Besti vinur aðal

Lengi getur vont versnað.

Miðað við þetta er ekki hægt að draga neina aðra ályktun en að fráfarandi skólastjóri verði á einu og hálfu kaupi næsta starfsár við Þingeyjarskóla.

 

Opið bréf til Inga Freys

Ágæti Ingi Freyr.

Ég las pistil þinn Það sem við tölum um þegar við tölum um mafíósa í Skagafirði sem birtist á vef Stundarinnar nýlega.  Pistillinn er hreint ágætur eins og flestir þínir pistlar. Hins vegar finnst mér bera á ákveðnu þekkingar og/eða skilningsleysi gagnvart veruleika fólks sem býr í fámennum samfélögum.

Núna skulum við setja upp ímyndaðar aðstæður. Setjum upp lítið þorp sem í búa um 1500 manns. Í þorpinu er rekin fiskvinnsla og segjum kaupfélag þótt það sé óheppileg tenging. Fiskvinnsluna á sama fjölskyldan og stofnaði hana 1940. Kaupfélagið er í almenna eigu en einhverra hluta vegna hefur sami ættboginn stjórnað því nánast frá stofnun. Þetta er eitt af því fyrsta sem þú myndir frétta ef þú flyttir í þorpið. Ef þú býrð einhverja stund á staðnum kemstu að því að stórbóndi fyrir utan bæinn hefur líka talsvert að segja um það sem gerist í þorpinu.

Svo kemstu allt í einu að því að ættartengsl skipta talsvert meira máli í þorpinu en í Reykjavík. Tengsl sem fólk í Reykjavík flokkar ekki sem skyldleika er það svo sannarlega í þorpinu.

Þú veist að allir topparnir í fiskvinnslunni eru ættingjar, það er jú einkafyrirtæki. En allt í einu áttar þú þig á því að flestallir sem vinna fyrir kaupfélagið eru líka á einhvern hátt eru skyldir eða tengdir.

Það er lýðræðisleg kosning í þorpsráð og allar helstu ættirnar eiga fulltrúa í því.

Ókey, þetta er svo sem allt í lagi á meðan ekkert gerist. Segjum nú sem svo að þú vinnir við snyrtingu  í fiskvinnslunni af því að það eina vinnan sem aðfluttir og illa ættaðir geta fengið í þorpinu. Og ekki misskilja mig, það er ekkert að heiðarlegri vinnu. En þú ert kominn með slæma vöðvabólgu í herðarnar og langar til að breyta um starf. Einn daginn er síðan auglýst nýtt starf, segjum í afgreiðslu í kaupfélaginu og þú hugsar með þér: „Jess! Þetta er akkúrat starfið fyrir mig.“ Það eina sem vantar upp á er að þú hefur ekki farið á námsskeiðið „Hvernig á að greina þjófa skjótri svipan“ en þú vannst í búð í tíu ár í Reykjavík og hefur næmt auga fyrir þjófum. Og þú ferð að spyrja í kaffinu hvort einhver ætli að sækja um og að þú sért að velta því fyrir þér. Þá færðu vorkunnarfull augnatillit úr öllum áttum og loks er þér sagt í hálfum hljóðum: „Manstu þegar yngsta dóttir fjarskylda ættingja einhvers fékk frí um daginn? Hún fór á námskeiðið „Hvernig á að greina þjófa í skjótri svipan.“ Á þessum tímapunkti áttar þú þig á því hvernig heimurinn virkar. Þú sækir um starfið en færð það auðvitað ekki. Þú getur kært og jafnvel unnið og fengið bætur en starfið færðu ekki. Þú ert hins vegar orðinn „erfiður.“ Þú veist að þetta er ósanngjarnt. Þú veist að þetta er ekki í lagi en hvað ætlarðu að gera? 

Fljótlega ferðu að heyra utan að þér að yngsta dóttir fjarskylda ættingjans sé ekki bara miklu hæfari í raun í starfið heldur sért þú eiginlega illa hæfur í því starfi sem þú ert núna. Skyndilega ertu kominn í hættu með að missa lífsviðurværið þitt. Hvað ætlarðu að gera?

Öll þurfum við ákveðin grundvallaratriði til að lifa af: Þak yfir höfuðið og mat. Til að geta veitt okkur og okkar þetta þurfum við aðgang að fjármagni. Atvinnuleysisbætur geta, eða ættu að geta, bjargað þessum nauðþurftum. Til að geta veitt okkur og okkar eitthvað meira þá þarf vinnu.

Við þurfum líka að hafa félagslegt net. Við viljum eiga vini. Við viljum að börnin okkar eigi vini. Jú fyrirkomulagið er rotið, þorpsbúarnir vita það allir. En þegar þú ferð út með mótmælaspjaldið og gjallarhornið þá koma þeir ekki með þér. Skiljanlega. Fiskvinnslan og kaupfélagið eru grundvöllur þorpsins. Þú getur látið prinsippin ráða og steytt hnefann og misst vinnuna. En húsið þitt selst ekki. Ættingjar konunnar þinnar búa allir á staðnum. Vinir barnanna þinna. Hvað ætlarðu að gera?

Ekki dæma þorpsbúana, Ingi Freyr. Þeir eru bara að reyna að lifa af.

Um umræðu og fréttaflutning.

Það má kannski undrum sæta að ég ætli að dæma um hvað sé fréttnæmt og hvað ekki rétt eftir að hafa nánast samþykkt að allt sem fólk hafi áhuga á sé frétt. En það er stundum svona.

Ég get alveg verið sammála því að það er ekki gott ef þingmaður fer í ferðalag á vegum íslenska ríkisins að hann drekki sig svo fullan að hann æli yfir samferðafólk sitt.
Þá finnst mér ekki sjálfgefið að þingmaðurinn eigi endilega við áfengisvandamál að stríða þótt hann drekki sig útúrfullan einu sinni. Ekki einu sinni þótt hann sé í Framsóknarflokknum. Og kannski er hann veikur, þótt um það séu skiptar skoðanir. Hins vegar er ég ekkert viss um að þetta eigi endilega erindi í fjölmiðla.

Annað sem mér finnst ekki eiga erindi í fjölmiðla eru veikindi fólks. Það er vissulega fréttnæmt þegar fyrrverandi forsætisráðherra fellur frá. Að við séum að fylgjast með dauðastríði hans svona nánast í beinni finnst mér ekki í lagi. Var ekki vitað að maðurinn lægi fyrir dauðanum? Var það ekki þess vegna sem þessi fréttaflutningur var? Eða er þetta nýjasta nýtt; að láta vita af veikindum þekkta fólksins? Eigum við von á því að sjá fréttamenn hangandi fyrir utan sjúkrastofnanir núna?

Þá langar mig að biðja blessaðan forsætisráðherrann í guðs bænum að hætta þessu væli. Af hverju í ósköpunum er hann að gefa allri þessari ,,neikvæðni" og ,,óréttmætu gagnrýni" vægi fyrst þetta er svona mikil veruleikafirring?
Þú ert æðsti ráðamaður þjóðarinnar. Þú verður gagnrýndur harkalega og pólitískir andstæðingar munu reyna að koma á þig höggi. Þú vissir það fyrirfram. Deal with it!

Sérstæð sakamál

Öll eigum við okkar litlu leyndarmál. Mín eru þau að ég hef gaman að teiknimyndasögum allt frá Ástríki upp í Preacher sem mér fannst frábær. Þá hef ég líka það sem enskurinn kallar morbid fascination. Ég man eftir sumarbústaðaferðum með fjölskyldunni þar sem rigningardögum var eytt í að lesa bunkann af blöðum sem hétu Sakamál ef ég man rétt eða Sönn sakamál.  Þegar ég eltist hélst í hendur að Silence of the Lambs varð vinsæl og dr. Guðni Elísson hryllingssérfræðingur hóf kennslu í bókmenntafræðinni. BA ritgerðin mín er um hryllingsbækur og –myndir. Þá las ég og yngri tvibbinn minn bækur um raðmorðingja og fólskuverk þeirra í lange baner. 

Preacher

Þá las ég að sjálfsögðu sérstæð sakamál í öllum blöðum. Les stundum enn. Nú ætla ég ekki að halda því fram að þetta sé merkilegt eða menningarlegt lesefni. Alls ekki. Hins vegar er þetta eitthvað sem ég hef haft gaman að í gegnum tíðina. Helsta aðdráttaraflið er að þetta er satt. Það eru birtar myndir af fólki og það nafngreint. Núna hef ég alveg gaman að góðri fantasíu en allt sem er kynnt með heimildakenndum blæ finnst mér betra að sé byggt á sönnum atburðum þótt ekki sé meira. Eitt sinn sat ég heilluð yfir ævisögulegri bíómynd um tónlistarmann. Þegar ég áttaði mig á því að þetta væri allt skáldskapur þá missti ég algjörlega áhugann.

Ástæðan fyrir þessum skrifum er að fyrir örfáum dögum var umræða á Facebook. Þar var verið að ræða um ásakanir þess efnis að blaðamenn hreinlega skálduðu upp heilu og hálfu fréttirnar. Bent var á viðtal við Eggert Skúlason þar sem hann sagði beinum orðum að hann hefði eitt sinn búið til frétt. Blaðamennirnir sem settu innlegg í umræðuna könnuðust alls ekki við að útbúa fréttir. Hins vegar sagði einn frá því svona í framhjáhlaupi að fyrir mörgum árum þegar hann vann hjá ákveðnu blaði þá:

 „... átti ég til að búa til Sérstæð sakamál - vegna þess að ég var fljótari að því að semja þau en þýða. Svo notaði ég myndir frá Progress Publishers sem ég hafði fengið í rússneska sendiráðinu til að skreyta greinarnar. - Hápunkti náði þessi sakamálagerð þegar ég lét morðingjann og lögreglumanninn heita sama nafninu. Það fannst mér ansi póstmódernískt og flott hjá mér.“ 

Táningstryppinu í hjartanu fannst þetta ekkert sérstaklega flott. Því leið eins og það hefði verið haft að fífli.

Þarna mætti hver karlinn á fætur öðrum, þeir voru í yfirgnæfandi meirihluta, og fullyrtu að þeir hefðu aldrei skáldað upp neinu. Nema einhverju svona ómerkilegu eins og sérstæðum sakamálum og stjörnuspám. Það er sem sagt skáldaleyfi í bransanum. En það er í lagi ef það beinist bara gegn ómerkilegum áhugamálum.

En hvaða alvitri alræðisherra er það sem ákveður hvað eru ómerkileg áhugamál og hvað ekki? Núna er kannski rétt að reyna skilgreina fyrst hvað er frétt? Ég átta mig á að sérstæð sakamál og stjörnuspár flokkast illa undir fréttir.

Kristinn Ingi Jónsson sagði í Morgunblaðinu nýverið:

Svarið við þessari spurningu er fremur einfalt í mínum huga: Það sem fólk vill lesa er frétt.

Nú getum við alveg deilt um þessa skilgreiningu. Margt af því sem er „mest lesið“ hjá vefmiðlum er nú iðulega ekkert sérstaklega menningarlegt eða stórbrotið. Það var skemmtilegt að horfa á þáttinn um BBC á stríðstímum í samhengi við þetta en menningarsinnarnir vildu ekki flytja jazz í útvarpinu. Yfirleitt fer þetta nú samt svo að fólkið fær það sem fólkið vill. Þar liggja líka peningarnir.

Ég skil alveg að það sé erfitt að vera hlutlaus í fréttaflutningi. Ég veit að skoðun þess sem skrifar lúrir alltaf einhvers staðar á bak við. En mikið finnst mér vont að fréttamenn skáldi upp heilu og hálfu fréttirnar til fylla í dálkana. Sérstaklega þar sem þeir nenna nú lítið að fara út fyrir borgríkið sitt og fjalla um það sem þar er að gerast.

Frumkvæði - Samvinna - Hugrekki

Væmnivarúð

„Það er engum ofsögum sagt. Húsavík er fallegasti staður á jarðríki, svona að sumarlagi“ sagði ungi maðurinn og horfði yfir höfnina og bæinn sinn.

Húsavík er gríðarlega fallegur staður þótt hún sé kannski ekki fallegasti staður á jarðríki. Þarna spilaði auðvitað inn í væntumþykja unga mannsins gagnvart heimastaðnum sínum.

En Húsavík státar af fleiru en fegurðinni einni. Ég hef notið þeirra forréttinda að fá að kenna ungu (og ekki alveg jafn ungu) fólki í Framhaldsskólanum á Húsavík síðastliðin tvö ár. Það er stundum strembið eins og alltaf er þar sem fólk kemur saman en það hefur alltaf verið gaman. Og alveg ótrúlega gefandi. Mig hefur lengi langað til að segja við foreldra nemenda minna: „Vá, hvað þið eigið æðislega krakka.“ Ég ætla bara að segja það núna. Þetta unga fólk, það er algjörlega frábært. Og þau láta sér fátt fyrir brjósti brenna:

Ég get ekki lýst því hvað mér finnst æðislegt þegar harðsvíraðir fótboltatöffarar, hvort sem það eru strákar eða stelpur því Völsungur framleiðir snillinga í massavís, koma til mín og segja: „Ég átti í svolitlum erfiðleikum með þetta verkefni eða ritgerð en pabbi eða mamma hjálpaði mér.“ Svo fullkomlega eðlilegt að foreldrarnir séu enn að fylgjast með námi barnanna sinna og aðstoða. Það er nefnilega því miður ekki fullkomlega eðlilegt alls staðar.

Ég skal alveg viðurkenna að ég með mínar reykvísku rætur hafði ákveðnar efasemdir um svona fámennan lítinn skóla. En ég fann það um leið og ég gekk inn í húsið að þar er bæði jákvæður og góður andi. Nú má það vel vera rétt að menning felist í fólki en ekki byggingum. En í þessum veggjum situr samt gleði og jákvæðni.

Ég ætla ekki að halda því fram að FSH sé frábær skóli (hann er það samt) þar sem málið er mér skylt. En ég get sagt ykkur að Borgarhólsskóli er góður skóli því flestir nemendurnir okkar koma þaðan. Ég sem kennari á auðvitað ekki að segja frá því opinberlega en nýnemarnir okkar núna í vetur eru búnir að setja mig hvað eftir annað í bobba með mjög kryfjandi spurningum um námsefnið. Ég er enn í öngum mínum því ég gat ekki svarað því nákvæmlega hvernig skipulagið í Niflheimum er!

Það er eiginlega alveg sama hvað það er, þessir krakkar leysa það. Nemendafélagið skipuleggur Dillidaga árlega og vinnur þrekvirki.

Ég er gamall MR-ingur og mér kenndu karakterar á borð við Guðna kjaft og Slumma slönguskít. Hitler kenndi mér því miður aldrei. Þótt FSH sé bæði minni og yngri skóli þá á hann svo sannarlega sína karaktera líka. Þið vitið hverjir þeir er.

Og þótt það sé enginn gangaslagur eða inspector scholae þá á FSH á svo sannarlega sínar hefðir líka eins og Hjörvar Gunnarsson útskriftarnemi kom svo skemmtilega inn á í ræðu sinni á málþinginu okkar á dögunum. (Takk Hjörvar, mikið hefði verið gaman að hafa myndbandið :))

Já, ég held bara hreinlega að FSH sé besti skólinn í heiminum.

Smá svona þöggunartilburðir

Það varð ákveðið uppnám í Þingeyjarsveit nýverið; héraðsmiðillinn sendi meirihluta sveitarstjórnar, sveitarstjóra og byggingarfulltrúa fyrirspurn um framkvæmdir við Þingeyjarskóla. Meirihlutinn brást skjótt við og svaraði vel en bætti um betur og sendi einstaklingnum sem stendur að baki miðlinum spurningar líka. Ekki miðlinum né ritstjóranum heldur einstaklingnum sjálfum. Létu heimilisfangið hans fylgja með til að persónugera þetta enn frekar. Þessi persónulegu viðbrögð vekja grun um að meirihlutinn eigi erfitt með að greina á milli einstaklings og hlutverka hans. Sé það tilfellið þá er kannski skiljanlegt að meirihlutinn upplifi alla gagnrýni sem persónulegar árásir. Það er bæði röng og sorgleg nálgun.

Fólk sem býður sig fram til opinberra starfa verður að átta sig á því að þar með eru gjörðir þess í hinu opinbera starfi opnar fyrir gagnrýni. Þá verða hinir opinberu þjónar almennings einnig að átta sig á því að þótt þeir séu í opinberu starfi þá eru beinast gjörðir þeirra iðulega að persónulegum högum skjólstæðinga þeirra. Skjólstæðingarnir taka því oft persónulega og ráðast að hinum opinberu þjónum. Það breytir engu. Hinir opinberu þjónar eru valdhafarnir í samfélaginu, þeir eru hinir sterku í samskiptunum. Þess vegna mega þeir alls ekki taka hlutunum persónulega.

Til að koma í veg fyrir að valdhafar misnoti vald sitt hafa verið settar alls konar reglur. M.a. hafa sveitarstjórnir sett sér siðareglur.

Siðareglur.

Er ekki hægt að skilja spurningarnar öðruvísi en að meirihlutanum mislíki umfjöllun miðilsins. Þótt oddvitinn hafi látið eins og þetta væri e.k. spurningaleikur.

Það getur vel verið að framganga héraðsmiðilsins fari í taugarnar á þeim einstaklingum sem skipa meirihlutann. Reyndar verður pirringsins áþreifanlega vart í setningunni:

Í þessum hópi sitja ekki kjörnir fulltrúar því þeir tímar eru liðnir að þeir séu með nefið niðri í störfum stjórnsýslunnar.

Miðað við þessa setningu virðist meirihlutinn, en í honum er nú samanlögð rúmlega 40 ára reynsla af sveitarstjórnarstörfum, ekki skilja hugtakið „stjórnsýsla.“ Þá svarar sérfræðingur í stjórnsýslufræðum fyrirspurn frá mér svona:

... Einnig hnýt ég aðeins um þetta orðalag ,,nefið niðri í störfum stjórnsýslunnar. Í fyrsta lagi þykir mér það pínku hranalegt, pirringslegt og ómálefnalegt. Ég segi ómálefnalegt því að á meðan kjörnir fulltrúar í sveitarstjórnum(ólíkt alþingismönnum) eru bæði hluti af stjórnsýslunnar þá eiga þeir amk að hafa eftirlit með henni sem mætti skoða sem að dýfa amk nefbrodinum í störf stjórnsýslunnar.

Það getur verið að meirihlutinn sé þreyttur og pirraður og finnist ómaklega að sér vegið. Það skiptir engu máli. Sem kjörnum fulltrúum ber þeim skylda til að svara fyrir gjörðir sínar.

Þessi sami meirihluti setti kjörnum fulltrúum Þingeyjarsveitar siðareglur fyrir ekki margt löngu. Í 2. grein siðareglnanna segir:

                                                          2. Ábyrgð

Kjörnum fulltrúum ber að starfa af kostgæfni, fyrir opnum tjöldum og vera tilbúnirað axla ábyrgð á ákvörðunum sínum og rökstyðja þær. Þeir skulu svara íbúum sveitarfélagsins eins og kostur er um framkvæmd þeirra starfa sem þeir bera ábyrgð á sem kjörnir fulltrúar. (Feitletrun mín.)

Ég skal alveg viðurkenna að mér hefur stundum fundist vera slagsíða í umfjöllun miðilsins. Mér finnst líka vera slagsíða í fréttaflutningi Morgunblaðsins, Fréttablaðsins og... Ja, í rauninni man ég ekki eftir einum einasta hlutlausa fréttamiðli.

Hins vegar hefur slagsíða 641.is hnigið að málefnum Reykdælinga og Reykdælingar eru íbúar í sveitarfélaginu Þingeyjarsveit.

Mér þykir miklu verra þegar slagsíða er í stjórnarathöfnum. Það er erfitt að horfa fram hjá því að Aðaldælahreppur hinn forni virðist vera í sérstöku uppáhaldi hjá valdhöfum sveitarfélagsins.

Þá þykir mér sérstaklega slæmt þegar börnum sveitarfélagsins er mismunað eftir búsetu en síðastliðinn vetur fengu nemendur unglingadeildar Þingeyjarskóla spjaldtölvur til notkunar á meðan nemendum unglingadeildar Stórutjarnaskóla var ekki einu sinni boðið það. Mér vitanlega hefur engu öðru sveitarfélagi dottið í hug að mismuna nemendum sínum jafn gróflega.

Spurningarnar.

Spurningar meirihlutans eru eftirfarandi:

1. Er hún netmiðill sem flytur fréttir úr héraði?
2. Er hún málgagn T-listans og eða þeirra sem ekki eru sammála stefnu meirihluta sveitarstjórnar Þingeyjarsveitar?
3. Er hún áróðursblogg sem þjónar og mótast af persónulegum skoðunum eigandans?

Fæ ég ekki annað séð en hér sé um tilraun til þöggunar að ræða. Fyrsta spurningin felur í sér efasemdir um að miðillinn flytji fréttir úr héraði.  Fyrst um það þarf að spyrja. Miðað við þetta þá virðist Stjórutjarnaskóli ekki tilheyra héraðinu en hér er sagt frá glæsilegum vortónleikum Stórutjarnaskóla. Framhaldsskólinn á Laugum virðist ekki heldur tilheyra héraðinu. Bárðardalur ekki heldur.

Önnur og þriðja spurningin felur í sér að ritstjórinn skilji ekki muninn á fréttamiðli og bloggi eða hreinlega sigli undir fölsku flaggi. Enda segir beinlínis skömmu seinna: „Það er vont þegar aðilar sigla undir fölsku flaggi.“

Með sérstöku tilliti til að meirihlutinn skrifar bréf sitt til Hermanns í Lyngbrekku en ekki ritstjóra 641.is þykir mér við hæfi að setja nú inn fyrri hluta 4. greinar siðareglna kjörinna fulltrúa í Þingeyjarsveit:

                            4.      gr. Háttvísi, virðing og valdamörk

Í störfum sínum skulu kjörnir fulltrúar koma fram af háttvísi og sýna hver öðrum, íbúum, viðskiptavinum og starfsmönnum Þingeyjarsveitar fulla virðingu í ræðu, riti og framkomu. Þeir skulu í störfum sínum og í umræðu um málefni sveitarfélagsins stuðla að og viðhafa orð og athafnir sem samrýmst geta fyrirmyndar samskiptum. ...

„Listen very carefully, I shall say this only once.“

Mér þykir einnig undarlegt viðhorf koma fram í þessari málsgrein bréfsins:

Það eru ekki hagsmunir íbúa að fá að vita hlutina út frá afstöðu einstakra hópa. Öll höfum við gott af gagnrýni en gagnrýni sem er einhliða getur ekki þjónað hagsmunum íbúa, íbúar eiga skilið að vita báðar hliðar.

Þetta hljómar eins og það þjóni ekki hagsmunum íbúa að vita um gagnrýni sem kemur á störf valdhafa. Ég hef reyndar alltaf staðið í þeirri meiningu fréttamiðlar ættu einmitt að veita valdhöfum aðhald.

Hitt er annað mál að sé fréttaflutningurinn einhliða þá er ekki við neinn að sakast nema meirihlutann sjálfan sem hefur þagað þunnu hljóði. Þá hefur meirihlutann ekki sent önnur bréf né fréttatilkynningar á 641.is heldur einungis í Hlaupastelpuna eða síðu sveitarfélagsins. Gengur fram hjá miðlinum og
snuprar svo fyrir einhliða umfjöllun. Nú býðst honum dálkur á síðunni til að koma sínu að. Vona ég og hvet meirihlutann til að þiggja það.

Hvað viðkemur þessum „hópum“ sem vinna gegn meirihlutanum þá veit ég ekki hvað skal segja. Ég veit ekki til að einhverjir andspyrnuhópar séu að störfum. Nema auðvitað T-listinn en þar komum við aftur að aðhaldi með valdhöfum svo ekki sé talað um blessað lýðræðið. Og öll erum við íbúar í sveitarfélaginu, hversu erfið og leiðinleg sem við erum.

Að biðja um gott veður.

Ég nota oft sem orðatiltæki þegar fólk hefur átt í deilum og svo reynir annar aðilinn að sættast að hann sé að biðja um gott veður. Ég veit ekki hvort meirihlutinn sé að reyna að koma á einhverri sátt með þessu undarlega bréfi sínu eða hvort hann telji sig eiga rétt á góðu veðri í störfum sínum.

Hvort heldur er þá vil ég ljúka þessu með vísu eftir Bjarna Thorarensen úr ljóðinu Ísland:

Fjör kenni‘ oss eldurinn, frostið oss herði,
fjöll sýni torsóttum gæðum að ná;
bægi sem kerúb með sveipanda sverði
silfurblár Ægir oss kveifarskap frá.

Góðar stundir.

Sveitarstjórnin sem skiptir sér ekki af stjórnsýslunni

Héraðsmiðillinn 641.is sendi meirihluta sveitarstjórnar, byggingarfulltrúa og sveitarstjóra Þingeyjarsveitar fyrirspurn í   leiðara nýverið.

Meirihlutinn svarar í dag.

Nú gæti ég sagt ýmislegt um loftárásir og ad hominem rökvilluna* en ritstjórinn boðar andsvör seinna í dag. Hermann er stór strákur og getur séð um sig sjálfur.

Nei, það er hugtakanotkun sem ég ætla að velta fyrir mér.

Í bréfinu sem birt er í dag segir:

Í þessum hópi sitja ekki kjörnir fulltrúar því þeir tímar eru liðnir að þeir séu með nefið niðri í störfum stjórnsýslunnar. 

Það er sem sagt alveg ljóst að meirihluti sveitarstjórnar Þingeyjarsveitar lítur ekki á sig sem aðila að stjórnsýslunni!

Ég hef alltaf skilið hugtakið stjórnsýslu á þann veg að það væri framkvæmdarvaldið, þ.e. handhafar framkvæmdarvaldsins og fulltrúar þeirra. Þ.a.l. hef ég alltaf staðið í þeirri meiningu að fyrirbærið sveitarstjórn væri hluti stjórnsýslunnar, þeir fulltrúar sem ákvörðunar- og framkvæmdarvaldið hefðu.

En auðvitað þarf ekki að byggja á mínum málskilningi, það er hægur vandi að gúggla.

Á Wikipedia segir:

Opinber stjórnsýsla, eða bara stjórnsýsla til hægðarauka, nefnist mótun og framkvæmd stefnu ríkisvaldsins. Í ríkjum þar sem ríkisvaldinu er skipt er átt við störf framkvæmdarvaldsins. Með opinberri stjórnsýslu er þá ekki átt við störf löggjafarvaldsins eða dómsvaldsins. Framkvæmdarvaldið skiptist gjarnan í tvö eða fleiri stjórnsýslustig, eins og ríki og sveitarfélög. Þannig snýst opinber stjórnsýsla að miklu leyti um rekstur og starfsemi opinberra stofnana þar sem opinberir starfsmenn starfa. Sem undigrein lögfræðinnar nefnist stjórnsýsla stjórnsýsluréttur.

 Og:

Sveitarfélag er svæðisbundin stjórnsýslueining innan ríkis sem er lægra sett en yfirstjórn ríkisins. Sveitarfélög hafa yfirleitt skýrt ákvörðuð landamörk og taka oft yfir eina borg, bæ eða þorp eða sveitahérað. Ein skilgreining á sveitarfélagi er að þau séu lægstu stjórnsýslueiningarnar sem hafa lýðræðislega kjörna stjórn.

Sveitarstjórn er sem sagt stjórn stjórnsýslueiningarinnar sveitarfélag og ef það gerir hana ekki að hluta stjórnsýslunnar þá veit ég ekki hvað.

Hins vegar tel ég það afarsælast að Samstaða sé sem minnst með nefið ofan í störfum stjórnsýslunnar. Það er önnur saga.

*Bréfið er beinlínis stílað á Hermann í Lyngbrekku en ekki ritstjóra 641.is.