Að biðja börnum sínum lífs

Það gengur illa með kettlingana. Þeir eru orðnir 10 vikna gamlir og við erum búin að auglýsa þá í þrjár vikur út um allt Norðurland. Það er einn farinn og það var fjölskylduvinur sem tók hann. Það hefur enginn hringt. Ekki ein einasta fyrirspurn.
Níu kettir á heimilinu er of mikið. Fólk er farið að hafa áhyggjur. Ef þeir ganga ekki út þá getur þetta ekki endað nema á einn veg.
Það er eins og Lilla, mamma þeirra, skynji þetta einhvern veginn. Um daginn kom hún inn með fugl, setti hann á gólfið og kallaði á kettlingana. Síðan hefur verið fuglafiður út um öll gólf á hverjum einasta morgni og iðulega verið komið að kettlingunum að borða. Í dag sátum við tengdafaðir minn að hádegisverði að borða fisk. Lilla sat og mændi og betlaði bita. Tengdapabbi gaf henni að lokum. Hún tók bitann í skoltinn, hoppaði niður af stólnum, setti bitann á gólfið og kallaði á kettlingana. Það er eins og hún sé að segja við okkur: ,,Sjáið. Ég get alveg gefið þeim að borða. Þeir mega líka borða matinn minn."

Bókin á náttborðinu

Hávaðinn

Ég er búin að vita það alla mína ævi að það eru skemmtistaðir í miðborginni. Ævi mín er talin í nokkrum tugum svo þetta er ekkert nýtt fyrirbrigði. Það hefur aldrei nokkurn tíma hvarflað að mér að kaupa mér húsnæði í miðbænum einmitt vegna þess að ég veit að drukkið fólk er hávaðasamt og getur verið til vandræða. Þess vegna finnst mér svolítið sérstakt að kaupa sér íbúð í miðbænum þar sem er vitað að eru skemmtistaðir, kvarta svo undan hávaða og ætlast til að skemmtistaðirnir loki. En það er kannski bara ég.

Snati og frisbí-diskurinn

Við Snati eigum frisbídisk sem við leikum okkur oft með. Við erum yfirleitt ekki að leika sama leikinn, ég er að leika leikinn: Ég kasta, þú sækir og kemur með til mín. Hann er að leika leikinn: Þú kastar, ég sæki, svo reynir þú að ná disknum af mér. Í gær var yndislegt veður og við vorum að leika okkur. Ég var með hundanammi í vasanum sem hann átti að fá í hvert skipti sem hann kæmi með diskinn. Það virkaði ekki. Hann og Lubba sleiktu bara nánast gat á buxnavasann. Í eitt skiptið sækir hann diskinn og leggst svo niður með hann í seilingarfjarlægð. Lubba kemur og leggst við fæturna á mér til að fá klapp. Snati þolir það mjög illa þegar Lubba fær athygli svo ég sest á hækjur mér og klappa Lubbu. Hann stekkur á fætur og kemur með diskinn. Gengur fram hjá mér, sleppir disknum á jörðina og mígur á hann.

Brjálaða Bína

Eftir áramót fór ég að fara reglulega með Braveheart í fjósið. Er ég því starfandi fjósakona í sumar:) Í eitt skiptið beið kvíga eftir okkur til að bera og sá ég í fyrsta skipti kálf fæðast. Þetta er naut svo að framtíðin er nokkuð svona.. já, hamborgari.
Ég hef hins vegar alltaf verið hrifin af kúnni eftir þetta. Þar sem þetta var fyrsti kálfurinn hennar þá var hún nú komin í virðulegan hóp mjólkurkúa. Kýr eru alltaf með mótþróa fyrst eftir burð en þessi var í uppreisn lengi. Hún stikaði í mjaltabásnum og reyndi að sparka. Var hún óðar nefnd Brjálaða Bína. Þegar kýr láta svona þá er ekkert sem heitir, það verður að binda fót við rör og var það gert. Nú undir vor var farið að sljákka í minni og stendur hún hin þægasta og lætur mjólka sig.Hins vegar bar svo við þegar við settum þær út að mín vaknaði heldur betur aftur til lífsins. Hún æddi út með kúnum og var ekki vitund stressuð eins og hinar kvígurnar (ungar kýr, óbornar eða bara búnar að bera einu sinni). Nokkrar þustu niður heimreiðina eins og þær væru að flytja að heiman og Brjálaða Bína þar í fararbroddi. Þær voru sóttar þegar útlit var fyrir að þær myndu arka út á þjóðveg og sneru allar kurteislega til baka nema Brjálaða Bína sem þurfti að hoppa og skoppa út á tún og vildi bara alls ekki fara þangað sem hún átti að fara. Hún fylgir hinum kúnum en hún lætur ekki ná sér.
Um daginn var ég að mjólka og sótti þær og nú er búið að strengja bönd svo þær komast ekkert. En Brjálaða Bína ætlaði sko ekki í básinn sinn. Hún fór tvo hringi um mjaltabásinn áður en hún gaf sig. Ég verð að viðurkenna að mér finnst hún skemmtileg.

Varúð: Kattasaga

Þegar við Braveheart byrjuðum saman þá var einn köttur á bænum, læðan Lína. Um haustið fór mágur hans utan og læðan hans Lúna kom í fóstur. Því miður fór það svo að Lína varð fyrir bíl og þurfti að aflífa hana. Í kjölfarið var keypt endurskinsól á Lúnu.
Þegar líður á haustið fer Lúna að þykkna. Kemur upp úr dúrnum að í eitt skiptið hafði ekki sést á eftir pillunni ofan í hana. Í nóvember 2006 eignast hún svo þrjá kettlinga.

Það tekst að gefa einn en Lilla og Kató verða eftir og eru nú fastir fjölskyldumeðlimir. Kató er fljótlega geldur en Lúna og Lilla eiga að vera á pillunni eða fá sparutu. Eitthvað hefur klikkað því á haustdögum 2007 byrjar Lilla að þykkna. Þegar á líður byrjar Lúna að þykkna líka. Nú eru góð ráð dýr. Í nóvember eignast Lilla 5 kettlinga. Þegar þeir verða rólfærir reynir Lúna að stela þeim og fer að mjólka þeim. Skömmu seinna eignast hún sjálf tvo kettlinga. Endaði þetta í ákveðinni kommúnu þar sem mæðgurnar ólu kettlingana upp saman og nærðu.

Það var yfilýst markmið að engum yrði lógað og tókst okkur að koma út 5 kettlingum. Aðeins Gullbrá (þrílit læða) og Grámann urðu eftir. Var kattafjöldi heimilisins kominn í 5. Lúna og Lilla voru sprautaðar við fyrsta tækifæri, fljótlega eftir áramót, til að halda þessu í skefjum. Sprautan á að duga í hálft ár.
Í mars byrjaði Lilla að bústnast undarlega mikið. Lengi vel sannfærðum við okkur um að hún væri bara að fitna. En þegar spenarnir tóku að spretta fram var ekki lengur haldið í þá sjálfsblekkingu. 27. apríl voru fæddir 5 kettlingar, allt högnar. Lúna var alveg brjáluð og neitaði að koma fram í stofu þar sem kettlingarnir voru. Það batnaði ekki þegar hún, Gullbrá og Grámann fóru í hópferð til dýralæknisins og voru tekin úr sambandi. Dýralæknirinn fékk í leiðinni að heyra það að sprautan hefði ekki virkað. Núna eru kettlingarnir komnir af stað og Lúna hvæsir á þá og reynir helst að lemja þá aðeins líka. Grámann er hins vegar yfir sig hrifinn af litlu bræðrunum og þvær þeim og leikur við þá.
Það eru sem sagt 5 fullorðnir kettir á heimilinu og 5 kettlingar. Kettlingarnir eiga allir að fara og það er aftur yfirlýst markmið að engum verði lógað. Svo nú er bara að byrja að auglýsa. Langar einhvern í kettling?

Tinni og tíminn

Ég pantaði tvær Tinnabækur frá Amazon um daginn. Þetta eru safnbækur þannig að það eru tvær til þrjár sögur í hverju hefti. Ég pantaði hefti eitt og tvö, svona til að byrja með. Það er rauður borði utan um fyrra heftið sem á stendur Collectors volume eða eitthvað þvíumlíku. Í því sem ég er að rífa þetta af sé ég að þetta stendur aftan á borðanum:

An essential volume for collectors
This volume includes the first two stories about Tintin created by Hergé, Tintin in the land of the Soviets (1929) and Tintin in Congo (1931).
Both books are very much of their time. In his portrayal of the Belgian Congo, the young author reflects the colonial, paternalistic attitudes of his era.
Some of today's readers may find his stereotypical portrayal of the African people offensive.

Ég veit hreinlega ekki hvað mér á að finnast. Ég hélt að flestir áttuðu sig á því að bækur væru börn síns tíma. En það er alla vega svo komið að Tinni er kominn með varnaðarstimpil.