Fara í aðalinnihald

Hvernig ber að borða graut

Þegar skeiðin kemur þá opnar maður munninn upp á gátt. Þegar grauturinn er kominn upp í munninn þá ýtir maður honum út á neðri vörina með tungunni. Þegar grauturinn er kominn á neðri vörina þá reynir maður að sleikja hann þaðan og ýtir hluta af honum í leiðinni niður á höku. Þegar mamma kemur með skeiðina til að hreinsa grautinn af hökunni og neðri vörinni þá er mjög mikilvægt að bíða þar til hún hefur náð smá af honum í skeiðina og snúa þá höfðinu til hægri og vinstri. Þetta tryggir að grauturinn fer út um mest allt andlit. Þetta er svo endurtekið við hverja skeið. Þegar grauturinn er sennilega búinn en maður er ekki viss þá er hægt að athuga það með því að stinga öllum puttunum upp í sig. Það er þrefalt gagn í þessu: Maður kemst að því hvort grauturinn er búinn, maður atar ermarnar út í graut og ef maður er nógu snöggur þá er líka hægt að setja graut í buxurnar.
Svona ber að borða graut.

Ummæli

  1. Gaman að borða graut. Mundu að taka nóg af myndum af þessum tilburðum þeirra, svo nauðsynlegt að geta sýnt þeim þetta síðar.

    SvaraEyða
  2. Nema hvað. Þetta er hin eina sanna löggilta aðferð :-)

    SvaraEyða
  3. Blessaðir ormarnir... það er ekki að ástæðulausu að þeir eru hafðir svona sætir fyrstu árin.

    SvaraEyða

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti