Önnur eignaskipti

Þótt H. hafi “keypt” suðurbæ þá keypti hann ekki innbúið og hefði átt að skipta því. Það hefur ekki gerst.

Móðir þeirra lést í september 2016 og þar sem foreldrarnir voru ógiftir þá átti að skipta móðurarfinum. H. tók að sér að sjá um skiptin, þá lék allt í lyndi. Hann hefur ekki enn lokið þeim skiptum. Innbússkipti hafa að sjálfsögðu ekki farið fram. H. hefur yfirtekið Gamla bæ og heldur þar öllu innbúi. Hann hefur verið að deila því út eftir eigin geðþótta. A. hefur t.d. fengið ýmislegt en Marteini og G. hefur ekkert verið boðið. Enda er það ekki í verkahring H. að bjóða eitt eða neitt, það á að skipta hlutunum. H.bar í okkur lítil vatnsglös sem við höfðum lítinn áhuga á og tappatogarasett sem við báðum ekki heldur um fyrir eina rauðvínsflösku.

Ég sagði A. frá í spjalli að það væri sett í gamla bæ sem mér þætti fallegt. Ég var ekki að reyna að fá settið. A. reyndi samt að fá settið fyrir mig og tókst að ákveðnu leyti, ég fékk fjögur glös með en H. hélt fimm því hann var með þau "í notkun."

Faðir þeirra lést í janúar nú í ár. Hann og HH. drifu sig að sækja eigur gamla mannsins á Hvamm án þess að ræða það við neinn. Hvar ætli þær eigur séu núna? Eignaskipti hafa ekki einu sinnu verið nefnd, það treystir sér engin/n í þann slag við H.

Á morgun: Hluthafafundurinn.

Ekki gefast upp á ástinni.

Farðu og finndu hana.

Að eyðileggja fyrir okkur

Í byrjun október 2017 byrjuðum við hjónin að leigja út herbergi í húsinu okkar á airbnb í heimagistingu. Vinkona Þess-sem-ekki-má-nefna, bókarafrúin, hafði líka sagt að við yrðum bara að gera eitthvað sjálf fyrst samstarfið við hann gengi ekki. Stofnun gistiheimilisins snerist nefnilega um það að okkur vantar meiri tekjur. Það má nefna að við lifðum á yfirdrætti mestallt árið 2017 því við leyfðum okkur að fara með börnin í Legoland um sumarið, fyrstu utanlandsferð fjölskyldunnar. Þegar við bókuðum ferðina þá vissum við ekki betur en að tekjur heimilisins væru að aukast og hagur okkar að vænkast. Að hafa ókunnugt fólk inni á heimilinu er engin óskastaða þótt þetta gangi mjög vel.

Í eitt skiptið kemur gestur til Marteins í fjósið og talar við hann. Á útleiðinni hittir hann Þann-sem-ekki-má-nefna sem segir honum að hann megi ekki vera í fjósinu án leyfis frá honum. Ef hann slasast þá geti búið orðið gjaldþrota. Hann veit samt fullvel að búið hefur ábyrgðartryggingu. Það höfum við hjónin líka. Þá voru gestirnir í gistihúsinu alltaf velkomnir í fjósið. Hvað getur manninum gengið til annað en að eyðileggja fyrir okkur?

Skömmu seinna kom systir þeirra A. í heimsókn. Sá-sem-ekki-má-nefna sagði henni, heldur rogginn, að hann hefði rekið gest frá Marteini úr fjósinu. Marteinn hafði nefnilega ekki beðið hann um leyfi!

29. okt. 2017 var hjá okkur ungt fólk sem langaði að fara í fjósið og jafnvel fá að gera eitthvað smávægilegt. Við hummuðum það fram af okkur því við þorum ekki að leyfa fólki að sjá fjósið. Við gætum rekist á hann og hann orðið brjálaður. Þetta var vandræðalegt augnablik og gestirnir skynjuðu það vel.

H. virtist greinilega ekki átta sig á að Marteinn á alveg jafnmikið og hann í Hálsbúi. H. virðist standa í þeirri meiningu að Marteinn sé vinnumaður hjá honum og ég ókeypis matselja og ræstitæknir. Nema hvað að við borguðum með okkur.

Það er því miður orðið alveg ljóst að við megum ekki njóta góðs af neinu. Hann lætur eins og Marteinn sé allsendis óskyldur öllum á Hálsi og eigi ekki tilkall til neins.

Næst: Önnur eignaskipti.

Hvar er gleði þín?

Farðu og finndu gleði þína.

Systir mín

Eldri systir mín kom í heimsókn í september 2017 og talaði við H. fyrir okkur. Önnur tilraun okkar til að ná einhverri lendingu. Hann segir henni að hann sé búinn að leigja út húsið frá og með næsta vori í langtímaleigu. Þegar hún spyr hvort hann hafi efni á að afsala sér helmingnum af airbnb leigutekjunum segir hann að hann fái jafnmikið svona.

(Í október fullyrti hann að hann hefði aldrei sagst hafa leigt út húsið. Samt mættu tilvonandi leigjendur fyrir jól að skoða húsið og flutti inn um vorið. Fullkomlega eðlilegt að bera lygar upp a fólk.)

Hann fullyrti líka við systur mína að við hefðum “tekið okkur” peninga frá búinu sumarið 2016. Væntanlega er hann þar að vísa í eins mánaða 50 þús. króna launahækkunina sem hann stakk upp á. Við höfum aldrei tekið okkur eitt eða neitt frá Hálsbúi. Enn ein lygin.

Þarna fáum við hjónin nóg og höfum samband við lögfræðing.

Ég skal alveg viðurkenna að á þessum tímapunkti fór mig að gruna að hann hefði gert sér far um að vera á móti öllu og erfiður með allt samstarf til þess að eyðileggja fyrir gistiheimilisrekstrinum svo hann gæti leigt húsið út sjálfur og setið einn að ágóðanum. Þess vegna vildi hann auðvitað ekki gera leigusamning við ferðaþjónustufyrirtækið um húsið.

Hvað annað getur útskýrt þetta langlundargeð hans fyrir leiðindum? Honum finnst fullkomlega eðlilegt að hann fái allt upp í hendurnar, ef ekki ókeypis þá mjög ódýrt. Hins vegar virðist hann þola það mjög illa að við njótum góðs af einhverju og reynir að koma í veg fyrir það ef hann getur.

Hamingjan felst ekki í því að gera aðra óhamingjusama.

Ég skal alveg viðurkenna að á þessum tímapunkti fór mig að gruna að hann hefði gert sér far um að vera

Meint uppsögn

Einn daginn komu gestir í gistihúsið og Sá-sem-ekki-má-nefna ekki heima. Ég sendi honum SMS með spurningu um hvort húsið sé tilbúið. Hann svaraði ekki strax svo ég geri ráð fyrir að hann ætli að hunsa mig og sendi honum þá endurtekin skilaboð þar til hann svarar. Gestirnir voru mættir. Seinna frétti ég að honum þætti þetta mikið áreiti.

Sá-sem-ekki-má-nefna fór til Skotlands í nokkra daga í lok ágúst 2017. Ég kom heim úr vinnu og ætlaði út í gistihús að þrífa þegar ég sá að vinafólk hans, bókari búsins og kona hans, voru þar. Þau komu aftur næsta dag svo Marteinn fór að tala við þau. Þau sögðust vera að hjálpa Þeim-sem-ekki-má-nefna því ég hafi sagt mig frá fyrirtækinu. Hvenær nákvæmlega ég gerði það veit ég ekki. Af hverju ætti ég líka að segja mig frá fyrirtæki sem ég sótti stíft að stofna og vildi reka? Líklega var hann og er enn að oftúlka SMS frá mér þar sem ég segi að hann geti keypt Martein út úr fyrirtækinu (sem hann hefur ekki gert enn) og að hann (H.) geti séð um þvottinn úr gistihúsinu.

Það er alveg ljóst að þau standa með Þeim-sem-ekki-má-nefna í þessari deilu og ég set spurningarmerki við hæfi mannsins sem bókara búsins. Marteinn vildi hins vegar ekkert gera í því, kallaði þau vinafólk þótt þau séu greinilega talsvert meira vinafólk Þess-sem-ekki-má-nefna en okkar. Eins og hefur komið í ljós.

Þessi kona mætti svo seinna með þessum sérstaka vini þeirra til lögfræðings og tilkynnti að enginn gæti rekið búið en hann. Þegar Marteinn hringdi í hana og bað hana að standa fyrir máli sínu þóttist hún hafa verið þarna sem "vitni". Svo tilkynnti hún Marteini að ég hefði sagt upp. Marteinn sagði það ekki rétt. Þá sagði hún að ég "færi á bak við hann og leyndi hann upplýsingum." Hvað gengur manneskjunni til?

Því miður þarf meirihluti stjórnarmanna að segja upp skoðunarmanninum og oddamaðurinn getur ekki tekið neina ákvörðun. Ég skora því hér með á bókarann að segja af sér. Ef hann hefur snert af sómatilfinningu gerir hann sér grein fyrir að hann er algjörlega óhæfur.

Við Marteinn tókum engu að síður á móti gestunum þegar þeir komu þessa viku.

Ég vissi ekki hreinlega hvað ég átti að gera við gistihúsið á þessum tímapunkti. Ég gat ekki komið nálægt því á meðan hann var heima þar sem ég var augljóslega ekki velkomin. Hvers vegna átti ég að sinna samskiptum við fólk og halda uppi síðu í fyrirtæki sem annar eigandinn fullyrti að ég hefði sagt mig frá? Ég svaraði öllum skilaboðum og tók a móti öllum pöntunum. Allan tímann, líka þegar við vorum úti í Danmörku og í Reykjavík. Líka eftir meinta uppsögn. Síðan var á mínu nafni og einkunnirnar voru farnar að lækka. Af hverju ætti ég að standa í því að búa til peninga fyrir hann? Ég tók því til þess ráðs að loka síðunni. Ég sá ekki fram á það að geta verið í einhverju samstarfi við hann.

Sáttamiðlarinn

Við höfum samband við sáttamiðlara. Hann talar alla vega tvisvar við Þann-sem-ekki-má-nefna sem samþykkir við sáttamiðlarann að mæta á sáttafund með okkur Marteini 20. ágúst 2017.

Sáttamiðlarinn vill að við sendum honum líka skilaboð um fundinn og hann á að svara okkur. Sá-sem-ekki-má-nefna svarar engu. Bregð ég þá á það ráð að setja sérsniðna færslu á facebook, eitthvað á þá leið hvort líklegt sé að maður sem virði mann ekki viðlits sé að fara að sættast.

Enginn sér þetta nema bróðir hans og frændfólkið sem er hjá honum í von um að þau ýti á hann að svara. Viðbrögðin sem ég fékk við því voru talsvert önnur en ég hafði vonast eftir.

Ekki mikið verið að ýta undir sættir.

Ég sendi sáttamiðlaranum bréf um það:

Sáttamiðlarinn las þetta fullkomlega rétt.

Ekkert svar berst. Hann ætlar ekki að sættast heldur halda þessum leiðindum áfram.

Ég þarf að mæta í vinnu á Húsavík 17. ágúst svo við snúum aftur 16. ágúst. Við erum hunsuð fyrir utan SMS sem Marteini berst. Það snýst aðallega um að skíta mig út en engu svarað um fundarboðið.

Næst: Meint uppsögn.

Afsökunarkrafa

Fjölskyldan fór til Billund um sumarið og vildi ég ráða einhvern til að aðstoða Þann-sem-ekki-má-nefna við búið og hafði samband við hann um það. Hann svarar:

Þarna kemur fram að hann vill afsökunarbeiðni frá mér. Eins og áður sagði tel ég mig hafa haft fyllstu ástæðu til að reiðast. Ég tel einnig að þessi afsökunarkrafa snúist um það eitt að beygja mig í duftið og láta mig hlýða. Ég hef auðvitað verið vön að gera það til að halda friðinn. Og ég ætlaði m.a.s. segja að gera það í þetta skiptið líka. Hins vegar brá nú svo við þegar mér og Þeim-sem-ekki-má-nefna lendir saman að Marteinn sér tækifæri til að tala um sína líðan og samskiptin við Þann-sem-ekki-má-nefna. Marteinn er orðinn langþreyttur á frekjunni og yfirganginum. Það þarf allt að vinnast á forsendum Þess-sem-ekki-má-nefna og hann svarar iðulega með skætingi. Marteinn er búinn að missa alla ánægju af búinu og sér ekki aðra leið en að flytja frá Hálsi.

Þetta gjörbreytir auðvitað stöðunni. Ég sé ekki ástæðu til að sleikja úr Þeim-sem-ekki-má-nefna til þess eins að halda manninum mínum í vondri stöðu og vanlíðan. Ég tel tímabært að sumir fari að taka á sinni framkomu sem hefur farið hríðversnandi undanfarin ár. Svo ég svara:

Þá ákveður hann að stilla mér upp við vegg og heimta dæmi. Ég skrifa niður dæmin fyrir hann í þeirri barnslegu von að hann átti sig á því að svona framkoma geti ekki gengið. (Sá-sem-ekki má-nefna finnst t.d. í góðu lagi að öskra á Martein fyrir framan börnin hans og tala niðrandi til hans, bæði í einrúmi og fyrir framan annað fólk.)

Ástandið skánar ekkert. Fjölskyldan fer út 15. júlí og kemur aftur heim 23. júlí. Þá eru ættingjarnir mættir. Það er aðeins heilsað upp á okkur annars erum við hunsuð. Vissulega mikill léttir að þurfa hvorki að laga né borga mat fyrir allt þetta fólk en það er ekki þægilegt að finna andúðina flæða niður hólinn. Það er alveg ljóst hvaða afstöðu þau hafa tekið. Þau eru jú, vinir Þess-sem-ekki-má-nefna. Hann hunsar mig algjörlega.

Það er þrúgandi að vera á staðnum. Heimilinu okkar.

Ég tek við að þrífa gistihúsið og sjá um það. Í fjarveru minni hafði Amelia séð um það, stúlka sem við Marteinn réðum á okkar kostnað til að hjálpa til. Línurnar sem við lögðum henni voru þær að hún myndi hjálpa sumum ef hann leyfði henni það. Hann leyfði henni alveg að sjá um gistihúsið þrátt fyrir að vilja ekki ráða neinn.

Yfirleitt fór ég með þvottinn yfir í mitt hús og þvoði hann þar. Einn daginn er enginn gestur í gistihúsinu svo ég þvæ þvottinn þar. Það eru bara fjórar snúrur á baðinu svo ég set á grind í stofunni. Það mátti nefnilega alls ekki setja þurrkara í húsið. Það er þungbúið og greinilega rigning í vændum.

Ég tek mitt tau inn af snúrunum heima svo það lendi ekki í rigningunni. Þá sé ég að grindin er komin út. Þegar byrjar að dropa fer ég í húsið til að bjarga inn því taui sem ég þurfti að nota daginn eftir. Þá er eitt undirlakið dottið í jörðina og gras í því þar sem HH. hafði verið að slá í kringum húsið. Þessi langvarandi leiðindi og vanvirðingin við vinnu mína og tíma urðu til þess að ég fékk kökk í hálsinn eins og krakki og fer til Marteins og bið hann um að segja meðeiganda sínum í fyrirtækinu sem kemur mér ekki við að taka inn tauið. Marteinn gerir það og fær ekkert nema skít og skammir.

Ég var búin að fá svo yfir mig nóg að ég gat ekki hugsað mér að vera þarna mínútunni lengur. Ég pakka saman sjálfri mér og börnunum til að fara suður. Marteinn kemur með okkur, hann er líka búinn að fá nóg.

Meiningin með brottförinni var að anda í nokkra daga, leyfa Þeim-sem-ekki-má-nefna að sjá einum um gistihúsið því ættingjarnir ætluðu heim eftir helgina og fá svo sáttamiðlara til að ganga á milli. Ættingjarnir ákveða að framlengja fríið til að hjálpa vini sínum. Það fréttum við þegar eldri sonur okkar hringir í hann og spyr hann hvenær krakkarnir komi heim til Reykjavíkur því hann langaði í heimsókn. Sá-sem-ekki-má-nefna svarar: “Þegar pabbi þinn kemur aftur heim.” Ekki fjölskyldan, bara hann.

Næst: Sáttamiðlarinn.

"Skuldin"

Þá byrjar Sá-sem-ekki-má-nefna að tala um að hann eigi inni peninga hjá fyrirtækinu. Það var ekki rétt. Hann endurgreiddi Marteini, inn á hans einkareikning, meira en hann átti að gera vegna stofnunar fyrirtækisins. Það átti eftir að borga meira og hann skuldaði okkur alla vega einn reikning frá Lex. Við ræddum þetta þegar þetta gerðist í febrúar 2017 og hann samþykkti skuldajöfnun. Í lok júní tekur hann þetta upp aftur og man þá ekkert það sem við ræddum. Ég fer yfir þetta og sýni honum kvittanir í netbankanum. Það skal viðurkennt að á þessum tímapunkti náði ég skuldinni ekki upp í þessa upphæð enda löngu hætt að hugsa um þetta og búin að gleyma því.* Hann samþykkir það. Daginn eftir, 30. júní, byrjar hann aftur á þessu, að hann eigi inni peninga hjá okkur Marteini.

Já, það fauk í mig. Í fyrsta lagi þá skulduðum við honum ekki neitt. Í öðru lagi að maðurinn sem var búinn að borða hádegismat hjá okkur daglega í sjö ár án þess að borga krónu, maðurinn sem var búinn að láta okkur gefa vinum hans og vinum þeirra og vandamönnum að borða hádegismat vikum saman án þess að borga krónu, maðurinn sem fékk nýlegan bíl frá Helga föðurbróður þeirra án þess að borga krónu, maðurinn sem fékk hús án þess að borga krónu, maðurinn sem bjó frítt í húsi búsins án þess að borga krónu í leigu**, maðurinn sem ég var búin að stofna fyrirtæki fyrir og var að reka og búa til peninga fyrir, maðurinn sem fannst óþarfi að ég fengi laun fyrir vinnuna mína, að þessi maður skyldi halda því fram að ég væri að snuða hann gekk alveg gjörsamlega fram af mér. Svo já, ég hringdi til baka og hvæsti á hann. Ég endurgreiddi honum líka það sem hann taldi sér vera skuldað. (14 þús. sem ég gat ekki gert grein fyrir.)

Hann heldur því fram að hann hafi einungis verið að spyrja og það má vel vera að hann telji það. Hins vegar er framkoma hans þannig að hann hvorki leggur til né spyr. Hann fullyrðir og tilkynnir. Hann var svo sannarlega ekki að spyrja mig hvort hann ætti inni peninga. Hann var að tilkynna mér að svo væri.*** Hann lét fylgja með, hálföskrandi, að mér kæmi þetta fyrirtæki ekkert við og að ég réði ekki við að halda utan um bókhaldið. Svo skellti hann á. Já, ég hvæsti á hann en ég sagði ekkert dónalegt við hann. Hann hins vegar var dónalegur við mig. Sá-sem-ekki-má-nefna svarar oft með skætingi en virðist alls ekki átta sig á því.

Í einfeldni minni hélt ég að þetta myndi blása yfir eins og hver önnur kergja. Staðreynd málsins er hins vegar sú að hann hefur ekki virt mig viðlits síðan. Hann svaraði fyrst í stað símtölum frá mér og SMS-um, þegar ég þráaðist við, en að öðru leyti hefur hann hunsað mig. Hann og vinir hans hafa ekki heldur komið í mat síðan og er það vissulega talsverður sparnaður.

*Júní 2018. Núna er ég að stofna annað fyrirtæki og þarf að borga fyrir2 búsforræðisvottorð, svo þarf að borga heilbrigðiseftirlitinu og eldvarnareftirlitinu. Það er talsvert sem tínist til.

** Skattskyld hlunnindi sem hann borgar ekki skatt af. Hlunnindi sem Marteinn nýtur ekki.

***Alveg nákvæmlega eins og hann tilkynnti að kistulagningin ætti að vera klukkan hálftíu um kvöldið þótt það hentaði engum nema honum og þeirri áætlun hans að nota vini sína sem vopn í striðinu við okkur.

Næst: Afsökunarbeiðni.