Fara í aðalinnihald
Sunnudagskvöld og allt meinhægt. Lítið í sjónvarpinu eins og venjulega. Dró bara upp Tribute tónleikana um Freddie Mercury og læt þá malla undir. Queen rúlar.

Gaman að heyra aðra syngja lögin en segir manni samt að Freddie var hörku söngvari. Það eru alls ekki allir sem ná að skila lögunum. Nema George Michael vinur minn, hann er miklu betri söngvari en margir vilja vera láta:)
Er að fatta að mér urðu á mistök að missa af Live 8 tónleikunum. Fullt af gömlum stjörnum sem komu fram. M.a.s. bönd sem ég hélt að væru búin að pakka saman. Eins og t.d. Pink Floyd og Guns'n'Roses*. Ég hafði kveikt á endursýningunni en svo fór ég til mæðgnanna og ég fæ ekki að ráða sjónvarpinu þar. Oh, well.

It's the terror of knowing
What this world is about
Watching some good friends
Screaming, let me out!...


*Update. Heyri það núna að útgáfa Elton John og Guns'n'Roses á Bohemian Rhapsody sem er merkt Live 8 á LimeWire er atriðið sem þeir tóku á Tribute tónleikunum. Er til of mikils mælst að fólk merki hlutina rétt í þessum steliforritum!

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti