Slit sameignarfélagsins

Þar sem samstarfið er sprungið er engin ástæða til að halda ferðaþjónustufyrirtækinu í gangi. Til að slíta félagi þarf að fara eftir ýmsum formsatriðum.

Ársreikningur þarf að liggja fyrir og svo þarf að samþykkja á félagsfundi að fyrirtækinu verði slitið. Ég bið minn lögfræðing að nefna þetta við lögfræðing Þess-sem-ekki-má-nefna svo hann viti hvernig þetta þarf að vera. Svo væri náttúrulega frábært ef það væri til græja þar sem hægt væri að leita að svona upplýsingum. Og kannski e.k. upplýsingaveita sem skýrir svona lagað út.

Ég skrifaði fundargerð þar sem segir:

Félagsfundur í T... bræðrum sf. þann 5. 2. 2019. Mættir: Marteinn  og H.
 1.       Slit félagsins.
Lagt til og samþykkt að félaginu verði slitið. Ákveðið að eigendur sjái sjálfir um slitin með aðstoð lögfræðinga sinna í vafamálum.
 Samþykkt samhljóða.  

                                                                                                                     

Marteinn skrifaði undir og svo fór ég með plaggið upp í fjós svo Sá-sem-ekki-má-nefna  gæti skrifað undir og ég þar með gengið í að slíta félaginu.

Nei, auðvitað ekki.

Í staðinn fyrir að skrifa nafnið sitt á fundargerðina skrifaði hann eftirfarandi skilaboð:

„Það vantar bókhald félagsins. Óþarfi að blanda lögfræðingum í þetta. Þú getur hirt garðborðið, ryksuguna og barnarúmið. Bankabókinni skipt 50% 50%.“

Í fyrsta lagi þá hefur hann aðgang að bókhaldi félagsins, hann er með prókúru á reikningnum. Eins og hann ætti að vita þar sem hann greiddi sjálfum sér „leigu“ án samþykkis í fyrra. Hann hefur líka ársreikninginn.

Þar sem hann heimtar bókhald* þá hefði mátt halda að hann vildi fara að ýtrustu lögum um þetta en því er ekki að heilsa, hann ætlar greinilega ekki að skrifa undir fundargerðina sem þarf til að slíta félaginu. Hann ætlar bara að slíta því, einhvern veginn.

Þá kemur fullyrðingin að það þurfi ekki að blanda lögfræðingum í þetta. Ef hann hefði lesið skjalið þá stendur skýrum stöfum „í vafamálum.“  Ef allt gengur smurt þá þarf ekki að tala við lögfræðinga.

Þá er hann búinn að ákveða einhliða hvernig eignaskiptin eiga að vera. Auðvitað ætlar hann að halda sjónvarpinu sem er dýrasta eignin. Verðgildi hinna eignanna til samans jafnast ekki á við verðgildi sjónvarpsins.

En þetta kemur mér því miður ekki á óvart. Þetta er hann alveg í hnotskurn.  Hlutirnir verða að vera algjörlega á hans forsendum. Tekur einhliða ákvarðanir og ætlar sjálfum sér mestu verðmætin. Ekkert nýtt í þessu.

Það er orðið alveg ljóst að hann vill vera sem næst okkur og í sem mestu samkrulli með okkur. Hann leggur sig alveg í líma við það að leysa ekki málin og helst þvæla þau enn meira. Hann getur farið á morgun með milljónir í vasanum. Við erum bara svo æðisleg að það er betra að vera hér með okkur.



* Í seinni skilaboðum vill hann fá allar kvittanir. Þær eru að sjálfsögðu hjá bókaranum. Ég geri þá fastlega ráð fyrir að allar kvittanir Hálsbús liggi fyrir á næsta aðalfundi.


Næst: "Skuldin."

Ef ég væri ákvæðaskáld

Sunnlenskur bóndi sækir á bæ.
Siðferðiskennd á pari' við hræ.
Meðferðis beittan bakstunguhníf.
Bölvaður sértu allt þitt líf!

Ferðaþjónustan

Ég sá um alla fyrirtækjastofnunina og sótti um öll leyfi sem til þurfti. Þá stofnaði ég og setti upp airbnb síðuna og svaraði þar öllum fyrirspurnum. Ég setti líka upp facebook síðu og auglýsti gistinguna og borgaði svokallað “boost” úr eigin vasa.

Hvert einasta skref var tekið með erfiðismunum. Sá-sem-ekki-má-nefna er eins og áður sagði gríðarlegur besserwisser og veit allt og kann allt best. Hann vildi að lágmarksdvöl gesta væri fjórar nætur og átti nóttin að kosta 40 þúsund krónur. Einhverra hluta vegna átti lengri dvöl að þýða minna slit á húsinu! Þetta gat hann aldrei rökstutt. Bara fullyrti.* Við höfðum þetta svona fyrst í stað á síðunni og fyrir utan eina fyrirspurn kom engin bókun og lítið skoðað. Að lokum samþykkti hann, eftir að ég ýtti eftir því svo það sé viðurkennt, að lágmarksdvöl væri ein nótt og kostaði ca. 22 þúsund** en honum fannst hann greinilega vera að gefa eftir og var ósáttur. En eftir þessa breytingu fóru bókanir að berast og sumarið var nánast uppbókað og ágætar tekjur i vændum.

Það mátti alls ekki opna fyrir bókanir fyrr en 1. júní því Sá-sem-ekki-má-nefna vildi setja upp aðra eldhúsinnréttingu í húsinu. Hann fékk gefins notaða eldhúsinnréttingu frá systur minni. Einhverra hluta vegna þurfti hann að bíða með þetta verkefni fram á síðustu stundu þótt hann hafi vitað frá í febrúar að húsið myndi opna 1. júní. Á þessari síðustu stundu uppgötvaðist lekur ofn og var hann farinn að skemma út frá sér. *** Þá heimtaði hann að ég lokaði fyrir bókanir svo hann hefði meiri tíma. Fyrsti gesturinn átti að koma 6. júní svo ég lokaði fyrir bókanir þar til. Hann fullyrðir að ég hafi ekki lokað fyrir bókanir en ég verð að viðurkenna að ég skil ekki hvað hann meinar með því. Ég hreinlega veit ekki hvort hann var virkilega að fara fram á að ég afbókaði fólk sem var búið að panta sér gistingu með margra mánaða fyrirvara og var á leið til landsins. Það var alla vega ekki hugtakið sem hann notaði, hann sagði “loka fyrir bókanir” og ég gerði það.



*Nú höfum við hjónin leigt út herbergi á airbnb í rúmt ár. Í 2-3 skipti hefur það gerst að gestir eru í 3-4 daga. Þessir gestir eru mun meira á staðnum, nota þ.a.l. alla aðstöðuna meira eins og eldhús og baðherbergi. Fullyrðingin er því beinlínis röng.
**Airbnb setur fram tillögur miðað við aðrar skráningar í kringum okkur. Ég fór eftir því.

***Sá-sem-ekki-má-nefna fékk ca. milljón út úr tryggingunum en hefur ekki enn gert við skemmdirnar mér vitanlega.

Næst: Slit sameignarfélagsins.

Fáránleg staða

Eins og lesendur hafa kannski tekið eftir þá hef ég verið að endurbirta, lítillega uppfærða, greinargerð sem hefur verið aðgengileg á netinu frá því 7. júní í fyrra. Ég vakti reyndar ekki athygli á henni fyrr en í október eftir kattamálið og fékk hún talsverðan lestur þá. 

Vegna þessarar endurbirtingar er núna verið að reyna að setja mér einhverja úrslitakosti.

Það sem er nú kannski merkilegast við það er sú staðreynd að þetta er greinargerðin sem viðkomandi dreifði sjálfur út um allt í nóvember 2017. 

Það eru ekki margar konur svo æðislegar að m.a.s. þegar menn hata þær þá vilja þeir samt búa sem næst þeim og gera allt til að svo verði sem lengst. En út á nákvæmlega það ganga þessir afarkostir.

Ég verð að segja eins og er að þessi staða er einhver sú fáránlegasta sem ég hef upplifað og er þó orðin eins gömul og á grönum má sjá.

Meðeigendurnir fullyrða báðir að þeir vilji selja. Við viljum kaupa. Peningarnir liggja í bankanum og bíða eftir að verða borgaðir út. Það er hægt að höggva á þennan hnút á morgun.

Nei, ég skil þetta ekki heldur.

Sá sem semur fyrr fær meira. Þegar annar er búinn að selja þá þurfum við ekki að kaupa hinn út.

Eruð þið góðir vinir? Getið þið treyst hvor öðrum í blindni?
Er þínum hagsmunum virkilega best borgið þannig?

Fifty-fifty

Ég kvartaði við H. undan því að hann væri að hagnast á húsinu á sama tíma og ég sá Martein varla því hann var alltaf í vertöku fyrir búið. Best að taka fram að launin hans hækkuðu ekkert þótt hann ynni myrkranna á milli og sást ekki heima hjá sér. Þá stakk H. upp á því að við myndum hækka launin hjá Marteini. Við gerðum það einn mánuð en ekki lengur því við vildum ekki að launaskuld H. yrði meiri en Marteins og hann gæti sölsað undir sig stærri hlut í búinu.

Vegna þessarar útleigu H. sótti ég það stíft að við myndum stofna ferðaþjónustufyrirtæki utan um suðurbæinn. H. var mjög tregur til og samþykkti það ekki fyrr en ég stakk upp á að Marteinn ætti það með honum en ekki ég. Þá samþykkti hann það loksins. Hann samþykkti einnig að ég yrði framkvæmdastjóri fyrirtækisins. Ég talaði alltaf um að ég fengi laun og hann fengi leigu fyrir húsið sem væri sú sama og launin svo myndu þeir tveir skipta hagnaði. Hann einn fengi því 50% og við tvö 50%. Þetta samþykkti hann allt saman.

Hann ætlaði sér líka að leigja út herbergi í Gamla bæ til að það væri ekki, eins og hann sagði sjálfur, pláss fyrir ættingjana.* Þegar ég spurði hann hvort Hálsbú ehf. eða Tveir bræður sf. ættu að fá leiguna þá kom á hann. Að lokum svaraði hann að réttast væri að Hálsbú fengi leiguna. Það var því alveg ljóst að hann ætlaði að stinga þeirri leigu í eigin vasa. Það varð svo ekkert úr þeirri útleigu þar sem verðandi leigutaka fannst húsnæðið ekki boðlegt. Húsnæði sem H. ætlaði að gera upp.

*Hann var nefnilega orðinn dauðleiður á þessum langdvölum sjálfur þótt þau séu bestu vinir hans núna.

ATH! Breytt plan! Færslurnar munu núna birtast annan hvern dag til að þetta taki lengri tíma. 

Næst: Ferðaþjónustan.

Ættingjarnir

Frá og með sumrinu 2015 hefur frændfólk þeirra bræðra komið til sumardvalar. Það er ungt par með fjögur börn. Með þeim voru um tíma kærasti elstu dótturinnar, hálfsystir konunnar og kærasti hennar og vinkona konunnar og kærasti hennar. Stundum kemur eldri systirin líka með sitt barn. Geta því verið allt frá 5 og upp í 13 manns þegar mest er.

H. hringir í mig og spyr hvort það sé ekki í lagi að fólkið borði hjá okkur. Ég segi já við því enda í góðu sumarfríi sem kennari og laga alltaf mat í hádeginu hvort sem er. Hins vegar gerði ég ekki ráð fyrir því að við Marteinn ættum að bera allan kostnað af matnum líka en það hefur reynst tilfellið. Kom það berlega í ljós þegar ég slysaðist til að leggja til að keyptar yrðu pizzur í Dalakofanum sem reyndust kosta 18 þúsund krónur ofan í hópinn og engum datt í hug að leggja í púkkið. Það er vaninn í minni fjölskyldu að fólk leggi til með sér og átti ég ekki von á neinu öðru. Marteinn hefur ekki viljað taka þetta upp því hann bendir á að þau hjálpi okkur á búinu. Það er rétt að ákveðnu leyti, þau hjálpa H. miklu meira en Marteini. H. og þau sjálf hafa líka sagt það fullum fetum að þau séu vinir hans, þau komi hingað til hitta hann og hjálpa honum. Þau útvega honum líka ýmsa hluti, eins og t.d. notaðan þurrkara. Ekki búinu. Ekki okkur. Honum.

Eftir að vitleysan fór af stað er sagan núna á þá leið að þau voru að vinna á búinu. Undarlegt að mæta á staðinn, segjast vilja hjálpa og ætla sér svo kaup fyrir það! H. sem var alltaf að láta þau vinna til að borga upp í dvölina! Þá skil ég ekki af hverju við Marteinn eigum að borga laun vinnufólks Hálsbús.

Þessar langdvalir og hversu heimakomin þau gera sig hefur orðið til þess að aðrir ættingjar veigra sér við að koma í heimsókn. Bæði þeirra eigin ættingjar og mín fjölskylda sem ég myndi auðvitað miklu frekar vilja fá í heimsókn.

Allir sem ég tala frjálslega við vita að mér finnast þessar heimsóknir of langar og geta vottað að ég myndi aldrei eiga frumkvæði að því að bjóða lengri dvöl.

Á morgun: Fifty-fifty.

Þættinum hefur borist bréf

Gagntilboð mitt er þetta:
Seldu okkur og ég skal taka allt út.
Ég skal m.a.s. sleppa því að tilkynna vini þína.





Vinsamlegast athugið að tilboðið rennur út 5. mars klukkan 16:18.

Er hatrið á mér meira virði en vináttan?