Fara í aðalinnihald
Jæja, sólarhringurinn er að komast á réttan kjöl enda ekki seinna vænna, kvöldvakt í kvöld og morgunvakt á morgun. Fjögurra daga fríið mitt er sem sagt farið veg allrar veraldar og nýtt í ósköp lítið. Nema hvíld náttúrulega, alltaf spurning hvort það sé slæm nýting á fríi. Hins vegar líður tíminn alltaf hratt, hann spænist áfram eins og einhver túrbómaskína.

Sé að Blogger hefur verið eitthvað að breyta og betrumbæta. Býður t.d. upp á að maður breyti tíma og dagsetningu eftir hentugleikum. Hélt ég hefði himinn höndum tekið þar sem ég get ekki rambað rétt á klukkuna og breytti í gær. En færslan kom nú samt með gömlu tímasetningunni. Finnst þetta ekki nógu sniðugt. Sá fram á alveg gríðarlega sniðuga fjarvistarsönnun ef ég myndi einhvern tíma fremja glæp. ,,Já, en sjáðu nú til herra varðstjóri. Ég get ómögulega hafa framið glæpinn af því að ég var að blogga á þessum tíma."
Ekki svo að skilja að ég ætli mér að fremja glæp en mér finnst samt vanta raffinerað bankarán í íslenska sögu. Ekki svona sokkabuxur á hausnum dæmi heldur þar sem er grafið inn í hvelfinguna og allt útspekulerað og flott.

Ummæli

  1. Það er til gömul saga sem heitir "Allt í lagi í Reykjavík" eftir Ólaf Friðriksson, og fjallar einmitt um svona bankarán.

    SvaraEyða

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Að greinast með krabbamein

 

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá.  Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti. Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017.  Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir. Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá. Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út

Sannleikurinn, slúðrið og ástin.

  Eftir að ég varð “klikkaða kerlingin á Hálsi” þá hef ég tekið kjaftasögum með mun meiri fyrirvara en áður. Ég hef lært að orðatiltækið „sjaldan veldur einn er tveir deila“ er kjaftæði og sannleikann er ekki endilega að finna í miðjunni á sitthvorri hliðinni. Sumir eru fullfærir um að valda og viðhalda deilum alveg einir árum saman og ljúga út í eitt. Ég hef líka fengið staðfest að það virðist mega tala hvernig sem er um konur og miðaldra konur alveg sérstaklega séu mun ómarktækari en aðrar. Þá eiga konur sem veikjast að einbeita sér að veikindum sínum. Ekki eyða orkunni í eitthvað annað. Ekki samt tala um veikindin. Bara halda kjafti. Helst úti í horni. Með þessa reynslu í farteskinu hefur mér fundist erfitt að fylgjast með fréttaflutningi og umræðum um Sólveigu Önnu annars vegar og mál Jóns Baldvins hins vegar. Orðræðan um Sólveigu Önnu hjó mjög nærri; klikkuð og erfið. Þetta er mjög algeng orðræða um konur, sérstaklega þær sem neita að læðast meðfram veggjum. Sólveig Anna benti