Þorrablótspistill

Aðalþorrablót Þingeyjarsveitar var í gær, þorrablót Ljósvetninga í Ljósvetningabúð.

Þar var etið, drukkið og glaðst og allt hið besta mál. 

Það er samt eitt sem ég verð að koma inn á þar sem eitt af mínum helstu stefnumálum í meintu forsetaframboði er að koma út piparsveinum.

 

Hér er mikið af einhleypum körlum og meira af körlum en konum á landsbyggðinni almennt. Svo ég

verð að segja: Strákar, hvað á það eiginlega að þýða að hanga einhvers staðar utan danssalar og kjafta við hvern annan? Á sama tíma sitja einar konur við borð. Í alvöru, þetta er ekki í lagi. Þið skuluð ekki dirfast að kvarta yfir fólksfækkun á landsbyggðinni ef þið axlið ekki ykkar samfélagslegu ábyrgð!

Ég er ekki að ætlast til að fólk komi lofað af þorrablótum en ég ætla að vera eins og hrafninn sem miðar allt við sjálfan sig og fullyrða að það er miklu skemmtilegra að vera á böllum ef maður dansar. Svo má vona. 

Ein móðir sagði mér eitt sinn að sonur hennar piparsveinninn reyndi að bjóða upp en stúlkurnar afþökkuðu flestar alltaf pent. Auðvitað er höfnunin alltaf erfið, líka fyrir karlmenn, svo það er ekki skrítið að þeir gefist upp á endanum. Þannig að ég ætla ekki að láta strákana eina bera ábyrgð á þessu. 

Ég veit svo sem ekki hvernig á að leysa þetta vandamál (og já þetta er vandamál, hugsið um fækkun skólabarna for crying out loud!) En á sínum tíma þegar ég var í þorrablótsnefnd þá var ég að möndla með hugmynd um danskort. Að allir piparsveinarnir fengju danskort og þeir sem fengju staðfestingu x margra kvenna um dans settu danskortið sitt í pott og gætu unnið verðlaun (eitthvað svona macho bænda shit eins og þeir hafa áhuga á. ) Það yrðu náttúrulega settar reglur um lágmarksaldur kvenna og giftar konur mættu ekki kvitta og svoleiðis. Alla vega að eitthvað yrði gert til að ýta á garpana til að bjóða upp konunum sem sitja og horfa á aðra dansa. Sem er glatað strákar og þið að kjafta frammi. Glaaataaað. 

Ég fékk þessu að vísu ekki framgengt þar sem upp kom ótti um að gæjarnir þyrðu ekki að mæta. Hversu sorglegt er það?

Þorrablótsvertíðinni er að ljúka núna en ég hvet nýjar nefndir til að setja þetta í hux.

Önnur tegund

Síðustu helgi var sýnd í Ríkissjónvarpinu kvíkmyndin Jurassic Park 3. Með risaeðluótt ungviði á heimilinu sem sá auglýsingarnar var ákveðið að hliðra háttatíma og horfa á myndina.

Söguþráðurinn er á þá leið að táningspiltur og nýi kærasti mömmu hans týnast á Isla Sorna og dr. Alan Grant er plataður til að fara og leita að þeim. Með honum í för eru foreldrar drengsins og einhverjir fleiri.

Um leið og lent er á eyjunni fara foreldrarnir út og byrja að hrópa og kalla á þá týndu algjörlega án alls tillits til þess að enginn vildi fara með til eyjunnar að leita því á henni eru stórhættulegar risaeðlur.

Nú er sennilega best að taka fram að ég veit að risaeðlur eru ekki til nema í steingervingaformi þannig að nákvæmlega þessi atburðarás mun aldrei eiga sér stað. Hins vegar minnti þessi mynd mig á að fyrir u.þ.b. 8 árum síðan átti sér stað ekkert ósvipuð atburðarás en þá gengu tveir ísbirnir á land.

Viðbrögð fólks voru með hreinum ólíkindum því þegar til komu fyrri bjarnarins spurðist geystist fólk af stað til að reyna að sjá björninn.

Í skýrslu starfshóps sem umhverfisráðherra skipaði í júní 2008 segir:

Þegar fréttist af hvítabirninum streymdi mikið af fólki á vettvanginn og voru margir komnir á undan  lögreglu á staðinn. Byrjað var á að loka veginum við afleggjara Þverárfjallsvegs og Hrauns á Skaga en fólk var staðráðið í því að sjá dýrið og taka myndir af því þannig að sumir notuðu hjáleið sem lögreglumaður vissi ekki af og komst því nær. Af upplýsingum sjónarvotta að dæma virtist fólk ekki gera sér nokkra grein fyrir þeirri hættu sem stafaði af dýrinu. (bls. 9, feitletrun mín.)

Ég hef stundum velt fyrir mér hvernig standi á því að margt fólk geri sér enga grein fyrir því að dýr geti verið hættuleg og sum hver alveg stórhættuleg.

Nú er það vissulega svo að meirihluti Vesturlandabúa búa í borgum og þekkja ekki dýr nema að litlu leyti. Gæludýr vissulega en lengi vel var t.d. hundahald bannað í Reykjavík. En það eitt að þekkja ekki til dýra útskýrir ekki ranghugmyndirnar sem margir hverjir hafa. Virðist mér, og vinsamlegast athugið að einungis er um mína skoðun að ræða, að fólk gefi dýrum iðulega mannlega eiginleika.

http://xenocidaender.deviantart.com/

Það er vel þekkt skáldsagnaaðferð að gefa dýrum mannlega eiginleika. Oftast notað í dæmisögum eins og t.d. Dæmisögum Esóps. Esóp og fleiri dæmisöguhöfund (t.d. Orwell) notuðu dýr til tákna ákveðna eintaklinga eða þjóðfélagshópa undir rós. Sögurnar, eins og t.d. Animal Farm eru alveg klárlega um fólk og aðstæður þess en ekki um dýr þótt dýr séu notuð. Hins vegar höfða dýrin til okkar tilfinningalega. Við höfum miklu meiri samúð með hestinum Boxer en við myndum nokkurn tíma hafa með hinum í sinni mannlega mynd, hinum góðgjarna og fátæka verkamanni.

Þá hefur Disney verksmiðjan aldeilis lagt sitt af mörkum með að gæða dýr mannlegum eiginleikum og gefa börnum um leið mjög rangar upplýsingar um dýr.

Nú er ég alls ekki að segja að dýr séu bara skynlausar skepnur. Hins vegar held ég að við séum ekki að gera þeim neinn greiða með því að ætla þeim eiginleika sem þau hafa ekki.

Heiðrún Villa segir í  bók sinni Gerðu besta vininn betri:

Hjá hundi, sem lifir í núinu er hamingjusamt líf – líf í jafnvægi. Það er líf þar sem hann fær að vera hundur, gera það sem hundum er eðlislægt og fá það sem hann þarfnast. (bls. 19, feitletrun mín.)

Dýr eru önnur tegund en maðurinn og það ber okkur að virða og koma fram við þau á þeim grundvelli. Það breytir engu um það að við eigum að sjálfsögðu að koma vel fram við dýr og gæta að aðbúnaði þeirra.

Biðskyldan

Húsavík er frábær bær. Fallegt bæjarstæði og fullt af góðu fólki. Flottustu framhaldsskólanemar landsins að mínu algjörlega hlutlausa áliti.

Hins vegar er eitt pínu pons atriði sem truflar mig og fleiri eftir því sem ég heyri. Það virðist ríkja ákveðinn miskilningur á þýðingu þessa sklitis:

Einhverra hluta vegna virðast mjög margir  halda að það þýði:

Gefa í og geysast inn á götuna. Draga svo mjög úr hraða.

 Það er ekki alls kostar rétt. Það er reyndar alrangt. Þetta merki heitir biðskylda og þýðir að sá ökumaður sem merkið beinist að eigi að bíða með að fara inn á götuna ef annar bíll er fyrir á götunni. Ekki svína á bílinn sem er að koma og helst að keyra svo hægar en hann. 

Annars bara góð.

Chew them up and spit them out

Það situr í mér umræða sem átti sér einu sinni stað þegar ég var í ónefndu stjórninni. Ungur maður með fjölskyldu hafði sótt um starf en flokkaðist sem næst-hæfastur. Ráðandi öfl langaði óskaplega til að ráða hann en sá hæfasti var ráðinn. (Búið að borga aðeins of mikið fyrir ólöglegar ráðningar.) Ég skil svo sem vel að þau hafi langað að ráða unga manninn, hér vantar ungt fjölskyldufólk. Hins vegar var alls ekki víst að um langtíma ráðningu væri að ræða og það truflaði mig líka. (Ég vil taka fram að þetta var bara umræða, það stóð aldrei neitt annað til en að hæfasti umsækjandinn yrði ráðinn.) Mér fannst það ekki gott að ungt fólk með ung börn flytti þvert yfir landið, kæmi sér hér fyrir, börnin aðlöguðust skólanum og eignuðust vini og svo væri starfið bara allt í einu lagt niður. Hér er litla vinnu að hafa sérhæfður starfsmissir kallar í raun á brottflutning.

Þeim fannst þetta alveg fáránlegt sjónarmið. Svona væri raunveruleikinn og fólk þyrfti bara að búa við þetta. Kennarar t.d. gætu ekkert treyst á langtíma vinnu.

Það þurfti svo sem ekkert að segja mér það, ég vissi allt um það. Bæði á eigin skinni og svo hafði ég horft á eftir fjölskyldu aftur suður þar sem krakkarnir, sem vildu fyrst ekki koma, voru búin að mynda góða vináttu og leið vel en þurftu svo að pakka saman aftur og fara. Það voru ekki fagleg sjónarmið sem réðu þar för. Dómur liggur fyrir.

Ég er ekki að segja að aðflutt fólk eigi að njóta einhverra forréttinda, alls ekki. Mér finnst hins vegar eðlilegt að við njótum sanngirni. Á þessum tímapunkti var hallinn óeðlilega mikill. Þetta getur ekki verið að aðflutt fólk, og sérstaklega konurnar, séu upp til hópa svona miklu óhæfara en síbúarnir. 

Röksemdafærsla á þá leið að "fólk verði að þekkja til samfélagsins" eða að aðfluttir aðilar "gangi ekki takt" eru að mínu viti ekki boðlegur málflutningur.

Það er svo gaman að ganga í takt.

Öll samfélag þurfa fjölbreytni, ákveðna endurnýjun og nýtt sjónarhorn. Jafnvel þótt ekki sé nema til að staðfesta að allt sé góðu standi.

Þá skil ég ekki hvernig aðflutt fólk á að aðlagast samfélaginu þegar því er einfaldlega ekki hleypt inn í það. Ég get nefnt sem dæmi að eitt sinn var ég að tjá mig á kaffistofu ónefnda vinnustaðarins og þá sagði ein samstarfskona mín: "Ásta er aldeilis farin að færa sig upp á skaftið" og reyndi svo að þagga niður í mér með einhvers konar flissi. Önnur samstarfskona þaggaði niður hinni. (Nei, það voru ekki allir óalandi og óferjandi ;)) Það sem sló mig var að þetta var fimmti veturinn minn á staðnum. Fimmti veturinn og þegar ég talaði á kaffistofunni þá var ég "aldeilis að færa mig upp á skaftið"!*

Ég skil alveg þá löngun að vernda það sem fyrir er og verðlauna þau sem þrauka. Ef öll sem þrauka sætu þá við það borð en því er ekki að heilsa.

Þá getur landsbyggðin ekki skælt undan landsbyggðaflótta og fámenni þegar lítið er gert til þess að laða til sín fólk og hvað þá til að halda því. 

*Nýverið sá ég þá fullyrðingu um Njál Trausta flugumferðastjóra og bæjarfulltrúa á Akureyri að hann væri aðfluttur og talaði því ekki fyrir Norðlendinga. Njáll hefur búið á Akureyri í rúm tuttugu ár.

Að gefast ekki upp

Ég veit ekki hvað ég á að segja. Ég bara dáist að þessu baráttuþreki.
Vinsamlegast styrkið þau. Þau eiga það skilið.

https://www.karolinafund.com/project/view/1220

Sokkasvartholið

Þau eru ýmisleg heimilisverkin og taka mismikinn tíma. Að klæða sjálfa sig og börnin í sokka er samt eitt af því sem ætti ekki að taka mikinn tíma. Sá verknaður er þó með þeim tímafrekari því einhverra óskiljanlegra hluta vegna finnast aldrei samstæðir sokkar! 

Þetta kristallaðist nýverið þegar ég stóð yfir sokkaskúffunni með sjö sokka í höndunum og engan samstæðan. 

Mér er þetta óskiljanlegt. Það sem ég kaupi mest af, fyrir utan matvöru, eru sokkar. Ég fer sjaldan í Rúmfatalagerinn án þess að kippa með 10 para pakkningu af sokkum fyrir strákana. Aldrei samstæðir sokkar í sokkaskúffunum. Ef samstætt par finnst er það iðulega götótt. 

Ég stend á gati fyrir þessum ósköpum. Ég skil ekki þessi undur.

Það skal viðurkennt að strákarnir hlaupa stundum út á sokkaleistunum og sokkar eru almennt ekki hannaðir fyrir steypu og möl. Ég stend á öskrinu og er orðin "þessi mamma" sem ég ætlaði aldrei að verða en það gengur illa að stöðva þetta. Það gæti skýrt götin á sokkunum. Það skýrir ekki hvarfið. Ég er 99% viss um að hundurinn át einn en eftir standa allir hinir horfnu sokkarnir. Ég bara næ þessu ekki.

 Ég hef samt ekki ámálgað þetta við neinn í þeirri vissu að þetta vandamál hljóti að einskorðast við mig og gæti mögulega þýtt að ég sé ekki hin fullkomna húsmóðir sem við viljum allar vera. Ég er ömurleg húsmóðir en það má engin/n vita það. Þetta er gríðarlegt skammar- og feimnismál. 

Um daginn lenti ég í því að finna ekki almennilega samstæða sokka á sjálfa mig svo ég brá á það ráð að fara í íþróttasokkum. Svona bleikum ökklasokkum. Ekki svo að skilja að ég sé mikil íþróttakona en sætir sokkar setja skemmtilegt yfirbragð á sjálfsblekkinguna. Hins vegar eru bleikir ökklasokkar við síðar buxur ekki lekkert. Það var líka kafsnjór og vont að fá snjó á beran ökklann svo ég sá þann kost vænstan að kaupa nýja sokka.

Svo sat ég fyrir framan kunningjakonur mínar að klæða mig í sokkana og opnaði þá á þetta langvarandi leyndarmál með sokkavandann. Þá komst ég að því mér til mikillar gleði að þetta er kosmískur og vel þekktur vandi. Þær voru algjörlega sammála að sokkar eru ekki jafngóðir í dag og þeir voru áður því það eru komin göt á þá alveg um leið (sokkaframleiðendur, takið eftir) Svo er það þetta stórundarlega og stöðuga sokkahvarf sem á sér stað greinilega mun víðar en bara á mínu heimili. Mér létti mjög mikið að heyra það.

En ég vil gjarnan fá skýringu á þessu dularfulla sokkahvarfi öllu. Þetta er með hreinum ólíkindum. 

Ég hefði aldrei trúað þessu en svo sá ég það...Vááá

Miðað við hvað ég er almennt kaldhæðin og tortryggin þá er ég alveg ótrúlega auðtrúa þegar kemur að sumum hlutum. Mér þykir ákaflega erfitt að viðurkenna það en ég féll fyrir svona fyrirsögnum á ensku alveg ítrekað.

-This Single Father Had No Idea How To Do His Daughter's Hair. What He Ends Up Doing? Wonderful!

-Cop Find 3-Year-Old Girl ‘Freezing Cold’ In Parking Lot At Night. How She Got There? UNBELIEVABLE!

Skoðaði þetta allt. Fannst það roooosalegt. Þar til ég las grein. Sem sagði að þetta væri kjaftæði. Þá loksins rann glýjan frá augunum. Sumt af þessu er það ómerkilegasta ever. Ég skil ekki hvernig ég gat fallið fyrir þessu. Gerði það samt. 

Ég féll um daginn. Þá sá ég þetta:

- Mom Got Pregnant 8 Times. 60 Years Later, She Finds A Hidden Note In Dads Desk.

Ég smellti. Enginn texti, bara vídeóklippa. Yfirleitt horfi ég ekki á þær en þetta hlaut að vera eitthvað mergjað. Og það var alveg ótrúlega, ofboðslega, yfirgengilega... ómerkilegt.

Ég skil ekki hvaða ands.. element það er sem fær mig til að falla fyrir svona smellabeitum. Það sem verra er, að ég skuli virkilega trúa ruglinu, svona í byrjun.

Ég fékk gallsteina, enda í argandi áhættuhópi (female, fat, forty, fertile.) Læknirinn sagði mér að ég ætti að láta taka gallblöðruna en ég tímdi því ekki. Leitaði á netinu að "náttúrulegum" lausnum. Síða eftir síðu mælti með sítrónukreistingi og ólívuolíu í morgunmat. Sölukona í Heilsuhúsinu líka. Ókey, ég er kannski auðtrúa en það koma stundum glufur. Ég gúglaði betur, þurfti að fara ansi djúpt en ég fann það. Tóm tjara. Einn einstaklingur fékk svo heiftarlegt gallsteinakast eftir svona morgunmat að hann þurfti að fara akút á sjúkrahús í bráðauppskurð. Miklu stærri og meiri uppskurð en hann hefði þurft að fara í ef hann hefði ekki fengið svona heiftarlegt kast. 

Þetta dugði ekki til að sannfæra mig um gallblöðrutöku. Það var ekki fyrr en ég fékk annað kast sem var hrikalegt  að ég gaf mig. Gallblöðrukvikindið var ekki þessara þjáninga virði.

Samt hélt ég áfram að trúa því sem ég las. Fullorðinn, karlkyns Íslendingur hlýtur að fara með rétt mál, ekki satt? Sérstaklega ef hann er náttúruverndarsinni í ofanálag.

Ég las grein eftir einn sem fullyrti, beinlínis fullyrti, að kaffikorgur væri góð hálkuvörn. Náttúruvænn og góður. Og auðvitað safnaði ég kaffikorgi, en ekki hvað. Og auðvitað henti ég honum á hálkuna. Og auðvitað flaug ég á hausinn í hálkupolli og rennblotnaði. Nei, mér leið ekkert betur þótt ég angaði af kaffi.

Ég reyni að hugga mig við að þessi sannfæring mín að (flest)allir séu að segja satt hljóti að vera til vitnis um trú mína á mannkynið. Ha, er það ekki?