Fara í aðalinnihald


Mér finnst auglýsingarnar frá Umferðarstofu með fokkjú krökkunum fyndnar. En mér finnst áherslur Umferðarstofu alrangar. Auglýsingin með konunni þar sem hún æpir á kerlinguna (sic) ,,Beygðu, helv.. beyglan þín, það er komið grænt!" lýsa því mjög vel. Af hverju í ósköpunum situr konan kyrr þegar það er komið grænt ljós? Það hlýtur að liggja ljóst fyrir að það er konan sem situr kyrr á grænu ljósi sem er vandamá´lið. Það er vissulega óþarft að öskra og bölsótast fyrir framan börning er viðbrögðin eru skiljanleg.
Ég keyri daglega upp ó Breiðholt á þrefaldri götunni og það kemur mjög oft fyrir að það keyra þrír bílar samhliða. Helst á 40. Hversu oft kemur það fyrir að fólk er að silast vinstra megin? Ef það er farið fram úr þér hægra megin þá ert þú á rangri akrein. Þegar fólk er farið að keyra uppi í rassgatinu á þér þegar þú ert vinstra megin þá ert þú á rangri akrein.
Og klukkan átta á morgnan eða fjögur og fimm á daginn þá er reglan um þriggja bíla bil bara út í hött. Að snögghemla á gulu ljósi klukkan átta á morgnana eða fjögur og fimm á daginn með bílaflota á eftir þér er ekki í lagi. Þegar þú ert að keyra fremst(ur) með auða og fagra götu fyrir framan þig en heilan bílaflota fyrir aftan þig þá er eitthvað að. Ef þú þorir ekki að keyra klukkan átta á morgnana eða fjögur og fimm á daginn þá áttu ekki að vera að keyra á þessum tíma.
Ég mæli eindregið með því að Umferðarstofa fari að beina sjónum sínum að öllum fíflunum í umferðinni. Það má líka alveg beina athygli að fleiri umferðarreglum en bara þessum um hámarkshraða. Eins og t.d. þessari með vinstri akreinina. Eða að maður eigi að hreinsa gatnamótin á álgstímum.

Ummæli

  1. Hvaða, hvaða, er einhver umferðaræsingur í gangi?

    SvaraEyða
  2. Bara pínu pirruð:)

    SvaraEyða
  3. Vá, eins gott að ég á aldrei erindi í Breiðholtið. Ég yrði dauðhrædd að keyra þangað vitandi að Ásta gæti verið snaróð á eftir mér! :)

    SvaraEyða

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti