Játningar miðaldra myndasögufíkils - Kvenkyns í ofanálag!

Ég ætla að koma út úr skápnum með það: Ég hef gaman af myndasögum. Hef alltaf haft. Hef enn. Fyrir rúmum 10 árum síðan var ég fastagestur í Nexus. Ég var nógu júník kúnni til þess að einn afgreiðslumaðurinn vissi hvaða bækur ég átti og af hverju ég gæti haft gaman. Undanfarið hef ég bara pantað á netinu. Ég vil ekki fólk haldi að ég sé skrítin. Myndasögunördinn er nefnilega ekki miðaldra kona.

Ég man þegar ég fékk fyrstu myndasöguna. Ástríkur galvaski var nýkominn út og amma Didda stakk að mér aur og sendi mig út í búð til að kaupa bókina. Ég hef verið ánetjuð síðan. Átti allan Ástrík (afföll hafa orðið vegna klóabrýninga katta og harðhentra barna), talsvert af Lukku Láka, Viggó viðutan, Sval og Val og hinum Fjóru fræknu. Og já, ég játa; Tarsanblöðum. Stóra systir átti Tinna og litla systir Andrésblöðin. Sem ég las auðvitað.

Ég hef enn gaman af þessu öllu saman og meiru til en auðvitað er þetta svolítið sérstakur heimur. Hann er nefnilega nánast konulaus.

Tekur því ekki alltaf að fara heim.

Ástríkur gallvaski.

Ástríkur og Steinríkur eru bestu vinir. Oftast búa þeir í sitthvoru lagi en ekki alltaf.

Þeir hafa líka báðir orðnir ástfangnir en eru samt nokkuð staðfastir piparsveinar.

Það eru konur í þorpinu en þær eru í hefðbundnum hlutverkum. Gallarnir hafa yfir að ráða kjarnaseyði sem veitir þeim tímabundna ofurkrafta (nema

Hefðbundin hlutverk.

 Steinríki en hann datt ofan í kjarnaseyðið barn að aldri). Þannig að raunverulegir líkamsburðir ekkert að segja og gamalmenni þorpsins hann Þrautríkur er virkur þátttakandi í Rómverjaflengingum. En ekki konurnar. Þær hafa í heilt eitt skipti fengið að smakka á seyðinu og taka þátt í fjörinu. (Nú vilja eflaust einhverjir benda á og ræða ofbeldiskúltúrinn. Ég get alveg tekið undir þá fordæmingu en þessi grein snýst ekki um það og sú umræða væri aðeins til að afvegaleiða umfjöllunarefnið.) Þá fá konurnar, fyrir utan heilt eitt skipti,  ekki að taka þátt í veislunni í lok hverrar bókar nema til að þjóna til borðs.

Líkamlegt atgervi skiptir litlu. Ef kk.

Engar konur.

Lukku Láki.

Það ríkir sama karlaveldið í Villta vestrinu en þó fær Svala Sjana heila bók fyrir sig og konur koma alveg fyrir. Lukku Láki er ma.s. við kvenmann kenndur í Allt um Lukku Láka.

 

Svala Sjana var hörkukvendi.

Tinni.

Það er hins vegar eitthvað mjög alvarlegt í gangi í heimi Tinna. Kynjaskiptingin þar er 99.9% karlar og 0.1% konur. Þær fá að vera til uppfyllingar, úti á götu og í leihúsinu og svoleiðis.

Tinni býr með Kolbeini, eldri manni. Einu skiptin sem hann sýnir tilfinningar að ráði er þegar ungur vinur hans týnist í Tíbet.

Þessir búa saman.

Ó, elsku Tjang minn!

Eina konan sem eitthvað kveður að er Vaíla Veinólína. Vaíla er söngkona en takið eftir nafninu, hún er ekki mikils metin í bókunum. Þegar þeir félagar hlusta á hana virðist söngurinn ekki fagur. Samt á hún að vera fræg og eftirsótt! Þá er hún skotin í Kolbeini kafteini og það er þvílík skelfing að hann er á stöðugum flótta, aumingja maðurinn.

Hræðileg örlög.

Rosa glaður að losna við Vaílu.

Eina eiginkonan sem sést í sögunum er kona Alkasars og hún er nú ekki frýnileg.

Hjónabandssælan.

Alex.

Orð eru óþörf.

Að ala upp jafnréttissinnaðan dreng.

Strákurinn minn verður 5 ára á þessu ári. Ég hef reynt eftir fremsta megni að ala hann upp sem jafnréttissinna. Einhverra hluta vegna er hann samt ægilegur gaur og leikur sér bara að bílum og traktorum. Hann er líka með ofurhetjudellu á háu stigi.

Hins vegar hefur hann alltaf haft mjög skemmtilegar hugmyndir um lífið og tilveruna. Hann hefur t.d. oft verið stór og þá hefur hann verið ég eða afi sinn alveg jöfnum höndum. Hann hefur líka oft verið lítill og þá verið hann sjálfur, bróðir sinn eða lítil stelpa. Í vetur sagðist hann ætla að verða Tolla leikskólakennari þegar hann yrði stór.

Núna er hann byrjaður að gera sér grein fyrir því að kynin eru tvö. Nýverið læddist upp úr honum að Dóra landkönnuður væri ,,bara stelpa." Mitt femíníska hjarta missti úr slag og ég ræddi þetta við hann en hann gat ekki svarað neinu frekar til um þetta. Við höfum, að undirlagi móðurinnar, horft á Dóru og hingað til hefur hann haft gaman af. En núna er hún byrjuð að líða fyrir kyn sitt. Ég veit ekki hvaðan þetta kemur, hann ætlar enn að verða stór og sterkur eins og mamma og pabbi.

Þessi ,,rass-stóra"

Um daginn kom vinur hans í heimsókn. Við eigum til hér gamla Playstation tölvu og (ekki hafa samband við Barnaverndarnefnd!) gamlan slagsmálaleik, Tekken 3. Þeir félagar fengu að spreyta sig á leiknum og ekki datt þeim í hug að velja sér kvenkyns keppanda. En svo fór að annar keppti við tölvuna sem stillti upp keppendum af handahófi og m.a. kvenkyns keppanda. Þetta fannst þeim alveg ómögulegt. Og til þess að gera illt verra þá fannst þeim alveg ógurlega fyndið og töluðu nánast stanslaust um hvað fígúran hefði ,,stóran rass"! Tæplega 5 ára að meðaltali og strax byrjaðir að dæma konur út frá útliti.

Nú höfum við reynt að vera meðvituð á heimilinu en samt slæðist þetta inn.

Þetta ætti kannski ekki að koma mér mikið á óvart. Ég bjó til skjávara á tölvuna með uppáhalds ofurhetjunum. Inn á milli setti ég myndir af honum og vinum hans í sínum búningum. Ég reyndi líka að finna myndir af kvenkyns ofurhetjum. Þær eru svona:

Valið stendur um að sýna konur á forsendum klámvæðingarinnar eða sýna þær alls ekki. Mikið val, eða þannig.

Seinna um daginn þegar vinurinn var farinn heim settist ég niður með stráknum og lék við hann í leiknum. Ég vildi alltaf kvenkyns keppendur og lét þær vinna á reglulegum basis. Núna er ég skíthrædd um að ég sé að kenna honum að það sé í lagi að lemja konur!



Update:
Ég vil taka fram að þetta er Playstation 2 tölva sem við erum nýbúin að dusta rykið af og við eigum ekki nema örfáa leiki í hana. Drengurinn fær ekki að leika sér í tölvunni né þessum leik reglulega. 

Aukum kaupmáttinn - Hættum að hlusta á kjaftæði

Þar sem ég gleymdi að smyrja nesti í morgun fór ég út í búð í hádeginu. Þar blasti við mér þessi óskapnaður:

Ég tók með mér eintak í vinnuna og ræði þetta. Þá segir einn vinnufélagi minn:
,,Það er nú svo furðulegt að heimsmarkaðsverð á kaffi rauk upp úr öllu valdi 2010 og 2011. En núna hefur það lækkað mjög mikið og í raun ætti kaffipakkinn að kosta svona um 3-400 krónur út úr búð. Hann gerir það samt ekki. Hvernig ætli að standi á því?"

Já, hvernig ætli að standi nú á því.

Þróun kaffiverðs. KAH.

Bókmenntalegt bölv og ragn.

Stundum gerist það með árunum að fólk róast. Hvort það gerist með auknum þroska eða minnkuðu úthaldi er álitamál en ég finn að árin hafa þessi áhrif á mig. Færslan hér á undan ber það ekki með sér, ég er alveg með það á hreinu. Hins vegar var orðbragðið þar ekki óvart.
Það væri að bera í bakkafullan lækinn að fara yfir mál og málflutning fyrrum framkvæmdastjóra félagsins og ætla ég mér ekki að gera það. Sú saga er öllum kunn.
Eitt atriði vil ég þó nefna og það er þegar framkvæmdastjórinn fyrrverandi kom til varnar manni sem lét út úr sér á opinberum vettvangi að nafnkunnur og nafngreindur femínisti vildi bara láta nauðga sér. Vörnin gekk út á að slíkur málflutningur væri fullkomlega eðlilegur og ásættanlegur því einungis væri um ,,bókmenntalega nauðgun" að ræða. Stjórn Heimssýnar fannst ekkert athugavert við þessa málsvörn.
Þegar ég fékk árgjaldið nú um daginn, þrátt fyrir að hafa gengið úr samtökunum fyrir tveimur árum síðan og sá að nafnið mitt er enn á heimasíðunni þrátt fyrir að hafa þráfaldlega beðið um að það yrði fjarlægt, þá fauk í mig. Og ég ákvað, fullkomlega meðvitað, að tala það tungumál sem stjórn Heimssýnar virðist skilja og samþykkja.

Ég læt hér fylgja úrsögnina sem ég sendi þann 7. apríl 2011 en virðist því miður ekki enn hafa skilað sér í bókhaldið.

Til þeirra er málið varða.

Ég hef alla tíð verið og er enn eindreginn andstæðingur aðildar Íslands að ESB. Ég vil gjarna leggja mitt af mörkum til að forða því að Ísland fari þarna inn. Vegna þessa gekk ég til líðs við Heimssýn sem gefur sig út fyrir að vera þverpólitísk samtök.

Fyrir skömmu gerðist það að Páll Vilhjálmsson, framkvæmdastjóri samtakanna, varði Baldur Hermannsson á bloggi sínu. Ummæli Baldurs voru afar ósmekkleg og vörn Páls var ekki mikið skárri. Ég lét mig hafa það með þeim rökum að Páll mætti skrifa það sem hann vildi á sitt einkablogg. Hins vegar ber nú svo til að iðulega er vísað í þetta blogg í fréttabréfum Heimssýnar og hlýtur því mega telja að hann tali þar fyrir hönd samtakanna. Hann er afar gífuryrtur á þessu bloggi og margt sem hann lætur flakka engan veginn viðeigandi almennum samtökum.

Einnig hefur Heimssýn tekið afar skýra og einarða afstöðu gegn nýjustu Icesave samningum og þykir mér það ekki við hæfi. Vera má að ég misskilji hugtakið "þverpólitískt". Ég hélt að það þýddi að allar stjórnmálaskoðanir ættu rétt á sér.

Ég er flokksbundin í Vinstri hreyfingunni grænu framboði. Ég styð ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur. Ég styð nýjustu Icesave samningana. Ég er feministi. Ég á greinilega ekki samleið lengur með þessum samtökum.

Virðingarfyllst,

Ásta Svavarsdóttir

varamaður í stjórn Þingeyjardeildar.

Heimska Helvítis Heimssýn

Ég sagði mig úr Heimssýn fyrir lifandis löngu síðan (7. apríl 2011). Ég er búin að senda ykkur mörg bréf. Ég hef reynt þó nokkur símtöl. Þetta er síðasta tilraun og ég vona að þið fattið þetta loksins.


ÉG ER HÆTT Í ÞESSUM KARLREMBU SKÍTAKLÚBBI YKKAR!!!
TAKIÐ NAFNIÐ MITT AF HEIMASÍÐUNNI YKKAR OG HÆTTIÐ AÐ SENDA MÉR RUKKUN FYRIR ÁRGJALD!

Ég vil ekki að nafn mitt tengist þessum samtökum á neinn hátt og ég ætla svo sannarlega ekki að fjármagna þessa starfsemi.

Tilfinningasamar hugleiðingar um ,,stóriðjubrölt á Bakka."

Fyrir nokkrum árum var tilkynnt að Alcoa hefði, allra náðsamlegast, valið Bakka við Húsavík sem næsta álversstað. Það braust út taumlaus gleði. Það var líkt og Húsavík hefði hreppt stóra vinninginn í Lottóinu. Fólk klæddi sig í álpappír og fagnaði í beinni útsendingu.

Ég ákvað umsvifalaust að berjast gegn þessu álveri. Ég gat m.a.s. haft hátt um það, ég er nefnilega aðflutt. Aðrir fóru með andstöðu sína eins og mannsmorð.

Nokkru seinna horfði ég á fréttir um nýjan Listaháskóla sem átti að troða inn í þrönga götumynd. Snilldarhugmynd laust niður í höfuðið á mér. Listaháskóla á Bakka! Ég bloggaði snilldina og fékk athugasemdir. Þetta var algjörlega ómögulegt. Kennararnir eru allir í hlutastörfum, þeir geta ekki flutt út á land. Merkilegt. Hér eru erlendir tónlistakennarar í flestum stöðum.

Dag einn sit ég og smyr flatbrauð með öðrum kvenfélagskonum. Gaspra um hugmyndina frábæru. Ein þeirra lítur upp, horfir í augun á mér og segir: ,,Við fáum hann aldrei." Í tóninum, í augnaráðinu, skella á mér áratuga vonbrigði. Í eitt skelfilegt andartak er ég álverssinni.

Ég sit á spjalli við kunningja minn. Hann segir mér að það sé engin mjólkurframleiðsla lengur í Norður-Þingeyjarsýslu. Það séu bara tvö bú eftir á Tjörnesi. Mjólkurbíllinn fer þangað aðeins tvisvar í viku. ,,Hversu langt heldurðu að sé til, að Mjólkursamsalan geri þeim tilboð um að hætta?" spyr hann mig. Ég hef engin svör.

Ég missi vinnuna og sit atvinnulaus í tvö og hálft ár.

Ég fer að sumarlagi í vettvangsferð með sveitarstjórnarmönnum Þingeyjarsveitar að skoða Þeistareyki og tilvonandi vinnusvæði. Það er fallegt þarna. Við hittum ein hjón á ferðalagi.

Ég samþykki orkuöflun á Þeistareykjum.

Alcoa hættir við álver á Bakka. Það stóð heldur aldrei til, það var bara að tryggja sér orkuna af Þeistareykjum.

Það er byrjað að semja um minni fyrirtæki á Bakka. Minni orkuþörf. Sennilega þarf ekki að hætta búskap í næsta nágrenni.

,,Fólk vill deyja á þúfunni sinni," segir maðurinn minn.

Þeistareykir eru komnir í tætlur. Heimamenn sem hafa smalað löndin árum saman eru með kökk í hálsinum. Þeir vilja þetta samt.

Hér viljum við búa. Hér viljum við deyja. Til þess verðum við að geta lifað hér.