Að auglýsa stöður

Ég er þeirrar skoðunar að auglýsa eigi flestar (helst allar) stöður innan sveitarfélagsins. Mér er ljóst að margir eru ósammála mér í því og nota rök á við: ,,Það þarf að þekkja til samfélagsins." Ég vísa því á bug. Hvað þýðir þetta: Að þekkja til samfélagsins? Þýðir það ekki einfaldlega að þekkja valdahlutföllin? Að rugga ekki bátnum?  Viljum við búa í svoleiðis samfélagi?

-->Fólk flytur burt í stórum stíl því miður svo það er skiljanlegt í slíku samfélagi að vilja halda þeim sem eru. Þess vegna m.a. eru stöður iðulega ekki auglýstar. Þá eru líka notuð trikk eins og að búa fyrst  til hlutastarf sem þarf ekki að auglýsa og svo þegar ,,réttur” einstaklingur er kominn í starfið þá er það stækkað.  Þegar stöðurnar eru auglýstar þá eru kröfurnar klæðskerasniðnar að viðkomandi. Stundum vantar ekkert nema að umsækjandi eigi að heita þessu nafni. Samt kemur fyrir að utanaðkomandi sækir um og hefur kostina til að bera. Þá er honum samt hafnað, skaðabæturnar greinilega ásættanlegur fórnarkostnaður.

Auðvitað er þetta ekki algilt en gerist of oft. 
Það er ekki það að ég skilji ekki hugsunina á bak við þetta. Þessa þörf fyrir að vernda það sem þó er til staðar.  Það er hins vegar fullvissa mín að þegar til lengdar lætur þá verður þetta innanmein banabiti samfélagsins. 

Í fyrsta lagi þá erum við ekki að fá hæfasta fólkið í stöðurnar. (Vissulega kemur það fyrir að sá hæfasti eða mjög hæfur fær stöðuna í handvalinu en myndi viðkomandi ekki fá hana hvort eð væri?) 

Í öðru lagi þá sitja ekki allir sveitungarnir við þetta borð. Það eru bara ,,réttu” sveitungarnir sem njóta þessara vildarkjara. Þegar fólk horfir upp á það árum saman að sumir fái alltaf bestu bitana á meðan aðrir eru úti í kuldanum þá ríkir ekki mikil samstaða né ánægja í samfélaginu.

Stefán Jón Hafstein segir í grein sinni Rányrkjubú:

  Hér glímum við ekki bara við það að pólitískum venslamennum er hyglað – smátt og smátt læra hinir að ekkert þýðir að bjóða fram krafta sína. Við fáum ekki bara kerfi sem upphefur þá löku heldur rekur burt þá hæfu. Niðurstaðan er rökrétt: Öll pólitík verður persónupólitík. Ef til vill er höfuðgallinn við kenninguna um frjálshyggjuhrunið að gleyma þessu grundvallaratriði í íslenskri stjórnmálamenningu: Hún er óskiljanleg ef menn vita ekki hver er hvurs og hvurs er hvað.

 

Til glöggvunar

Nýverið birti fréttavefurinn 641.is frétt um stofnfund Fundafélagsins. Á fundinum var rætt um skólasameininguna og fluttu starfandi skólastjórar erindi. 

Ég mætti ekki á þennan fund, vissi ekki að þetta væri umræðuefnið en skv. fréttinni fannst fundarmönnum ýmislegt óskýrt. Kemur það mér ekki á óvart. Vil ég hér reyna að skýra það sem hægt er að skýra.

Fram kemur að; 
,,Þó er álitamál um "starfsstöðvar", þ.e. hvort greiða eigi akstur fyrir kennara." 
Nei, það er ekki nokkurt álitamál. Það ber að greiða kennurum fyrir að akstur á milli starfsstöðva. Mögulega má dekka það þannig að kennarinn mæti bara á annan staðinn þann daginn og á hinn þann næsta en um leið og hann þarf að keyra á milli ber að borga honum fyrir það.


Þá segir:

,,Skipulagning stundatöflu og skóladagatals ætti að geta orðið sameiginleg hjá skólunum fyrir næsta skólaár. Það myndi óhjákvæmilega þýða að lengja þyrfti skóladaginn ef ákveðið væri að efla samstarf bekkja milli starfsstöðva (skólanna tveggja). 

      Rætt hefur verið um að hafa mismunandi árganga saman í hvorum skóla fyrir sig.”

Já, þetta er nú það sem maður var að vona, að einhver ,,sameining” ætti að eiga sér stað. Ef við hins vegar lesum erindisbréfið sem Starfshópnum var sett þá kemur annað í ljós:

Markmið sveitarstjórnar Þingeyjarsveitar með sameiningu skólanna í nýja stofnun með tveimur starfsstöðvum er að halda starfsemi á báðum stöðum en þróa jafnframt aukið samstarf starfsfólks, nemenda og foreldra. Sú þróun og það samstarf verði leitt af skólastjórnendum, starfsfólki, nemendum og foreldrum í samráði við fræðsluyfirvöld sveitarfélagsins. Gengið verði út frá því að óbreyttu* að allar deildir skólanna verði reknar áfram þar sem þær eru í dag og hvor grunnskóladeild bjóði upp á kennslu 1. – 10. bekkjar á báðum starfsstöðvunum. (leturbreytingar mínar.)

Það á að halda starfsemi á báðum stöðum. Það á sem sagt ekki að sameina á einum stað. Og vinsamlegast takið eftir að það eru engin tímamörk þarna inni, þetta er markmið sveitarstjórnar með sameiningunni.

Samstarf getur einungis átt sér stað með tveimur aðilum, einn aðili þarf ekki að þróa með sér samstarf. Það eiga sem sagt að vera tveir skólar um ókomna tíð.

Eins og kemur berlega fram í síðustu setningunni, allar deildir verða reknar þar sem þær eru og boðið upp á kennslu 1.-10. bekkjar á báðum stöðum.

Það liggur því í augum uppi að það á ekki að efla samstarf á milli bekkja og það á svo sannarlega ekki að hafa mismunandi árganga í hvorum skóla fyrir sig.

Þá ber auðvitað að hafa í huga að um leið og t.d. mismunandi árgangar eru komnir í hvorn skóla fyrir sig þá einhverjum kennurum orðið ofaukið og grípa þarf til uppsagna. En meirihlutinn ákvað: ,,...að engum starfsmanni verði sagt upp við sameiningu skólanna í eina stofnun."
 

*að óbreyttu var skotið þarna inn og þess vegna samþykkti ég bréfið. Held enn í þá von að þetta opni glufu fyrir breytingar.

Þegar samúðin tekur völdin

Þann 20. okt. 2011 lagði meirihluti sveitarstjórnar Þingeyjarsveitar fram þá tillögu að sameina Litlulaugaskóla og Hafralækjarskóla. Fannst mörgum kominn tími til. Sumir hefðu viljað sjá enn frekari sameiningu, þ.e. að Stórutjarnarskóli væri með. Meirihlutinn vildi það ekki og verður hann að svara fyrir það. En sameining Litlulaugaskóla og Hafralækjarskóla væri þá alla vega fyrsta skrefið i vegferðinni.

En svo byrjaði humm og ha. Í bókuninni er talað um ,,tvær starfsstöðvar” þótt Fræðslunefnd hafi lagt til að rekstur skólanna yrði kostnaðarreiknaður ,,annaðhvort” að Laugum eða Hafralæk og gerði þ.a.l. ráð fyrir að nýi skólinn yrði rekinn á einum stað. Þetta útskýrði skilningsríki meirihlutinn með því að fólk yrði að fá svigrúm til að vega og meta aðstæður.  Sérstaklega nýi skólastjórinn sem auglýst yrði eftir. Hann yrði auðvitað að fá tíma til að kynna sér aðstæður.

Þá var myndaður starfshópur og meirihlutinn setti honum erindisbréf. Þar kom klárlega fram að engar breytingar ætti að gera á skólahaldi skólanna. Þeir ættu að vera reknir í óbreyttri mynd. Hver er þá tilgangurinn með þessari sameiningu? Jú, sko, það verður að fara hægt í allar svona breytingar, þetta verður að gerast í sátt og samlyndi við samfélagið og nemendurna og foreldrana og starfsfólkið samt aðallega. Réttindi starfsfólksins, maður, við viljum ekki segja neinum upp. Fram þjáðir menn í þúsund löndum. Auk þess þá auglýsum við eftir nýjum skólastjóra sem mun leiða þetta til lykta, hann verður að fá svigrúm manstu?

Svo líður og bíður og réttindi starfsfólks eru skoðuð ofan í kjölinn, það má ekki segja neinum upp, nema skólastjóranum auðvitað, sú staða verður auglýst, það er jú hann sem á að sinna hinni raunverulegu sameiningu.

Svo allt í einu, alveg óvænt, eins og þruma úr heiðskíru lofti komst samheldni meirihlutinn að því að það þyrfti ekki að segja neinum upp! Ó, þvílík gleði, þvílík ánægja! Þetta vissu að vísu allir sem vildu vita en hey, lítið er ungs manns gaman.

En núna komst  kærleiksríki meirihlutinn í klípu. Ef það þarf ekki að segja neinum upp og það er bara einn skólastjóri til staðar hvort sem er þá er svo ósanngjarnt að segja honum upp. Það er svo ljótt að leggja í einelti. Skólastjórinn getur auðvitað sótt um stöðuna og ef hann reynist hæfastur þá fær hann hana auðvitað en af hverju þá að fara í gegnum ferlið? Svo gætum við lent í þeim ósköpum að einhver hæfari sækti um sem við neyddumst til að ráða. Og ef sá er ekki þóknanlegur, hvað þá? Guð minn almáttugur, hann gæti tekið upp á því að sameina skólana! Nei, nei, nei. Við getum ekki tekið svoleiðis sénsa.

Nei, miskunnsömu samherjarnir grétu söltum tárum yfir óréttlæti heimsins. Svona er ekki hægt að fara með fólk. Auðvitað segjum við ekki upp skólastjóranum, almáttugur, nei. Við skulum öll vera góð við hvert annað.

Já, það er gott að vera góður og miskunnsamur. Og hafa samúð með fólki.

Eins og t.d.;

Drengnum sem er einn í árgangi. Núna getur hann farið í bekk með jafnöldrum sínum... Nei, annars hann getur það ekki, það á nefnilega að reka skólana í óbreyttri mynd. Oh, silly me.

Jæja, það er þá alla vega hægt að mynda lið í fótbolta og keppa í frímínútum. Æ, aftur, sami feillinn.

Útsvarsgreiðendum sveitarfélagsins því sameiningin skilar hagræðingu. Nei, alveg rétt, það á ekki að breyta neinu. Það á bara að vera einn skólastjóri og hann keyrir á milli á kostnað útsvarsgreiðenda.

Foreldrinu sem hefur lýst yfir áhyggjum sínum af þessu hálfkáki og leggur til að skólinn verði sameinaður á einn stað. Nei, ekkert hlustað á það.

Starfsfólkinu sem býr núna við minna starfsöryggi en áður og hægt er að halda í óvissu enn lengur. Svo þegar það verður byrjað, vor eftir vor, að plokka út einn og einn starfsmann þá mun miskunnsami meirihlutinn auðvitað beita sér gegn svoleiðis óréttlæti. Hefur að vísu ekki gert það hingað til. En nú hlýtur að hafa orðið vakning. Er það ekki? Ha?

Nei, samúðin liggur nefnilega ekki þarna. Hún liggur hjá æðsta stjórnandanum, þessum með hæstu launin. Stjórnanda sem er með tapaða stjórnsýslukæru á bakinu og ófrágengna skaðabótakröfu. Þar liggur samúðin.

Kristilegu kærleiksblómin spretta, í kringum hitt og þetta.

Löngunarlausa kynlífið

Þetta er líka löngunarlaus færsla, mig langar í rauninni ekkert að ræða þetta.

Nýverið setti ég fram spurninguna; Af hverju nauðga þeir? Þar velti ég upp þeirri spurningu hvort verið gæti að ungar konur legðu stund á löngunarlaust kynlíf. Virðist mér á ýmsu að það sé því miður raunin.

Fyrir rúmum áratug gekk yfir kynlífstískubylgja, ættuð beint frá kláminu, endaþarmsmök. Auðvitað var þetta í öllu finnanlegu klámi og ekki bætti úr skák að svokallað fræðslurit um kynlíf beitti sér ákaflega fyrir málefninu.

Hvað fullorðnir samþykkir einstaklingar gera kemur mér ekki við. Ég er ekki að setjast í dómarasæti um kynhegðun fólks. Hins vegar er það bara ósköp einföld staðreynd að konur upp til hópa fíla þetta ekki. Það eru örugglega einhverjar sem fíla það og það er bara allt í lagi. En með örlítilli rannsókn á netinu kemur klárlega í ljós að oftast nær er þetta eitthvað sem konur gera ,,fyrir karlinn." 

En það eru ekki fullorðnu konurnar sem ég hef áhyggjur af heldur unglingsstúlkurnar. Á þessum tímapunkti, fyrir ca. 10 árum, fóru ungar konur að koma í hrönnum inn á Heilsugæslustöðvar með mjög svæsnar sýkingar þar sem ,,farið var á milli gata" og hreinlætis ekki gætt. Þá komu líka inn ýmsir svæsnir áverkar þar sem ekki var varlega að farið heldur.

Kvað svo rammt að þessu að landlæknir mætti ásamt ungri konu sem vann með unglingum í Kastljós til að ræða þennan ,,vanda". Já, þeim fannst þetta vera vandi.

Fyrir átta árum var 15 ára piltur dæmdur fyrir kynferðisbrot gagnvart 13 ára kærustu sinni. Því miður finn ég ekki linkinn á fréttina á DV en þar var vitnað í dagbók stúlkunnar. Í annað skiptið sem þáu höfðu samfarir vildi hann endilega fara aftan megin. Það er sláandi að stúlkan segir í dagbókinni að þetta hafi verið mjög sárt en; ...hún verði að venjast þessu helvíti."

Þarna erum við komin að kjarna málsins.

Kynlíf byggist á nautn. Það á að vera gott, alltaf. Hvernig má það vera að ungar stúlkur trúa því staðfastlega að kynlíf sé eitthvað annað? Hvernig stendur á því að ungar konur halda að kynlíf eigi að vera á forsendum karla?

Sem betur fer er þessi tískubylgja gengin yfir en það er önnur komin í staðinn. Girl-on-girl action. Það er mjög algengt að sjá stelpur vera að kyssast á djamm-myndum og frægust er væntanlega sú þar sem stúlkan sem kærði par fyrir nauðgun sást ,,láta vel að" kærustu nauðgarans.

Þetta er ekkert óskaplega flókið. Gagnkynhneigðar stelpur hafa alveg jafn mikinn áhuga á því að slefa upp í aðrar stelpur og gagnkynhneigðir strákar hafa á því að slefa upp í aðra stráka. Afskaplega lítinn sem sagt, eiginlega engan. Þannig virkar nefnilega kynhvöt, einstaklingur hefur áhuga á kynferðislegum athöfnum með einhverjum sem vekur kynferðislegan áhuga hans. Gagnkynhneigð kona hefur ekki áhuga á öðrum konum. Hún hefur alveg jafn mikinn áhuga og gagnkynhneigður karl hefur á öðrum körlum. Take a minute to think about that.

Af hverju gera stúlkur þetta þá? Af hverju taka þær þátt í athöfnum sem þær hafa ekki áhuga á?

Af því að þeim er sagt að þetta sé svo ,,sexy". Þetta er svo flott. Það er verið að brjóta tabú og það er svo ,,spennandi." Hverjum finnst þetta sexy og hverjum finnst þetta spennandi er hins vegar önnur spurning. Er það ekki bara klámiðnaðurinn? Ég er alls ekki viss um það að öllum strákum finnist þetta eitthvað sérstakt. Það er bara búið að telja þeim líka trú um einhverja vitleysu.

Unga fólkið okkar er komið í þá stöðu að strákarnir eiga að gera einhverjar kröfur sem þeir eru ekkert endilega sáttir við og stúlkurnar eiga að verða við þeim kröfum þótt þær kæri sig ekkert um það. Stúlkurnar eiga að vera svo ,,hot" og ,,til í allt" að þær verða við kröfum sem þær kæra sig ekkert um og stunda kynlíf sem þær langar ekki til að stunda.

Og hvorugt kynið kynnist almennilegu kynlífi.

Getur þetta verið hluti af nauðgunarmenningunni sem við stöndum frammi fyrir núna?

Kjaftagangurinn

Ég er ófrísk. Það er ósköp gleðilegt og velkomið en einnig mjög óvænt. Ég er orðin 41 árs og var eiginlega búin að gefa upp vonina um annað barn þegar þetta gerðist allt í einu.

Eins og flestar konur vita þá segjum við yfirleitt ekki frá þunguninni fyrr en eftir 12 vikur. Flest fósturlát verða á fyrstu 12 vikunum.
Ég hef misst einu sinni fóstur og ég hef líka misst barn á 24 viku meðgöngu. Fósturmissir er ein af þögguðum lífsreynslum kvenna en mjög algengur.
Það er sem betur fer ekki algengt að missa barn svo langt gengið en það gerist samt. Oft finnst engin ástæða. Í mínu tilviki fannst ástæðan og hún var sú að það vafðist upp á naflastrenginn. Bara hörmulegt slys.
Þegar ég uppgötva í lok október að ég er ófrísk þá ákveð ég að slaka bara á. Ég veit sem er að það eru meiri líkur á fósturmissi eftir því sem móðirin er eldri og það er líka meiri hætta á litningagöllum.
Vegna minnar forsögu er haft nánara eftirlit með mér svo á níundu viku fer ég í snemmsónar upp á Kvennadeild. Þar sést til mín.
Ég er ósköp ánægð þegar ég er gengin þessar 12 vikur en þá á ég eftir að fara í hnakkaþykktarmælingu. Fólk má hafa allar þær skoðanir sem það vill á Samþættu líkindamati. Þetta er mitt val og ég vel að fara í matið.
Hnakkaþykkt er fín og allt lítur vel út. Niðurstöðurnar í blóðsýninu eru hins vegar ekki nógu góðar. Þar koma fram auknar líkur á þrístæðu 13 og 18. 1 á móti 42. Þrístæður 13 og 18 þýða að ef barnið deyr ekki í móðurkviði þá deyr þáð á fyrstu dögum eða mánuðum lífs síns. Ég þarf væntanlega ekki að taka fram hversu gríðarlegt áfall þetta var.
Þetta var á föstudegi og fæðingarlæknirinn minn pantaði tíma fyrir mig í fylgjusýnatöku næsta mánudag. Sá galli er á gjöf Njarðar að það er 0,5 -2 prósenta líkur á fósturmissi eftir fylgjusýnatöku. Ég er eins og áður sagði 41 árs. Ég hef ekki orðið ófrísk í þrjú ár og líkurnar á annari óléttu litlar. Hættan var ekki nema 2,5% svo mér fannst áhættan ekki þess virði. Auk þess sagði fæðingarlæknirinn minn að þrístæðum 13 og 18 fylgdi svo mikil fötlun að hún sæist mjög líklega í 16 vikna sónar og nánast alveg örugglega í 20 vikna sónar. Ég tek því þá ákvörðun að fara ekki í fylgjusýnatökuna heldur bíða yfir jól og áramót eftir 16 vikna sónar. Auðvitað var biðin erfið. Ekki bætti úr skák að á þessum tímapunkti frétti ég að ónefnd kona í sveitinni hefur frétt af óléttunni og er að segja frá henni.
Fyrirgefið mér frekjuna, en eru þetta ekki mínar fréttir? Ég vil ekki vera þessi ,,Aumingja hún." ,,Guð, hún er búin að eiga svo erfitt." Ég vil hafa mínar vondu fréttir í friði. Ég vil eiga mínar erfiðu stundir í friði og fá að sleikja sárin í friði. Ég kæri mig ekki um vorkunnsemi. Svo get ég sagt frá því seinna þegar ég er búin að jafna mig. Á sama hátt vil ég geta sagt frá mínum góðu fréttum þegar mér hentar. Án þess að nokkrum manni komi það auðvitað við þá er tengdamóðir mín mun viðkvæmari en margur hyggur. Ef stúlkubarnið sem ég missti ber á góma þá tárast hún og verður klökk. Þess vegna var ég ekki búin að segja frá þunguninni. Ég var bara búin að segja minni nánustu fjölskyldu og vinum. Ég ætlaði ekki að segja tengdamóður minni frá þessu fyrr en ég væri orðin örugg.
Ég fer í 16 vikna sónar sem kemur sem betur fer mjög vel út. Á þessum tímapunkti hins vegar er ég komin með skrítið útbrot. 20 vikna sónar kemur einnig mjög vel út svo það er allar líkur á því að barnið sé heilbrigt. Guði sé lof og dýrð fyrir það:)
Hins vegar hafa útbrotin fært sig talsvert upp á skaftið. Allt í allt eru 6 læknar búnir að koma að þessum útbrotum. Í síðustu viku var tekinn úr mér bútur og sendur í ræktun. Niðurstaðan er: Gestational Pemphigoid. Það er ágætt að vita hvað er að en þetta er auðvitað ekki það besta sem gat gerst. Þetta getur nefnilega haft áhrif á fóstrið. Í sjálfu sér er ekkert við þessu að gera nema bara éta sterana sína, fara í vaxtarsónar og vona það besta.
En daginn áður en ég fékk þessar fréttir frétti ég að ónefnda konan hafi heimsótt tengdamóður mína og sagt henni að ég væri ólétt.
Ókey, það er farið að sjá á mér. Ég var að bíða eftir því að geta sagt tengdamóður minni frá því að ég væri ófrísk og það væri allt í lagi. Ég get að vísu ekki sagt henni að það sé allt í lagi en mig langaði að segja henni að ég væri ófrísk og það væru mestar líkur á að það væri allt í lagi.
Ég veit að þetta er lítið samfélag. Ég veit að fólki finnst gaman að tala. En þetta er mitt líf, mínar fréttir.  Það hljóta að vera einhver andskotans takmörk einhvers staðar!


Update í september.
Litli kútur fæddist síðla maímánaðar  og er sprækur og fínn.

Af hverju nauðga þeir?

Það má vera að nauðgunum hafi ekki farið fjölgandi, enda skiptir litlu hversu fáar þær eru, ein nauðgun er einni of mikið. Hins vegar finnst mér viðhorfið hafa breyst. Nú langar mig ekki mikið til að velta mér upp úr lýsingum en ég er hrædd um að það sé nauðsynlegt til þess að útskýra það sem ég er að hugsa.

Fyrir um 4 fjórum árum síðan var ungur maður dæmdur  fyrir nauðgun í salerni Hótel Sögu. Hann hélt því fram að ,,kynmökin” hefðu verið með vilja beggja. Gefum okkur að hann hafi í alvöru haldið það. En hér er það sem ég skil ekki: Stúlkan var frosin af ótta. Fannst honum í alvöru eðlilegt að stúlkan væri alveg eins og dauðyfli? Væri ekki líklegra að kynlíf ókunnugra inni á almenningssalerni væri svolítið villt? Svolítið líflegt? Þá var stúlkan einnig svo þurr að hún var öll rifin og tætt eftir aðfarirnar. Er þetta ekki Kynfræðsla 101? Ef konan er ekki blaut þá langar hana ekki.

Nú má vera að þessi ungi maður hafi undarlegar hugmyndir um kynlíf, hvernig sem á því nú stendur. En hann er greinilega ekki einn um það því maðurinn var sýknaður í héraðsdómi. (Málinu var svo aftur vísað heim í hérað.) Svo mætti lögfræðingurinn hans, svokallaður ,,stjörnulögmaður” í sjónvarpssal til að verja þessa sýknu. Málflutningurinn var: Ungi maðurinn hélt að stúlkan væri viljug. Hvernig, ó, hvernig er hægt að komast að þessari niðurstöðu?!

Nýverið kom fram kæra á hendur þekktum manni. Hann fullyrti að sjálfsögðu að kynlífið hefði verið með vilja allra aðila. Hins vegar kom fram í fréttum að stúlkan sem kærði þurfti að fara í aðgerð til að fjarlægja túrtappa sem hún var með. O, hvað það hlýtur að vera unaðslega gott að láta þjappa túrtappa upp í legið á sér. Tala nú ekki um af því að hann er rakadrægur svo nauðsynleg bleyta hefur ekki komist til skila. Allt þurrt sem sagt. Kynfræðsla 101, þið munið.

Gefum okkur að þessir menn hafi í alvöru haldið að þetta væri viljugt ,,kynlíf”.  Það eitt og sér er nógu slæmt. Það sem er öllu verra er allt fólkið sem er reiðubúið að verja þennan málstað.

Og hver er málstaðurinn? Jú, hann er sá að konur njóta ekki kynlífs og það er bara eðlilegt að þær njóti þess ekki.

Þetta er rangt. Kynlíf á að vera gott. Það á ekki að vera vont.  Hvernig má það vera að fullt af fólki virðist hafa misst sjónar á þessu grundvallaratriði? Eru ungar konur virkilega, upp til hópa, að lifa löngunarlausu kynlífi og þar með valda/viðhalda þessum ranghugmyndum?

Ég hef séð tvær bíómyndir um mansal. Annars vegar Human Trafficking og  Lilya-4-ever. Það óhuggulega var að í Lilya-4-ever þá er berst söguhetjan um og grætur á meðan viðskiptavinurinn er að hamast á henni og honum er alveg sama. Í Human Trafficking er sýnt þegar stúlkurnar liggja dauðar undir kúnnunum og þeim virðist vera alveg sama.  Nú má segja að þetta eru bíómyndir. Hins vegar er fullt af stúlkum seldar í kynlífsánauð (börn líka en ég treysti mér ekki út í þann viðbjóð) og alveg ljóst að þær kæra sig ekki um að þjónusta kúnnana. 

Fyrir einhverju síðan brann hóruhús til kaldra kola í Tælandi. Flestar stúlknanna brunnu inni því þær voru hlekkjaðar við rúmin.

Mér er það fullkomlega ljóst að mikill meirihluti karlmanna er fullkomlega eðlilegur og myndi aldrei nauðga. Mér er líka ljóst að til eru einstaka kvenkyns gerendur en þeir eru miklu færri. Staðreyndin er að kynlífsmarkaðurinn er tilkominn vegna eftirspurnar karlmanna og langflestar nauðganir eru framdar af karlmönnum.

Án þess að ég vilji firra einstaklingana ábyrgð langar mig að varpa fram eftirfarandi spurningum:

Hvernig stendur á því að sumum mönnum finnst þetta í lagi?

Hvað erum við sem samfélag að gera sem veldur því að þessi viðhorf skjóta rótum?

Erum það ekki við sem búum til þessa menn?

Ef ungar konur eru virkilega að lifa löngunarlausu kynlífi hvernig stendur þá á því?

Hvað erum við að gera rangt og hvernig getum við lagað það?

Á persónulegum nótum.

Á vordögum 2010 var ljóst að skera þurfti niður í kennarastöðum við Hafralækjarskóla. Þetta var aldrei rætt að neinu ráði við kennara, seint og um síðir kom tillaga þess efnis að allir tækju á sig skerðingu, sumir þó meiri en aðrir. Sumir sem áttu stórar stöður tóku á sig talsverða skerðingu á meðan aðrir sem áttu minni stöður fengu meiri vinnu. Skilyrði var að allir samþykktu tillöguna annars yrði gripið til uppsagna. Fór svo að einn aðili samþykkti ekki og uppsagnir ákveðnar. Varð ég hins vafasama heiðurs aðnjótandi og tveir aðrir en þeim var boðin minni endurráðning.  Yfirmaður minn mætti á tröppurnar heima hjá mér klukkan hálf sex 30. apríl og rétti mér uppsagnarbréfið.
Á vordögum 2011 var ljóst að skera yrði niður í kennarstöðum við Litlulaugaskóla. Varð úr að allir fengu á sig skerðingu. Yfirmaðurinn þar mat það sem svo að mikilvægara væri að allir héldu vinnu.
Ég er sem sagt eini kennarinn sem situr eftir atvinnulaus í þessari niðurskurðarhrinu. (Fyrir utan þann sem þáði ekki minni endurráðningu.)
Nú hefur verið ákveðið að sameina þessa tvo skóla. Það sem er hvað fyrirferðarmest í umræðunni og skiptir miklu máli eru réttindi starfsfólks. Ég sem sveitarstjórnarfulltrúi samþykki þessa málsmeðferð að ákveðnu leyti og hef ekki sett eitt orð út á þetta.

Hins vegar er því ekki að neita að ég sem einstaklingur er afar hugsandi yfir því að réttindi sumra virðast skipta mun meira máli en réttindi annarra.


Update.
Svo virðist sem ég hafi fengið rangar upplýsingar. Niðurskurðurinn í Litlulaugaskóla bitnaði ekki á öllum (kannski bara aðfluttum?). Það breytir því ekki að engum var sagt upp og skólastjórinn tók á sig 50% skerðingu, enda kominn í 50% stöðu annars staðar.