekki ræða málið. Á meðan eykst kynþáttahatur og andúð þjóðarinnar jafnt og þétt. Og allir eru ofsalega hissa. Samt er hægt að skoða nákvæmlega sama ferlið hjá mörgum þjóðum. Hvað er langt síðan að Tyrkjum var hleypt inn í Þýskaland til að vinna láglaunastörfin og kynþáttahatur spratt upp í kjölfarið? Hvað hafa hinar skandinavísku þjóðirnar ekki verið að upplifa?
Um hvað snýst þetta í raun? Það er verið að flytja inn ódýrt vinnuafl til arðræna. Og svo er ódýra vinnuaflið notað sem svipa á íslenska launþega. Það er nákvæmlega það sem þetta gengur út á. En, uss, við skulum endilega ekki ræða það. Við skulum bara leyfa íslenskum fyllibyttum að fá útrás á gangandi boxpúðum í bænum.
Allir fordómar grassera í skjóli þagnarinnar. Þess vegna er nauðsynlegt að ræða málið.

Nú er t.d. rokið upp til handa og fóta af því að Magnús Þór er svo mikill ,,rasisti". Nú hef ég ekkert fyrir mér annað en orð annarra en mér er sagt að Reykvíkingar sæki í stórum stíl til Akraness. Það er nóg af fólki á Akranesi. Það er 30 manns á biðlista fyrir félagslegar íbúðir og það eru allir skólar löngu búnir að sprengja utan af sér húsnæðið. Svo er Magnús Þór rasisti eða hefur hann kannski eitthvað til síns máls?

Þá langar mig til að benda á það að við í Suður-Þingeyjar sýslu erum með hálftóma skóla vegna stöðugrar fólksfækkunar. Við viljum gjarna taka á móti flóttamönnum.

Hið undarlega sálarástand

Ég er búin að vera kennari í 6 ár. Ég hef verið bitin, það hefur verið hent í mig bókum og mér og ástvinum mínum hefur verið hótað lífláti og öðru þaðan af verra. Um daginn átti t.d. að bíða heima hjá mér þekktur handrukkari. Vörpulegir drengir (rúmlega 180 cm og 100 kg) hafa stillt sér upp fyrir framan mig og spurt hvað ég myndi gera ef þeir berðu mig. ,,Ætli ég fari ekki bara að gráta" hef ég yfirleitt svarað. En núna get ég sagt: ,,Ég kæri þig og fæ 10 milljónir." Ég ætla að segja það beint út. Ég fagna þessum dómi.
Hingað til hef ég ekki upplifað neitt nema algjört réttindaleysi. Ég hef komið inn á það á þessum vettvangi áður að aðstandendur geta farið hamförum í rógburði sínum og við getum ekkert gert okkur til varnar.

Þessi kennari sem voru dæmdar 10 milljónir er 25% öryrki fyrir lífstíð. Hún má eiga von á því að fá höfuðverkjaköst alla ævi. Samt, samt dirfðist hún að fara fram á bætur! Þvílík frekja! Og það úr hendi forráðamanns barnsins sem slasaði hana! Þetta segir náttúrulega allt um hið undarlega sálarástand konunnar. Að ætlast til að foreldrar beri ábyrgð á börnum sínum. Þvílík ósvinna!
Það er vissulega rétt að barnið er með aspberger heilkennið en skólinn er fyrir alla. Það stendur hvergi í ráðningarsamningi starfsfólks skóla að í honum séu einstaklingar sem geti slasað það og viðkomandi sé réttlaus gagnvart því.
Ég sé um heimakennslu á meðferðarheimili. Allir mínir nemendur eru með einhverjar greiningar á bakinu. Þannig að ef þeir taka sig til einhvern daginn og berja mig í hakkabuff (af því að þeir misstu stjórn á sér vegna óviðráðanlegrar hvatvísi) þá á ég bara að sætta mig við það. Ef ég verð öryrki fyrir vikið og verð fyrir samsvarandi tekjuskerðingu þá verð ég bara að lifa með því. Því það er komið í ljós að skólar bera ekki ábyrgð, sveitafélögin bera ekki ábyrgð og maður er úrhrak mannkyns ef manni dettur í hug að lögsækja gerandann. Hann er jú barn með greiningu.

Bara svo það sé á hreinu þá er ég ekki að álasa þessu barni. Þetta var hörmulegur atburður. En hann varð og kennarinn situr uppi með skaða. Miklu meiri skaða en einhverjar 10 milljónir koma til með að bæta.

Mig grunar að þessi hneykslan á þessum dómi snúist um að sækjandinn er í fyrsta lagi kona og öðru lagi kennari. Setjum þetta öðru vísi upp. Iðnaðarmaður kemur inn á heimili. Hann leggur borvélina á borð og beygir sig niður til að aðgæta eitthvað. 9 ára gamalt barn sér borvélina, teygir sig í hana en nær ekki betra taki en það að borvélin fellur í höfuðið á iðnaðarmanninum og slasar hann. Maðurinn er 25% öryrki fyrir lífstíð og má eiga von á að fá höfuðverkjaköst alla ævi. Á hann ekki bara að sætta sig við þetta?

Úr borg í sveit.

Ég er fædd og uppalin í Reykjvík. Og það sem meira er, ég er þriðju kynslóðar Reykvíkingur. Ég á enga sveit. Ég get ekki farið á ákveðinn stað og sagt: ,,Hér er uppruni minn.”
Hvort sem það er vegna þessa, sagna Laxness, söngva Bubba eða bara vegna taugatrekkjandi umferðar Reykjavíkur þá hefur lengi verið í mér löngun til að flytja út á land. Haustið 2005 lét ég verða af því. Ég flutti þvert yfir landið í Aðaldal í Suður- Þingeyjarsýslu. Aðaldalur er landbúnaðarhérað sem sækir flesta þjónustu til Húsavíkur og stærri aðgerðir til Akureyrar.
Ég get í sjálfu sér ekki sagt að það sé einhver stórkostlegur munur. Að vísu heita áttirnar hér suður-norður-austur og vestur en heita í Reykjavík hægri-vinstri-fram og til baka. Ég er enn þá rugluð. Það eina sem ég veit er að ef ég stend við skólann þá eru Ýdalir í austur. Ýdalir eru bara ekki alltaf í nágrenninu. Það er náttúrulega ekki hægt að ,,skreppa” út í búð ef eitthvað gleymist því verslunarferð er 40 mínútna akstur. Ég er núna stoltur frystikistueigandi. Það er ekki heldur hægt að droppa inn með bílinn í smurningu. Í fyrsta skiptið lenti ég á kaffitíma. Það var eins og ég hefði drepið mann. Einhvern tíma slysaðist ég til að segja að ég hefði klappað kindunum í fjósinu, ég geri þau mistök ekki aftur.
Veðurfar er líka talsvert öðruvísi. Ég sakna haustanna í Reykjavík þegar mild angurværðin svífur um í loftinu. Hér kemur bara vetur. Haustið sem ég flutti var kominn snjór í lok ágúst. Ég man ekki til að hann hafi tekið upp fyrr en um vorið. Fólkið hér talar samt um þetta sem snjólétta veturinn. Nagladekk eru nauðsyn.
Komin á staðinn ákvað ég að umturna mér með trukki og dýfu í alvöru dreifbýlistúttu og var fljótlega komin í kirkjukórinn , kvenfélagið, málfundafélag og stjórnmálaflokk. Mætti svo á allar skemmtanir sem í boði voru. Félagslífið hefur verið mun öflugra en það var í stórborginni. Er þá ónefndur bóndinn....
Þegar ég hóf störf í grunnskólanum var ein samstarfskona mín komin langt á leið. Svo einn daginn barst skólastjórnanda eftirfarandi SMS: ,,Kemst ekki í vinnuna á morgun. Eignaðist barn í hádeginu.” Þetta vakti að vonum mikla kátínu. Á aðventu söng ég í kór og á eftir var kirkjukaffi. Ég hnoðaði saman súkkulaðiklessu og var ánægð með sjálfa mig alveg þar til ég setti hana á borðið á hjá öllum hnallþórunum. Konurnar í sveitinni geysast um á dráttarvélum, ala upp börn, vinna fulla vinnu, sinna húsverkum, fara í fjós, mæta á kóræfingu kvöld eftir kvöld og einhvers staðar á leiðinni vippa þær fram 17 sortum. Váá...
Um jólin fór ég til Reykjavíkur og sat í brúðkaupi þar sem ég gaspraði um uppgötvun mína í sveitinni um ágæti íslenskra kvenna. Móðursystir mín horfði á mig og spurði kurteislega: ,,Þurftirðu að fara út á land til uppgötva það?” Eitthvað hummaði ég og ha-aði og sagði svo neinei, auðvitað ekki. En ég þurfti að fara út á land til að uppgötva það. Ég þurfti að fá fjarlægð til að sjá það sem blasti við. Allar þessar konur, ömmur okkar, mæður og systur, vinnuharkan, dugnaðurinn, æðruleysið. Og enginn sér það. Ekki einu sinni við sjálfar.
Vinna kvenna hefur alltaf verið einskis metin, framlagið ómerkilegt. Maturinn á borðinu sem birtist af sjálfu sér, rykið sem gufar upp. Tauið sem hverfur skítugt af gólfinu og birtist svo hreint í skápunum. Eru þetta ekki galdrar? Nei, þetta eru ekki galdrar. Á bak við þessi verk er hörkudugleg kona sem segir ekki múkk. ,,Æ, ég sletti einhverju í form.”
Ég fór út á land í leit að uppruna. Og ég fann hann. Ég er meðlimur í þeim flottasta klúbbi sem til er. Ég er íslensk kona.

Skrifað fyrir og birt í Bergmáli.

Óeirðir?

Ég er algjörlega búin að missa samúðina með vörubílstjórum. Framkoma þeirra er til skammar. Borgaraleg óhlýðni er eitt, hryðjuverk annað.
Hvernig væri að við kennarar tækjum upp þessa baráttuaðferð? Um helgar og á sumrum þá leggjum við bíldruslunum okkar þvert á alla vegi til að mótmæla því að við höfum ekki efni á nýjum bílum né bensíni. Við getum alveg sleppt því að fara í verkfall og missa launin okkar á meðan. Við skulum hafa það alveg á hreinu að vörubílstjórar eru að keyra út. Þeir eru ekki að leggja niður vinnu. Þeir eru ekki að tapa neinu. Það er bara verið að hrella almenning.
Bændur gætu tekið sér þetta til fyrirmyndar líka. Farið með nautin sín niður í bæ og sleppt þeim lausum til að mótmæla því að þeir geti ekki lengur heyjað fyrir þau vegna áburðarverðshækkana. Það er þá hægt að mótmæla innflutningi á nautakjöti í leiðinni.
Þetta er orðið algjörlega fáránlegt og ekki koma þeir vel fyrir í sjónvarpinu, blessaðir. ,,Nei, nú verður þetta sko bara verra!" ,,Já, ég ætla skko að fá skaðabætur fyrir skemmdir á bílnum. Lögreglan stóð við bílinn og hann var bara grýttur í spað." Og hverjir eiga að borga þessar skaðabætur? Ríkið? Almenningur í landinu? Í alvöru, eru engin takmörk?
Svo spyr ég um ábyrgð fjölmiðla í málinu. Fyrir hvern voru þessi skrílslæti í gær? Voru þau kannski fyrir sjónvarpsvélarnar?

Að endingu legg ég til að Eiríkur Jónsson segi af sér sem formaður KÍ.