Fara í aðalinnihald

Kosningar

Það voru kosningar í gær, bara svona ef það skyldi hafa farið fram hjá einhverjum. Minn flokkur kom vel út og er það ánægjulegt. Ég hefði reyndar viljað að hann hefði náð inn þremur í Reykjavík en það er svona. Framsókn kom illa út svo eitthvað er þjóðin að segja flokkunum. Eins og t.d. að slaka á í stóriðjustefnunni.
Í Aðaldal voru engin flokkaframboð þótt tveir listar byðu fram. Bara einstaklingar sem tóku sig saman. Annars hópurinn setti sameiningarmál á oddinn. Ég kaus Sjálfstæðismann í fyrsta skipti á ævinni í gær!
Bóndinn minn var á J-listanum í Þingeyjarsveit en þeir lentu í minnihluta. Munaði 7 atkvæðum ef ég hef heyrt rétt. Við fórum á kosningavöku og ég tók niður VG barmmerkið og Aldrei kaus ég Framsókn merkið. Þegar líða fór á kvöldið varð ég að mótmæla álinu og lenti í miklum kappræðum við tvo Framsóknarmenn. Nýjasta nýtt er að einn ferðamaður sem kemur til landsins mengar jafnmikið og amerískur bíll í tíu ár! Þetta var nú allt í góðu en fólk skildi ekki af hverju ég væri ekki orðin Framsóknarmaður enn og bóndi minn hvattur til að vinna heimavinnuna sína:)

Ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti