Þá er kellingin bara orðin hálffertug. Og litla stærri frænka sem hún fékk í tvítugsafmælisgjöf orðin 15. Voðalega líður tíminn. Til hamingju með afmælið, frænka! Og ég sjálf náttla:)

Afmælisbörnin að fíla Van Halen fyrir rúmum 14 árum.

Notre Dame - Sacré Coeur
Sunnudagur 19. júní. Dagur IV

Okkur fannst alveg tilvalið að eyða sunnudeginum í kirkjur og ákváðum því að fara í Notre Dame og Sacré Coeur. Þrátt fyrir að hafa verið frekar syfjaðar og komið okkur seint af stað þá náðum við í messu í Notre Dame. Það var talsvert merkileg upplifun þótt við séum ekki katólskar og skildum lítið sem ekkert í frönskunni. Við gengum m.a.s. til altaris. Kirkjan er stórfengleg og það er svo margt í henni að maður grípur það einhvern veginn ekki allt saman. Þegar við fórum út þá gengum við gegnum röð upp í turninn en vorum ekki alveg vissar hvort við vildum fara upp eða ekki. Eftir að hafa sportað okkur aðeins á túristagötu rétt hjá og skoðað eftirmyndir af ufsagrýlum þá ákváðum við að kíkja upp. Stóðum heillengi í biðröð og kláruðum vatnið okkar í henni. Það voru mistök. Svo loksins komumst við inn og borguðum 7 evrur fyrir aðganginn. Man ekki alveg hvort það kostaði eitthvað minna eða ekkert fyrir stelpurnar enda skiptir það engu meginmáli. Hins vegar vorum við rétt komnar áleiðis upp í turninn þegar kom band þvert fyrir stigann og okkar skipað inn í einhvern smásal sem var bara minjagripaverslun. Jú, líka einhverjar upplýsingar um Victor Hugo og Hringjarann. Þá átti að vera þarna inngangur í herbergið sem Esmeralda hafði átt að vera í en aðgangurinn þangað var lokaður. Við vorum nett brjálaðar yfir þessu total rippoffi og náðum ekki upp í nefið á okkur. Reyndum samt að skoða þetta eitthvað til að fá eitthvað fyrir okkar snúð. En svo var okkur skipað út örstuttu seinna sem var ekki til að bæta skapið. Þá var búið að loka fyrir niðurleiðina og okkur beint upp. Úpps. Þar með batnaði lífið og tilveran til mikilla muna og við komumst út á svalir í Notre Dame og sáum hinar raunverulegu ufsagrýlur. (Ég linka bara myndir af netinu.) Þetta er flott dæmi og gaman að vera þarna uppi. Svo var hægt að fara alveg upp á Panorama og við fórum að sjálfsögðu. Eftir þessa heimsókn fékk ég mikla löngun til að sjá Hringjarann frá Notre Dame eftir Disney:)
Við töldum nú ekki tröppurnar þarna upp en þær voru maaargar og ég hefði gefið konungsríki mitt fyrir vatn þegar við komum niður. Við röltum í Latínuhverfinu aftur og fundum nú einhverjar bakstíga sem var mjög skemmtilegt. Ég fékk líka þann albesta íspinna sem ég hef á ævinni fengið. Gæti staðið í einhverju sambandi við þorstann.
Þá var farið af stað í Sacré-Coeur. Ég hef grun um að sú kirkja sé í aðeins verra hverfi en Frúarkirkjan, alla vega leist okkur svoleiðis á það. Þar þurftum við náttúrulega að labba upp á við, mér til mikillar gleði eða þannig. Þangað til við römbuðum á verslun og ég gat keypt 15 lítra af vatni. Þá varð ég aftur glöð.
Það er sama system hjá Sacré-Coeur eins og hjá Akureyrarkirkju, maður þarf að ganga hundrað þrep upp að henni. Veit ekki hvort þetta sé eitthvað í sambandi við að maður þurfi að þjást fyrir Guð. En þetta var allt í lagi, ég var svo vel vökvuð. Þarna náðum við aftur í messu en henni var að ljúka þegar við komum. Eftir að hafa skoðað útsýnið þá héldum við niður Signu til að fara í bátsferð. Draumurinn var að borða á siglingu en það klikkaði eitthvað svo við borðuðum í bát sem lá bundinn í höfninni. Það var dálítið mötuneytislegt. En svo komumst við á Signu eftir að hafa staðið í óskipulegri röð og það var mjög gaman að sigla fram og til baka í kvöldsólinni.

Versalir
Laugardagur 18. júní. Dagur III

Eitt af því sem kom okkur dálítið á óvart og kannski aðallega börnunum var töluverður fjöldi undirmálsfólks. Þegar við vorum snemma á ferðinni sem var nú oftast þá hittum við iðulega á sofandi fólk niðri í Metróinu. Þá voru margir að betla, sumir spiluðu á hljóðfæri og voru með húfuna á jörðinni. Einu sinni sat gömul kona hjá útgangi og betlaði og í eitt skipti sat kona sem gekk klárlega ekki heil til skógar í tröppunum hjá lestinni okkar. Við þurftum að ganga dálítinn spotta frá hótelinu að stöðinni. Í einni götunni sem við gengum var einhvers konar heimili þar sem við hittum iðulega fólk sem sumt hvert var í hjólastólum og annað ekki alveg andlega heilt. Seinni part vikunnar tók fyllibytta sér heimili þarna fyrir utan, ég veit ekkert hvort hann var heimilismaður þarna eða ekki, en hann sat á bekk fyrir utan með flöskuna sína á kvöldin hvort sem við vorum seint eða snemma á ferðinni og á morgnana líka. Við hittum líka einu sinni mann sem stóð á miðri gangstéttinni og talaði hávært upp í loftið og steytti hnefann. Persónulega held ég að velferðarkerfið okkar sé bara betra en það hvarflaði líka að mér að kannski væri umburðarlyndi okkar minna. En ég spái betur í það seinna.
Það var ákveðið að bregða sér í Versali þennan daginn. Við höfðum keypt 5 daga miða í Metróinn sem við gátum notað á þessa helstu staði. Leiðakerfið er ágætlega skipulagt og ég held ég hefði nú getað klórað mig fram úr því en stóra systir sá um kortið og alla svona skipulagningu, fann út úr öllum þessum leiðum og lestaskiptingum. Það var óneitanlega ósköp þægilegt:) Við komum út hjá einhverri ,,mini" höll sem ég veit ekki hver er og þar voru hátíðahöld í gangi sem ég veit enn minna um. Þarna hljóp ég inn í minjagripaverslun og keypti ermalausa bolinn, rauðu sólgleraugun og rauðu derhúfuna. Ógeðslega flott. Verslunarfólkið gat ekki sagt okkur hvaða hátíðahöld væru í gangi. Eitthvað vorum við að spá í hvort ,,mini" höllin væri Versalir en svo héldum við áfram og beygðum fyrir hornið og þá var ljóst að svo var ekki.

Þessi mynd sýnir rosalegheitin ekki alveg nógu vel en ég bendi á gyllingarnar. Höllin er ofboðsleg og maður verður hálf hvumsa af öllum íburðinum. Hér er dæmi um smá kertastjaka.

Við vorum sammála um það ferðafélagarnir að það væri ekki skrítið að lýðræðisbyltingin hafi átt rætur í Frakklandi og við öðluðumst líka dálítinn skilning á því af hverju alþýðan fann hjá sér þörf til að skilja höfuð frá búkum aðalsfólks í fallöxinni. Ég get rétt ímyndað mér að kotbændurnir sem voru að ströggla hafi fundist munurinn svolítið svakalega þegar þeir sáu svo bruðlið í Versölum. En það var mjög gaman að ganga þarna um og skoða þennan heim. Talandi um að ganga um. Ég og litla frænka vorum orðnar talsvert þreyttar í fótunum af öllu labbinu, ég held að fæturnir á mér hafi vaxið úr 39 í 45 á þessum dögum. Þar sem sandalarnir meiddu okkur dálítið þá fórum við bara úr þeim og gengum berfættar um Versali. Yfirleitt eru trégólf en marmari á milli herbergja. Það var mjög gott að komast á´marmarann og kæla fæturna. Svo kom gangur sem var allur marmaralagður og við vorum auðvitað mjög anægðar en þá kom vörður hlaupandi á eftir mér og skipaði mér í skóna. Ég skil ekki enn af hverju ég mátti ekki ganga um berfætt í Versölum en ég er heldur ekki mikið inni í hentistefnureglum túristavarða.
Það er hægt að kaupa miða í afmarkaða hluta hallarinnar en við keyptum aðgang að henni allri. En þar sem það þurfti að sýna miðana við hvern inngang þá lentum við í því að týna þremur miðum áður en við gátum skoðað safn þingsins og garðana. Stærri litla frænka skoðaði bara safnið enda er nýjasti MR-ingurinn í fjölskyldunni að hugsa um að fara í sagnfræði þegar fram líða stundir, hún hefur að sjálfsögðu rétt á að skipta um skoðun en þetta er stefnan núna. Okkar langaði hins vegar allar í garðinn og þá voru góð ráð dýr. Við tókum bara sénsinn á því að sýna manninum miðann og svo kom sér vel að vera með digital cameruna því við gátum sýnt honum að við hefðum verið í allri höllinni. Hann var svona líka næs, trúði okkur alveg og hleypti okkur inn í garðinn. Við vorum líka alveg að segja satt.
Garðurinn er alveg jafn ofboðslegur og höllin. Risa stór með styttum og gosbrunnum út um allt.

Hér eru stelpurnar að hvíla sig með einni styttunni. Hins vegar var brjálæðislega heitt þennan dag og við vorum bara orðnar örmagna. Ég man ekki alveg hvort það var þennan dag nákvæmlega en snemma í ferðinni lentum við stærri litla frænka í því að fá dúndrandi hausverk og var það snarlega rakið til vökvaskorts. Eftir það pössuðum við okkur á því að vera alltaf með nóg vatn og veitti ekki af.
Við fórum úr höllinni og skoðuðum umhverfið. Duttum inn í verslun og misstum okkur aðeins, afgreiðslufólkinu til mikillar gleði. Að vísu afgreiddum við nánast alveg minjagripa- og gjafakaup svo þetta var ekkert svo óskaplegt. Svo fundum við okkur stað til að setjast niður og borða. Eins og venjulega fengum við góðan mat. Aumingja þjónninn þurfti að hlaupa yfir götu til að geta sinnt starfinu og hann var alveg að stikna. Búinn að hneppa frá sér langt niður á maga. Ég er ekkert að kvarta en hann var frekar horaður. Svo tókum við lestina til Notre Dame og töltum aðeins í Latínuhverfinu áður en við fórum heim.

Eiffel turninn - Galleri Lafayette
Föstudagur 17. júní. Dagur II

Morgunmatur var auðvitað innifalinn á hótelinu og samanstóð af croissant, hvítu rúnnstykki, marmelaði og svoleiðis. Sem og auðvitað kaffi. Það var reyndar dálítið mismunandi hvað var í boði eftir því hver var á vakt og hvernig skapi viðkomandi var. Ein stúlkan lét biðja um allt. það vantaði mjólk og maður fór og bað um hana þá var hún með fulla könnu fyrir innan deskinn. sama með djúsið. Osturinn var ,,fini" rétt rúmlega níu og svo leit hún á klukkan með dramatískum hætti. Morgunmaturinn var samt til hálftíu.
Við ákváðum að fara í Eiffel turninn, tákn Parísar, enda litla frænka mjög spennt. Sem betur fer rákumst við ekki á Tom Cruise og Katie Holmes, ef það er ekki leiðinlegasta par kvikmyndasögunnar þá veit ég ekki hvað. En hann mun víst hafa poppað spurningunni þarna uppi. Ég hef aldrei þolað þessa stúlku og hann er einhvern veginn að umturnast í eitthvað óþolandi. Kannski það að hann er enn að gera út á þennan boyish charm sem er bara creepy þegar fólk er komið á fimmtugsaldur.
Það var talsverð biðröð en það er bara eins og gengur. Held að aðrar þjóðir þoli biðraðir betur heldur en Íslendingar. Sennilega smákóngablóðið.

Stærri litla frænka er kannski ekki mjög spennt þarna í biðröðinni en hún hafði líka áhyggjur af að verða lofthrædd. Það var auðvitað ekkert hlustað á það:)
Við litla frænka vorum mjög spenntar yfir ferðalaginu þótt ég hafi reyndar farið upp áður og það var að sjálfsögðu ákveðið að fara á toppinn. Ég tróð mér við glugga í lyftunni svo ég sæi nú örugglega sem best. En svo þegar við fórum að lyftast æ hærra þá mundi ég það allt í einu að ég er frekar lofthrædd. Sem betur fer var skipt um lyftu á miðri leið og við fengum gluggalausa lyftu. Veit ekki alveg hvernig annars gefði farið. Ég hefði kannski fríkað út og byrjað að öskra, eða liðið yfir mig eða... Alla vega. Ég komst upp skammarlaust með smá brauðfætur. Útsýnið þarna uppi er alveg sjúklegt.

Ég veit að það eru til milljón myndir af því en what the heck, ég bæti einni við.

Litla frænka var mjög ánægð með þetta og skoðaði sig vel um. Stærri litla frænka var nú fljót að jafna sig líka og ég held hún hafi nú verið ánægð með það eftir a að hafa farið upp.
Hérna eru þær eftir himnaförina með tívolítækið í baksýn.

Eftir þetta var kominn tími á hádegismat og við settumst inn á ja, bara eitthvert kaffihús. Það er alveg magnað að geta sest inn eiginlega hvar sem er og fengið góðan mat. Við vorum samt mest í salati því matarlystin minnkar eitthvað í svona hita. (Ekki að það hafi svo sést á vigtinni við heimkomu. Nei, auðvitað ekki. Uhh...)
Svo var farið í Galleri Lafayette sem er víst eitthvað ægilega fínt tískuhús. Ég hef reyndar aldrei verið spennt fyrir merkjavöru og fannst þetta bara eitthvað uppprumpað og snobbað ógeð. Enda fékk ég bara að setjast niður og bíða. Íburðurinn er rosalegur, innréttingarnar gylltar. Afgreiðslufólkið dónalegt og stórt upp a sig. Þú vinnur í búð, fíbblið þitt! En verðið! Guð minn góður! Ókey, ég skil tilganginn með skóm. En að borga fjörtíu þúsund fyrir skó. Ekki alveg að fatta það. 3000 evrur fyrir kjól. You just got to be kidding me. Það má vera að hóflegu kennaralaunin spili eitthvað inn í þessa skoðun mína og ég myndi kaupa eitthvað þarna ef ég væri rík kerling en ekki bara comfotably well off eins og Daffy Duck. En ég held samt ekki. Ég held að merkjasnobb sé bara eitthvað rugl. Ég fatta vönduð föt og klæðskerasaumuð föt og vandaða, góða vöru. En 200 evrur fyrir tösku úr bómull og plasti það er náttúrulega bara tómt rugl. Það var keypt eitt pils og eitt póstkort þarna. Pilsið var á ágætu verði en póstkortið var dýrt!

Keflavík - París
Fimmtudagur 16. júni. Dagur I.

Stóra systir var búin að ákveða að fara til Parísar með dæturnar í sumar og panta ferð þegar sú hugmynd kom allt í einu upp að ég færi með. Ég fór til Parísar fyrir 15 árum síðan á Evrópuflakki með Völu vinkonu en var alveg til í að smella mér aftur. Þetta kallaði á dálitlar breytingar á skipulagi. Í staðinn fyrir eitt 3ja manna herbergi þá var breytt í tvö 2ja manna og svoleiðis. Undarlegt nokk þá bara varð að bóka aðra stelpuna a mínu nafni af því að hún yrði í herbergi með mér. Þrátt fyrir að hafa margspurt konuna á Terra Nova af hverju í ósköpunum það mætti ekki bóka bæði börnin með mömmu sinni þá var eina svarið það að: ,,Þetta hefur alltaf verið svona." Skýrt og greinargott svar, eða þannig.
Þann 15. júní átti að fara í flugið. Það brottför var áætluð 23.55 en var í rauninni 0.55. Við áttum samt að vera mættar um tíuleytið eins og við gerðum auðvitað enda stundvísar og löghlýðnar með afbrigðum. Nei, þá opnar flugvöllurinn ekki check-in-ið fyrr en klukkan hálfellefu og við yrðum bara að hafa samband við Terra Nova um þetta þegar við kæmum heim. Já, við ætlum nefnilega að vera með hugann við þetta í heila viku úti í París, imbasílus. En það var opnað fyrr og okkur hleypt inn í stöðina. Þar var allt lokað nema barinn. Fríhöfnin er nefnilega ekki opnuð fyrr en tveimur tímum fyrir flug. Ó, júbbijei, við getum setið og hangið í þrjú korter að gera ekki neitt! Nema drekka, náttúrulega. Svo var hún nú opnuð og ég gat keypt kameru á tilboði og allt í orden. Nema hvað að ég hugsa mig sennilega tvisvar um áður en ég fer í ferð aftur með Terra Nova.
Vélin fór í loftið rétt fyrir eitt og við lentum á Orly rétt um hálf sjöleytið að staðartíma. Vegna slæmrar reynslu af frönskum leigubílum fyrir 15 árum síðan þá var ég mjög tortryggin á að taka leigubíl en við gerðum það nú samt. Ég fylgdist vel með gjaldmælinum og og bílstjóranum sem var af einhverjum brúnum uppruna. (Var þetta fordómafullt?) En bíllinn kostaði ekki nema 26 evrur á hótelið sem verður að teljast vel sloppið. Þar sem við vorum nánast ósofnar eftir flugferðina ákváðum við að demba okkur beint í bæinn og á Louvre. Þar voru öll helstu verk skoðuð (og fleiri til) eins og t.d. Móna Lísa sem er í nýjum sal

og fær hér harða samkeppni frá litlu frænku í sætleika og dularfullum brosum. Þá skoðuðum við Venus frá Míló, Þrælinn deyjandi og Frelsið eftir Delacroix.

Ferðafélagarnir urðu að gjöra svo vel að pósa við öll helstu verk.
Ég held ég fari rétt með að Dan Brown hafi sagt í Da Vinci lyklinum að það tæki mann sex vikur að skoða Louvre almennilega. Svo ég hef ástæðu til að fara aftur til Parísar! I love Louvre!
Þegar við komum út um Pýramídann

og á torgið þá vorum við nánast strax gripnar af stúlku að auglýsa Sight-seeing ferðir um borgina og þar sem bíllinn stoppaði rétt hjá þá skelltum við okkur með. Þetta var rándýr ferð og við dottuðum aðeins í henni en hva! Við sáum þetta helsta.
Þegar þessari ferð var lokið þá vissum við ekki alveg hvað við áttum að gera svo það var ákveðið að fara í Le Pere Lachaise kirkjugarðinn og heilsa upp á Jim Morrison. Við ætluðum í leiðinni að kíkja á Edith Piaf og Chopin þar sem þau hvíla þarna líka. Það þarf væntanlega ekki að taka það fram að við fórum allra okkar ferða í Metro og afgreiðslufólkið þar talar ekki ensku.
Þegar við komum að kirkjugarðinum þá sáum við að það er ísbúð við hliðina á honum og þar sem það er talsvert hlýrra í París en í Reykjavík þá fengum við okkur ís. Ég held reyndar að það hljóti að hafa verið hitabylgja í París því hitinn lá í 30 stigum og ég var við það að stikna á stundum. En alla vega. Við fengum okkur ís og röltum svo yfir í garðinn en þá stoppar eihver miðaldra karl okkur og blaðrar eitthvað á frönsku og vill að við förum annars staðar inn. Ég fatta þetta nú ekki alveg og segi að ég skilji hann ekki. Þá verður hann ferlega fúll og leiðinlegur og segir a ensku að þetta sé kirkjugarður og við eigum ekki að vera að borða ís yfir gröfunum heldur sýna virðingu og blabla þess vegna áttum við að ganga að aðalinnganginum á meðan við kláruðum ísinn. Ég stoppa hann af og segi að hann þurfi ekkert að patrónæsa mig, ég eigi látna ættingja og viti allt um virðingu í kirkjugörðum. ,,Nú,þú skildir mig ekki áðan" segir hann þá með einhverjum djö... svip. ,,Nei, ég skildi ekki frönskuna" segi ég en það var ljóst að hann skildi ekki sögnina to patronise. Þessi kallkúkur for alla vega í taugarnar á mér og það tók mig hálftíma að ná pirringnum úr mér. Ég skil heldur ekki hvernig hann borðar ís ef hann sullar honum út um allt. Ég er mjög fær ísborðari og sulla engu niður. Urr... Við gengum að aðalinnganginum og kláruðum glæpaísinn á meðan nema litla frænka sem er ekki enn komin í jafnmikla þjálfun. Hún gekk samt fram hjá öðrum verði með ísinn sinn og ekki sagði hann eitt einasta orð. Skipulagið í garðinum er frekar flókið og það tók okkur talsverðan tíma að finna gröfina. Á þeim tíma tókst okkur að ramba nokkrum sinnum fram og til baka, týna stóru systur og finna aftur. Þegar við fundum loksins gröfina hans Jim þá stóðu tveir lögregluþjónar við hana og það er búið að girða hana af. Ég gat þ.a.l. ekki látið smella mynd af mér við legsteininn. Hins vegar hafði verið hent ýmsu drasli á gröfina eins og t.d. tómum sígarettupakka. Það voru líka rusladallar út um allt ,,fyrir snakk" og fólk borðandi og drekkandi og reykjandi alls staðar. En það má ekki borða ís. Nei, þessi kall fór ekkert í taugarnar á mér. Ekkert! Ég réðist m.a.s. að öðrum verði og ætlaði að spyrja hvort það væri almenn regla að ís væri bannaður í garðinum en hann misskildi mig og hélt ég ætlaði að spyrja um gröfina hans Chopin. Ég ákvað að leiðrétta þann misskilning ekki. Hinbs vegar fundum við hvorki gröfina hans né Edith Piaf. Þetta er bara alltof flókinn og asnalegur garður. Grafirnar eru líka leigðar og verið að hóta því að segja Jim upp leigunni vegna ágangs aðdáenda. Fatta það nú ekki alveg þetta leigudæmi, hélt að ef einhvern tíma væri um permanent residence að ræða þá væri það í kirkjugarðinum.
Eftir þetta vorum við bara orðnar þreyttar, förum samt örugglega eitthvað að borða þótt ég muni ekki alveg í svipinn hvert, en vorum komnar á hótelið um níuleytið og rotuðumst.

Þar sem við komum ekki heim fyrr en eftir miðnætti í nótt þá hef ég verið frekar sljó í dag. Þannig að ég hef aðallega legið í leti í dag. Og náttúrulega loadað inn myndum úr nýju digital kamerunni minni! Rosalega eru þetta dýrar græjur. Samt á annar hver kjaftur eitt stykki. Ég fékk eina á 15 þús. í Fríhöfninni og er bara ánægð með það. En alla vega. Ferðasagan verður náttúrulega sett hér inn af því að þetta er mitt blogg og ég velti mér bara upp úr minni sjálfumgleði eins og mér sýnist og skrifa það sem mér finnst skemmtilegt. En það eru komnar myndir úr ferðinni á myndasíðuna. Oh, það var svo gaman!

Paris Fan Number One!

Komin heim frá París. Alveg rosalega gaman.