Ónýt sjálfsmynd þjóðar

Við höfum öll heyrt þessa sögu: Nokkrir smákóngar í Noregi undu ekki yfirgangi Haraldar hárfagra og fóru til Íslands. Hér settust þeir að til að njóta frelsis og sjálfstæðis. Synir þessara frelsishetja urðu miklir garpar, svo miklir að við erum enn að lesa af þeim sögurnar í Íslendingasögum. Slíkur og þvílíkur er uppruni íslensku þjóðarinnar. Sei, sei, já.

Þessi útgáfa hentaði Íslendingum afskaplega vel á nítjándu öld og öndveðri tuttugustu á meðan barist var fyrir sjálfstæðinu. Niðurlútir og langsveltir nýlendubúarnir þurftu svona tröllasögur til að ljúga í sig þróttinn. Ljúga segi ég því auðvitað stenst þetta enga skoðun.

Fyrir það fyrsta þá voru það engir smákóngar sem komu til Íslands, það voru yngri bræður sem fengu ekkert land. Við getum alveg gefið okkur að þeir hafi verið höfðingjasynir en ég er nokkuð viss um að þeir hafi ekki fjölmennt á skipin og skipt á milli sín verkunum. Nei, ég er nokkuð viss um að það hafi verið sirka einn höfðingjasonur á hverju skipi og fullt af vinnumönnum, þrælum jafnvel. Bergþórshvoll var fullur af fólki. Það var ekki bara höfðinginn Njáll og synir hans (fyrir nú utan að hvorki Njáll né Gunnar voru höfðingjar heldur bara stórbændur.) Nei, húsið var fullt af vinnumönnum, ambáttum og þrælum.  

Þessu hefur verið svarað á þá leið að m.a.s. þrælarnir okkar hafi verið konungbornir sbr. Melkorka. Þið vitið, Melkorka sem Höskuldur Dala-Kollsson keypti á Írlandi og nauðgaði svo reglulega.

Já, talandi um það. Við erum svo ægilega stolt af víkingunum okkar, þessum sem gerðu strandhögg í öðrum löndum og drápu mann og annan. Við erum svo stolt af þeim að við töluðum um „útrásarvíkinga“ í brjálæðinu sem gekk yfir hér um árið, í hreinu heiðurs- og viðurkenningaskyni. Réttara hugtak yfir víkinga sem við ættum frekar að nota er þjófóttir morðingjar. Já, elskurnar mínir, þetta voru ómerkilegir þjófar. Svolítið fyndið hvað við erum svo hneyksluð og miður okkar yfir Tyrkjaráninu þegar hingað komu Alsírbúar og gerðu nákvæmlega það sama á Íslandi og æðislegu forfeðurnir okkar gerðu á öldum áður. Okkar finnst bara ekkert töff við þetta Tyrkjarán.

Þetta er sem sagt sjálfsmynd þjóðarinnar. Við erum wannabe höfðingjar, uppfull af þrælsótta og lúffum um leið og einhver frekjuhundur kemur á vettvang og þykist flagga frumburðarrétti. Við föllum að fótum þeirra eins og hundar og leyfum þeim að traðka á okkur á skítugum skónum af því, já, af því að við trúum því virkilega að einn daginn muni okkar tækifæri til skítseiðisháttar koma. Og við ætlum sko að nýta það. Við ætlum svo sannarlega að nýta það. Þess vegna getum við ekki sameinast gegn frekjuhundinum þótt við vitum að sameinuð getum við sigrað hann. Af því að ef við lokum á möguleika „höfðingjans“ þá getum við ekki komist í hlutverk höfðingjans sem er okkar erfðaréttur! Fyrir þau okkar sem erum ekki af réttu kyni eða réttri ætt þá mun þetta tækifæri aldrei koma. Enda eigum við ekki að vilja svona andstyggðar tækifæri. Við þurfum að átta okkur á að samtakamátturinn er sterkari en höfðinginn. Og við þurfum svo sannarlega að átta okkur á að hér eru engir kóngar og hafa aldrei verið. Við þurfum nýja sjálfsmynd sem þjóð. Og þá getum við kannski siðmenntast.

Reikningskúnstir

Það er ýmislegt sem konu langar. Mig langar t.d. til að gerast áskrifandi að Spotify Premium, bæði vegna þess að ég hef gaman að tónlist og mér þykir eðlilegt að listamenn fái laun fyrir vinnu sína. Það kostar hins vegar 9,99 evrur á mánuði eða 1.462,64 krónur sem gerir 17.552,- á ári. Mér finnst það fullmikið og læt það því ekki eftir mér.

Mig langar líka að geta búið til teiknimyndir fyrir vinnuna mína og börnin en bestu græjurnar á netinu krefjast áskriftar. 

Það er sem sagt ýmislegt sem ég leyfi mér ekki. Fjölskyldan sagði t.d. upp áskriftinni að Stöð 2 þegar hún fór upp í 8 þúsund krónur á mánuði. (96 þús. á ári.)

Ég er samt áskrifandi að ýmsu, hvort sem mér líkar það betur eða verr,  sem þátttakandi í samfélagi eins og t.d. heilbrigðisþjónustu og samgöngum

Sem íbúi í sveitarfélagi er ég áskrifandi að ýmsu öðru eins og t.d. menntun fyrir börnin mín og sveitarstjóra.

Þann 4. sl. birti fréttamiðillinn 641.is lista yfir 10 tekjuhæstu einstaklinga Þingeyjarsveitar. Sveitarstjórinn trónir þar í efsta sæti með 1.353.344 kr. í mánaðarlaun. (Rúmar 16 milljónir á ári.)

Jahá, ansi þykir mér vel í lagt. 

Ekki svo að skilja að mér þyki þessi einstaklingur ekki að þessum launum kominn, það er alls ekki málið. Og mér finnst satt best að segja ferlega vont að vera að gagnrýna há laun hjá konu. Hins vegar er ég ekki alveg viss um að embættið sem slíkt sé að þessum launum komið. Ég er reyndar alls ekki viss um að embættið þurfi að vera fullt starf né sé yfir höfuð nauðsynlegt en það er önnur saga.

Það má vel vera að sveitarstjórar séu með þessi laun. Ég veit það ekki þar sem ég finn það ekki í fljótheitum á netinu. Þá veit ég ekki almennilega hvað Samband íslenskra sveitarfélaga kallar „framkvæmdastjóra“ í Könnun á kjörum sveitarstjórnarmanna og framkvæmdastjóra sveitarfélaga 2014 en þar kemur þó fram að aðeins eitt sveitarfélag með íbúa á bilinu 500-999 greiðir sveitarstjóra sínum laun á milli 1.100-1.199 þús.kr. á mánuði. Þar sem ýmis sporslur og fríðindi eru ekki inni í hreinum launum þá segir þetta okkur ekki endilega að þetta sé okkar sveitarstjóri en þetta gefur þó alla vega einhverja hugmynd. 

Þá fann ég frétt frá 2012 þar sem segir að Jón Gnarr þáverandi borgarstjóri Reykjavíkur sé með 1,2 milljón í laun á mánuði. Aftur komum við að sporslum en þetta gefur hugmynd. Örlítill umsvifamunur, myndi ég halda.

Ástæða þess að mér þykir þetta ansi vel í lagt er helst hversu fámennt sveitarfélagið okkar er. Skv. Hagstofu Íslands voru í janúar 949 íbúar í Þingeyjarsveit. 

Hagstofan

Ég reiknaði út laun og launatengd gjöld á reiknivélinni hjá payroll.is. Skv. henni er heildarkostnaður launagreiðenda 1.572.986,- kr. á mánuði (tæpar 20 milljónir á ári) vegna sveitarstjórans. Aftur vil ég taka fram að ég veit ekki hver „launin“ eru nákvæmlega og hvað eru sporslur eins og t.d. fyrir fundarsetu, ökustyrkur, símastyrkur o.s.frv. einu upplýsingarnar sem ég hef eru frá 641.is svo ég verð að vinna út frá þeim.

Að þessum fyrirvara gefnum þá er hvert einasta mannsbarn í Þingeyjarsveit að greiða 1.658,-kr. á mánuði (tæpar 20 þús. á ári) í laun sveitarstjórans. Það er meira en mánaðargjaldið að Spotify Premium. Fyrir fjögurra manna fjölskyldu (mína) eru þetta 6.630,- kr. á mánuði. (Tæplega 80 þús. á ári.)  Það slagar nú hátt í áskriftina að Stöð 2.

Ef við reiknum bara 16 ára og eldri þá eru þeir 769. Þá er hver að borga rúmar tvö þúsund krónur á mánuði.

Í þriðja sæti listans er svo oddviti sveitarstjórnar með 1.158.202 kr. á mánuði. Hann er vissulega í annarri vinnu svo nú hef ég bara uppi hreinar getgátur en við skulum halda að hin vinnan borgi honum 600 þús. á mánuði. Þá eru eftir 558 þús. Við skulum halda að helmingurinn af því sé fyrir aðra vinnu, eins t.d. leikstjórn og slíkt. Þá standa eftir 280 þús. sem koma frá sveitarfélaginu á mánuði. Reiknivélin á payroll segir að það sé heildarkostnaður upp á 325.443 kr. Í hverjum mánuði fara 1.898 milljón til æðstu embættismanna sveitarfélagsins. (Tæplega 23 milljónir á ári.) Sveitarfélags sem telur 949 hræður. Láglaunahræður, því þessi listi segir okkur líka að meðallaun Þingeyjarsveitunga eru sorglega lág. Að vísu þykir mér skrýtið að eigendur laxáa séu ekki á listanum en ég voga mér ekki að geta þess til hvað valdi.

Það hefði verið fróðlegt ef 641.is hefði unnið framhaldsfrétt um málið og t.d. beðið um upplýsingar um laun og aðrar greiðslur, s.s. styrki,  til sveitarstjóra og sveitarstjórnarmanna skv. upplýsingalögunum góðu. Persónulega nenni ég ekki að standa í því. Það eru takmörk fyrir úthaldinu sem ein kerling hefur, þótt erfið sé.

Þá gæti sveitarstjórnin líka bara upplýst um það af sjálfsdáðum, svona til að sýna gegnsæi í stjórnsýslunni.

Góðar stundir.

Móttökusamfélag flóttamanna á Laugum

Í  vetur sem leið var tekin sú ákvörðun að flytja alla starfsemi Þingeyjarskóla í húsnæði gamla Hafralækjarskóla. Þar með var hætt allri starfsemi í húsnæði fyrrum Litlulaugaskóla. Í kjölfarið var (sic) þremur kennurum í Litlulaugarstarfsstöð sagt upp störfum og einum í Hafralækjarsstarfstöð. Allir eru þó íbúar á Laugum. Þetta er að sjálfssögðu mikið áfall fyrir samfélagið á Laugum og hefur verkefnisstjóri mótvægisaðgerða tekið til starfa.

Í vor sem leið tilkynnti menntamálaráðherra með lítilsvirðandi litlum fyrirvara sameiningu beggja framhaldsskóla Suður-Þingeyinga. Því var mótmælt og bakkað með ákvörðunina, að sinni. Merkilega lítið þurfti til svo bakkað væri sem segir okkur að þetta er leikflétta. Sama leikflétta og var notuð þegar farið var af stað með niðurlagningu Heilbrigðisstofnunar Þingeyinga. Fyrst var tilkynnt um sameininguna, allt varð brjálað, bakkað og svo sameinað þegjandi og hljóðalaust. Framhaldsskólinn á Laugum verður sameinaður Verkmenntaskólanum á Akureyri. Make no mistake about that.

„Það hefur heldur betur þurft að taka baráttu við Illuga Gunnarsson menntamálaráðherra vegna framhaldsskólanna. Ég hef miklar áhyggjur af horfum framhaldsskólanna og tel því miður að hér sé sem stendur svokallað svikalogn er varðar skólana á okkar svæði." Bjarkey Olsen Gunnarsdóttir.

Ég tel að allar mótvægisaðgerðir verði að hafa það til hliðsjónar að um framhaldsskólann er setið. Missi Þingeyjarsveit framhaldsskólann, ja, þá verður engin Þingeyjarsveit mikið lengur.
Ég vil leggja áherslu á að aðför menntamálaráðherra að framhaldsskólanum tengist ekki á neinn hátt niðurlagningu grunnskólans á Laugum. "Það hefur lengi verið markmið Sjálfstæðismanna að leggja niður ódýra og góða menntun fyrir alþýðuna." BRL.

Mig langar að varpa hér fram hugmynd og útlista að mótvægisaðgerðum. Vinsamlegast athugið að ekki er um fræðilega úttekt að ræða heldur aðeins fabúleringu.

Það er siðferðisleg skylda allra þjóða að hjálpa þeim sem eiga um sárt að binda. Þjóðir taka því við flóttamönnum og reyna að búa þeim nýtt heimili. Íslendingar hafa tekið við s.k. kvótaflóttamönnum tvisvar sinnum ef ég man rétt. Þá hefur verið auglýst eftir sveitarfélögum til að taka á móti flóttamönnum. 

Í haust eru 50 flóttamenn væntanlegir til landsins og eðlilegt að tekið verði á móti fleiri á komandi árum.

 Þykir mér kjörið að Þingeyjarsveit bjóðist til að verða móttökusveitarfélag.

Fengin af vef 641.is

Á Laugum stendur ónotað skólahús sem upphaflega var byggt sem íbúðahús. Hér eru líka, því miður, atvinnulausir kennarar sem geta svo sannarlega sinnt fullorðinsfræðslu sem og annarri fræðslu. Sú fræðsla gæti sem best verið í samstarfi við framhaldsskólann. 

Vissulega vantar einhverja fagmenntaða en það hlýtur að vera hægt að ráða þá eða vera í samstarfi við Norðurþing um það. 

Fyrst og fremst eru Laugar og Þingeyjarsveit friðsælt og fjölskylduvænt samfélag, þ.e.a.s. þegar ekki er deilt um hverjir eigi að hafa greiðastan aðgang að kjötkötlunum. Myndi ég halda að okkar friðsæla umhverfi myndi henta flóttamönnum mjög vel til að fóta sig í nýju samfélagi.

Skv. mastersritgerð Ingu Sveinsdóttur Móttaka hópa flóttamanna á Íslandi - Handbók fyrir sveitarfélög þá ber ríkið allan kostnað fyrsta árið. 

Íslensk stjórnvöld bjóða ákveðnum fjölda eða kvóta flóttamanna til Íslands í hvert sinn. Íslenska ríkisstjórnin, í umboði íslenskra stjórnvalda, ber ábyrgð á verkefninu í heild og stendur straum af kostnaðinum við það. Móttaka flóttamanna er skilgreind sem þróunaraðstoð og greiðir því utanríkisráðuneytið stærstan hluta kostnaðarins vegna móttöku og þjónustu við flóttafólkið fyrstu tólf mánuði dvalar þess hér á landi. Velferðarráðuneytið hefur yfirsýn með móttökunni og gerir samning um framkvæmd verkefnisins við sveitarfélag og Rauða kross Íslands. Að tólf mánuðum liðnum frá komu flóttafólksins tekur viðkomandi sveitarfélag við þeim kostnaði sem hlýst af félagslegri aðstoð og skólaþjónustu við hópinn. (Inga, bls. 19)

Ég sé ekki ástæðu til að ætla að flóttamenn muni verða byrði á sveitarfélaginu, líklegra þykir mér að flestir verði farnir að skapa verðmæti að tólf mánuðum liðnum og kannski fluttir annað. En vonandi ekki allir því við þurfum vissulega fleira fólk hér.

Ég sé líka alveg fyrir mér að samfélagið á Laugum verði sérhæft móttökusamfélag og geti tekið við nýjum hópum með reglulegu millibili.

Ég endurtek að ég er aðeins að varpa fram hugmynd til skoðunar. En það væri gaman ef þessi möguleiki yrði ræddur.

Góðar stundir.

Update. 22. ágúst.
Mig misminnti hvaða skóla átti að sameina Framhaldsskólann á Laugum og sagði fyrst MA. Það var VMA og hef ég breytt því í færslunni. Það breytir engu um það að um skólann er setið og núna er að störfum samstarfsnefnd um framtíð framhaldsskólanna á svæðinu sem á að skila af sér í desember. Við getum væntanlega getið okkur til hvað stendur til í vor.

Léleg þjónusta

Snati er sóði. Hann er með skítakleprana hangandi utan á sér. Ég reyni eins og ég get að klippa þá af honum og baða hann en hann er viðkvæmur á ákveðnum stöðum. Þegar ég reyni að klippa kleprana í kringum rassinn glefsar hann í hendina á mér. Hann hefur ekki meitt mig og blóðgar ekki en mér er illa við þetta. Ég reyndi um daginn að binda um trýnið á honum rétt á meðan en hann er fljótur að losa sig við það. Svo ég komst að þeirri niðurstöðu að okkur vantaði múl. Ég athugaði með hann á Akureyri en fann ekki svo ég ákvað að panta hann af netinu. Fann ég múl á síðunni Dýralíf. 
Ég set múlinn í körfuna og athuga svo með sendingarkostnað. Það stendur skýrum stöfum að hann sé kr. 0 en einhvern veginn grunar mig að ég verði látin borga burðarkostnaðinn svo ég ákveð að panta meira. Leiðist alveg rosalega að borga álíka mikið í burðarkostnað og fyrir vöruna. Svo ég panta líka mat fyrir litla hundinn og hundanammi handa þeim.

Í dag kemur pöntunin. Og að sjálfsögðu þurfti ég að borga sendingarkostnað upp á rúmar 1.700,- krónur. Mig grunaði það svo það kom ekki á óvart. En þegar pakkinn er tekinn upp þá er þar hundamatur og hundanammi en enginn múll. Ég er ekki rukkuð fyrir múlinn enda lágmark en mér finnst alveg með ólíkindum að ég skuli ekki hafa verið látin vita að múllinn væri ekki til. Ég hef alltaf verið látin vita ef eitthvað fæst ekki sem ég er að panta. Þau hjá Hagkaup eru t.d. mjög elskuleg, ég hef átt í heilmiklum samskiptum við kurteist starfsfólk í pöntunum hjá þeim.

Það fýkur í mig enda var ég aðallega að panta múlinn. Hundamat og -nammi get ég keypt hér fyrir norðan. Hefði ég vitað að múllinn væri uppseldur þá hefði ég hætt við pöntunina.
Ég fer í símann og hringi í fyrirtækið. Þar svarar kona. Hennar svör voru einfaldlega: "Ég vinn bara hérna." Hún tók ekki við þessari pöntun þannig að hún gat bara ekki svarað fyrir þetta. Jú, jú, þetta er voða leiðinlegt en hún bara sinnti ekki þessari pöntun.
Það eru alveg hreinar línur að ég mun aldrei aftur eiga viðskipti við þessa verslun og vara annað fólk við því.

Upplýsingar um "kvörtunina"*

Eins og fram hefur komið óskaði ég eftir aðgangi að starfslokasamningi á milli Þingeyjarsveitar og fráfarandi skólastjóra Þingeyjarskóla. Þingeyjarsveit synjaði aðgangi og kærði ég synjunina til Úrskurðarnefndar um upplýsingamál. Kæran er nú í ferli.

Þingeyjarsveit synjaði aðgangi á grundvelli 5. greinar upplýsingalaga nr. 50 frá 1996 og telur að samningurinn innihaldi upplýsingar um einka- og fjárhagsmálefni einstaklings sem eðlilegt sé að leynt fari.

Ég tel rétt að taka fram að ég hef engan áhuga á einkamálefnum viðkomandi einstaklings. Ég hef hins vegar talsverðan áhuga á meðferð sveitarstjórnar á fjármunum sveitarfélagsins.

Núverandi meirihluti sveitarstjórnar hefur setið að völdum frá því Aðaldælahreppur hinn forni var sameinaður Þingeyjarsveit. Stjórnsýsla þeirra og vinnubrögð hafa því miður ekki verið til fyrirmyndar og hefur kostað sveitarfélagið og þar með okkur íbúana talsvert fé. 

Má m.a. nefna þegar gengið var fram hjá hæfari umsækjanda í stöðu eldvarnareftirlitsmanns sem leiddi til stjórnsýslukæru og greiðslu bóta. Þegar gengið var fram hjá hæfari umsækjanda í stöðu deildarstjóra tónlistardeildar Hafralækjarskóla sem leiddi til kæru og greiðslu bóta. Þegar HLH var fenginn til að skrifa skýrslu en ekki veittar réttar upplýsingar svo skýrslan sem kostaði talsvert var ekki fyllilega rétt. 

Skólarnir eru stærstu vinnustaðir sveitarfélagsins og helstu útgjaldaliðir. Hægt er að nokkru leyti að sjá hvernig fjármálum þeirra er varið í ársreikningum sveitarfélagsins. Þá er einnig hægt að sjá að miklu leyti hvernig launamálum við skólana er háttað þar sem kjarasamningar eru opinber gögn og almennt aðgengilegir á heimasíðum viðkomandi stéttarfélaga. Um starfslokasamninga gilda hins vegar engin lög og engar reglur. Það hlýtur að teljast fullkomlega óeðlilegt að stjórnvald hafi  möguleika á að semja um hvað sem er, að útdeila opinberum fjármunum hvernig sem því sýnist og bera svo fyrir sig "trúnað." 

Þá væri stjórnvaldi í lófa lagið að fela stjórnvaldslegt klúður í svona samningum. T.d. kaupa sig undan lögsókn með veglegum starfslokasamningum sem jafnvel innihalda þagnarákvæði.

Ég er ekki að segja að það hafi gerst en möguleikinn er til staðar og það nægir.

Nú hefði verið fyllsta ástæða til að óska eftir öllum starfslokasamningunum en ég tók ákvörðun um að gera það ekki. Í nýju upplýsingalögunum sem taka gildi í Þingeyjarsveit 1. jan. 2016 er gerð ríkari upplýsingakrafa um laun æðstu stjórnenda og ákvað ég að hafa það til hliðsjónar. Þá velti ég fyrir mér að bíða þar til þau lög tækju gildi en í þeim er einnig ákvæði um einka- og fjárhagsmálefni og því eflaust verið beitt. 

Ef fólk vill kynna sér upplýsingalögin og tilgang þeirra má benda á bækling forsætisráðuneytisins Upplýsingalög - í þágu almennings.

 *Lögfræðingur sveitarfélagsins vísar til mín sem "kvartanda" á einum stað en ekki kæranda. Leiðinlega lýsandi fyrir allt viðhorfið.

Tarzan

Fallegi pabbi minn.

Þegar ég var krakki þá var ég talsverður lestrarhestur. Las í gegnum Vippa, Grím grallara, Fimm-, Dularfullu- og Ævintýrabækurnar. Einhvern tíma, man ekkert hvernig það kom til, þá fór pabbi að tala um Tarzan bækurnar og að hann og bróðir hans hefðu átt þær í gamla daga. Sammæltumst við um að reyna að ná þessum bókum. Ég man ekki hvort við gerðum okkur sérstaka ferð eða hvort fjölskyldan fór bara í heimsókn á Skólavörðustíginn til afa og ömmu. Hvernig sem það vildi til þá fórum við pabbi einn daginn í gegnum kassa í kjallaranum. Við vorum of sein, frændur mínir höfðu náð í góssið.

Einhverju seinna fór Siglufjarðarprentsmiðjan að gefa út Tarzan blöð. Ég safnaði þeim auðvitað eftir bestu getu. Síðan minnkaði áhuginn eitthvað og blöðin voru falin ofan í sængurfataskúffu. Það vildi nú ekki betur til en skúffan var opin að aftanverðu og Jósefína kattardrottningin okkar komst í blöðin og brýndi á sér klærnar. Ég hefði getað grátið þótt rúmlega tvítug væri á þeim tímapunkti. Tapaði m.a. eintakinu af fyrsta blaðinu. Fyrir tíu árum voru Tarzan blöðin seld í bunkum á bókamarkaði í Perlunni. Ég stóðst auðvitað engan veginn mátið og bætti mér upp tapið og meira til. Nema fyrsta eintakinu, auðvitað.

Nú hafa Tarzan blöðin verið á ákveðnu flandri í húsinu en fengu svo stað í hillusamstæðunni hjá eldri drengnum.

Nýverið erum við mæðginin að fara í gegnum herbergið hans. Ég er aðallega að fjarlægja hluti sem við foreldrarnir höfum geymt inni hjá honum því nú er hann orðinn það stór að mér þykir eðlilegt að herbergið hans sé einmitt það, herbergið hans. Þarna stend ég í tröppunni og er að teygja mig í tímaritaboxin með Tarzan blöðunum þegar drengurinn spyr hvað þetta sé.  Hálffimmtuga móðirin hikar aðeins og svarar svo: „Þetta eru Tarzan blöðin mín. Vilt þú.... kannski... eiga þau?“ „Já!“ hrópar drengurinn, yfir sig ánægður, og lagðist svo yfir blöðin. Þetta með eðlukarlinum er alveg uppáhalds. Hann búinn að segja mér söguna nokkrum sinnum og leika m.a.s. leikrit upp úr því.

Ég hef óneitanlega gaman að þessu. En mikið syrgi ég að afi hans skuli ekki hafa lifað til að segja honum frá Tarzan.

Sveitalífið