Krossinn sem ég ber

 Það er ungur maður á facebook sem hefur gaman að því að tilkynna hvaða dagur er. Það er bara fínt, þetta er falleg sál og ég læka þetta yfirleitt hjá honum. Hins vegar fékk ég sting í hjartað í dag. Á þessum degi fyrir sextán árum síðan lá ég inni á spítala og hafði þegar verið í þrjá daga. Það var verið að reyna að framkalla fæðingu litlu stúlkunnar minnar sem ég var gengin með 24 vikur en í sónar þremur dögum áður kom í ljós að það var enginn hjartsláttur. Stúlkan var dáin. Það átti eftir að taka tvo daga í viðbót að ná að framkalla fæðinguna. Í fimm daga gekk ég vitandi með dána barnið mitt. Hún var auðvitað búin að vera dáin lengur, ég bað um skoðun því ég hætti að finna hreyfingar. Ég veit að einstaklingur sem hefur aldrei gengið með barn, hvað þá fætt, getur skilið þetta. Að finna barnið hreyfa sig og sparka og svo hættir það. Að fæða barn og það er dauðaþögn.  

Við foreldrarnir vorum niðurbrotnir. Ég dró mig í hlé og grét. Pabbinn var reiður út í heiminn. Ég gat ekki hugsað mér að vera heima hjá okkur svo við fórum í burtu í nokkra daga. Við vorum svo sem ekki búin að undirbúa neitt en þarna hafði hún lifað, þarna hafði hún sparkað í innanverðan magann á mér. Þarna hafði mig dreymt um framtíðina með henni. Þarna hafði pabbi hennar talað við hana í kúlunni og leikið við hana. 

Hún átti að heita Þórhildur í höfuðið á ömmu sinni, Tóta litla, en við ákváðum að spara nafnið í von um lifandi stúlku. Við kölluðum hana því Björgu. Langamma hennar og frænka hétu Aðalbjörg. Amma hennar og frænkur heita Ingibjörg. Frænka hennar heitir Björg að millinafni. Okkar fannst því nafnið passa. Það var líka lítið eins og hún. 

Ég man ekki hvernig hlutirnir gerðust, þetta er allt í móðu, okkur hefur sennilega verið boðið að halda athöfn og kveðja og við þáðum það. Það var falleg lítil athöfn í kapellunni hjá kirkjugörðum Akureyrar ef ég man rétt með okkar nánustu. Mamma mín vildi endilega að ég léti krossinn minn með henni sem var alveg sjálfsagt. Því miður þegar til kom þá grét ég svo mikið að ég gat ekki sett krossinn sjálf um hálsinn á litlu dóttur minni. Þann kross mun ég bera um ómunatíð. 

Svo keyrðum við með pínulitla líkkistu í kirkjugarðinn í Þóroddsstað þar sem við settum hana í gröfina sem pabbi hennar hafði tekið hjá langafa hennar og -ömmu. 

Auðvitað var þetta erfitt. Að bíða eftir niðurstöðu úr krufningunni. Var ég með genagalla? Þýddi eitthvað að reyna aftur? Að reyna aftur var rosalega erfitt. Þegar ég var komin á 24 viku með eldri strákinn fékk ég háþrýsting af streitu. Báðar seinni meðgöngurnar voru meðhöndlaðar sem áhættumeðgöngur og ég var í sérstöku eftirliti. Fyrir það er ég ævarandi þakklát. Ég mátti koma hvenær sem var til að hlusta á hjartsláttinn þeirra. Það var ekkert undirbúið nema það nauðsynlegasta. Pabbinn talaði aldrei við þá né lék við þá í kúlunni.  

Ég veit alveg nákvæmlega hvenær hún hefði átt að byrja í skóla. Hvenær hún átti að fermast. Hvenær hún átti þetta eða hitt. Ég er alveg með það á hreinu að hún hefði átt að byrja í framhaldsskóla í haust. En við fengum ekki neitt af þessu. Hún fékk ekki líf.  

Kannski er ég rosalega sjálfselskufull og eigingjörn en þessi atburður er okkar missir, okkar sorg. Einskis annars.  

Kristófer Torfdal og orðræðan

Raunveruleikinn er skrítin skepna. Hann fer nefnilega algjörlega eftir túlkun. Fátt getum við hugsað okkur hryllilegra en barnsmorð en engu síður báru forfeður og mæður okkar út börn í unnvörpum. Það var gert til að hin börnin hefðu möguleika á að lifa. Túlkunaratriði. 

Túlkun raunveruleikans fer fram með orðum, sá sem ræður orðræðunni eða narratívinu á vondri íslensku ræður raunveruleikanum. Við höfum auðvitað séð þetta margoft, orðræða karla hefur meiri hljómgrunn en orðræða kvenna, orðræða ríkra hefur meiri hljómgrunn en orðræða fátækra. Ég nenni ekki að tína til dæmi enda alþekkt. Halldór Laxness vissi þetta auðvitað eins og flest annað. Hafi ég ekki sagt það áður þá vil ég endilega koma því á framfæri nú; pabbi minn hélt því fram að það væri ekkert í mannlegu samfélagi sem Laxness hefði ekki fjallað um í bókum sínum.  

Ég hef kennt Sölku Völku nokkrum sinnum og því lesið hana alloft. Salka Valka var skrifuð 1931 (Þú vínviður hreini) og 1932 (Fuglinn í fjörunni) og það kemur mér alltaf jafnmikið á óvart hversu mjög bókin kallast á við samtíma okkar. Í vetur kallaðist verkalýðsbaráttan á Óseyri við Axlarfjörð ákaflega á við verkalýðsbaráttu Eflingar í Reykjavík nútímans. 

Orðræðan um Sólveigu Önnu rímaði á stundum ískyggilega við orðræðuna um Kristófer Torfdal, æstasta bolsévika Íslands, í bókinni. 

Laxness byggði Kristófer Torfdal úr tveimur samtímamönnum sínum; annars vegar Ólafi Friðrikssyni ritstjóra og hins vegar Jónasi Jónssyni frá Hriflu.  

Kristófer Torfdal er fyrst nefndur til sögu í Fuglinum í fjörunni þegar Guðmundur Jónsson kadett biður Sölku um að lesa yfir bréf sem hann hefur skrifað til konungsins til að biðja um fjárstyrk. Það má til gamans nefna að Guðmundur kadett trúir því að guð ráði stéttaskiptingunni í heiminum (bls. 225) en Salka heldur að hún sé náttúrulögmál (bls 311). Nú hengjum við okkar á að hæfni ráði. Allt er þetta vitlaust en gott dæmi um hvernig við reynum að rökstyðja raunveruleikann í kringum okkar. Arnaldur Björnsson veit að ekkert er ljótara en fátæktin (bls 310).  

En aftur að Kristófer Torfdal. Það ganga um hann ýmsar sögur, m.a. sú að hann héldi alls konar villidýr á heimili sínu sem ætti seinna að hleypa út í byltingunni. 

Múgsefjunin verður slík að nokkrir piltar brjótast inn og hleypa dýrunum út. Þá kemur í ljós að óargadýrin miklu voru hrafnar og tófur. 

Það kemur m.a.s. upp úr dúrnum að Kristófer Torfdal er vísindamaður sem var að gera tilraunir.

Þetta þykir mér gott dæmi um hvernig orðræða stjórnar skynjun okkar og býr til eitthvað sem við höldum að sé raunveruleikinn. (Hellakenning Platós, anyone?) Kristófer Torfdal var hættulegur maður, um það þarf ekki að deila. Hann ógnaði þeim stöðugleika sem ríkti og þá fyrst verða valdhafar vitlausir þegar fjármagnið á að færast í annarra hendur. Þannig að orðræðan verður öll hin ýktasta og er til þess gerð að halda völdum og fjármunum í réttum höndum.

En Laxness vinur minn hann vissi líka að byltingin færir völdin aðeins á milli þeirra ríku þótt hinum fátæku blæði. Jóhann Bogesen er fulltrúi auðvaldsins og sá sem Kristófer og sérstaklega Arnaldur hafa barist gegn.

  

 Kristófer Torfdal, æstasti bolséviki landsins, er nefnilega ekki bolséviki fyrir fimm aura.

Orðræðan er svo oft einfeldningsgildra.

Refsinornir

Ég ætla að varpa þessu út í kosmósið af því að ég held að við þekkjum flest svona fólk og, ég ætla bara að segja það, það er alveg hundleiðinlegt.

Það er erfitt að setja fram dæmi af því að „þetta fólk“ gæti þekkt sig í dæmunum en það er líka stórhættulegt að reyna að tala í kringum sannleikann. Við skulum því segja að frásögnin sé byggð á sönnum atburðum. #afsakið.

Sko, ég er ekki að halda því fram að fólk eigi ekki að vera ábyrgt gerða sinna en mér finnst í alvöru að það eigi að vera einhvers staðar takmörk. Ég er ekki að tala um glæpi heldur bara svona hegðun. Og mér finnst í alvöru að það eigi að vera einhver fyrningarákvæði varðandi hvað má draga upp hvar og hvenær sem er.

Byggt á sönnum atburðum.

Dæmi 1.

Ég: Mér finnst ekki fallegt af þér að kalla mig ljótum nöfnum í gær þótt við séum ósammála um þetta sem gerðist.

Refsinorn: (setur upp heilagan vandlætingarsvip og dregur fram 700 blaðsíðna syndaregisterið mitt í A3 broti (það er ekki til í föstu formi heldur bara í höfði refsinornarinnar en þetta er byggt á sönnum atburðum svo ég má byggja) og skellir því með dynk á púltið (ekkert púlt heldur en þið vitið) og byrjar að fletta. Lítur ásakandi upp og segir reiðilegum en dálítið brostnum rómi:) Jæja? Ég man nú vel þegar þú varst sautján ára og sagðir eitthvað leiðinlegt við mig.

Ég: Þegar ég var sautján ára? Það er rooosalega langt síðan að ég var sautján ára.

Refsisnorn: Það getur vel verið en þetta særði mig mjög mikið og ég get ekki gleymt því.

Ég: (Kafandi djúpt í margra áratuga gamlar minningar.) Ég man bara ekkert eftir þessu.

Refsinornin: Nei auðvitað ekki. Þér hefur alltaf verið sama um mínar tilfinningar.

Ég: (Gjörsamlega að kreista heilabörkinn.) Jú, ég man þetta! En heyrðu… Þetta var nú ekki alveg svona… Ég baðst líka afsökunar.

Refsinornin: Það getur vel verið en þetta situr alltaf í mér.

 

Dæmi 2.

Látum það vera að það sé eitthvað dregið fram sem ég gerði af mér fyrir næstum fjörutíu árum síðan en mér finnst helvíti skítt þegar ég á líka að bera ábyrgð á hegðun fólks mér tengdu.

Ég: Ég kann ekki vel að meta það að þú sért að skipa mér fyrir verkum. Þú ert enginn yfirmaður yfir mér.

Refsinorn: (Dregur fram syndaregister sem ég kannast ekki við og skellir því á púltið og byrjar að fletta.) Jæja? Þetta er sko ekkert öðruvísi en þegar maðurinn þinn skipaði einhverri annarri manneskju fyrir verkum fyrir tuttugu árum síðan.

Ég: Ha? Hvað kemur þetta málinu við?

Refsinornin: Ég er bara að segja að þið hafið ekkert efni á að dæma.

Ég: Við? Við* erum ekkert að tala við þig, ég er að tala við þig! Svo skil ég ekki hvað máli það skiptir hvað maðurinn minn gerði áður en ég kynntist honum og það einhverri manneskju sem er ekki hérna!

Refsinornin: Nei, það má aldrei tala um ykkar hegðun.

Ég: Okkar...?! Ha?! Bara... Hvað?!

Update 11. okt. 2023.

Var að hlusta á þennan þátt og er að átta mig á að ég er að lýsa narsissískri hegðun hér að ofan. 

*Það er svo seinni tíma ritgerðarefni hvernig línurnar á milli þið og við flæða og hverjir fylla hvern flokk hverju sinni. 

Gamall, reiður femmi er hugsi

Ég hef fylgst með og tekið þátt í femínískri baráttu frá því ég var ungmenni í menntaskóla. Femínísk barátta hefur, eins og allt, farið í gegnum nokkrar breytingar. Nú er svo komið að ég hef verið flokkuð með „gömlum, reiðum femmum.“ Mér fannst það pínu vont fyrst en svo umfaðmaði ég nafngiftina, þótt í karlkyni sé. Ég er sumsé gamall, reiður femmi bara svo því sé haldið til haga.

Þegar ég var virkari í baráttunni þá fannst mér eðlilegt að minnihlutahópar* stæðu saman. Án þess ég ætli nánar út í það þá komst ég að því að aðrir minnihlutahópar styðja femíníska baráttu ekki jafnvel og þeim finnst að femínistar eigi að styðja þeirra baráttu. Vitna ég þá til ákalls ábyrgra feðra sem spurðu sí og æ: „Hvar eru femínistarnir nú?“

Alla vega, til að gera langa sögu stutta, þá komst ég að þeirri niðurstöðu að femínistar ættu að standa með og berjast fyrir konur. Það má vissulega styðja og taka undir baráttu annarra minnihlutahópa en aukin réttindi kvenna til jafns við aðra hlýtur að vera í forgangi.

 Vendi ég nú kvæði mínu í kross.

Setjum sem svo að ég vinni á skrifstofu verkalýðsfélags og mér finnist yfirmaðurinn minn, lýðræðislega kjörinn formaður verkalýðsfélagsins, algjörlega ómögulegur. Það er ekki bara mér sem finnst það heldur eru talsvert fleiri sammála mér í þessu mati. Við erum nógu mörg með nógu mikil umkvörtunarefni til þess að okkur finnist ástæða til að fara í hart. Á þessum tímapunkti hlýtur að liggja ljóst fyrir að það eru tvær mögulegar niðurstöður í málinu:

1.       Málið leysist farsællega og allir verða vinir.

2.       Málið leysist alls ekki heldur harðna deilurnar og varla vinnufært á skrifstofunni.

Verði niðurstaða 2. ofan á þá eru þrír möguleikar í stöðunni:

a.       Fólk heldur áfram að „vinna saman“ og vera óánægt. Öllum líður illa og veikindadögum fjölgar fram úr hófi. Þjónusta gagnvart umbjóðendum versnar.

b.       Yfirmaðurinn fer.

c.       Óánægði hópurinn fer.

Þetta veit ég áður en ég held af stað í baráttuna.

Yfirmaðurinn og kjarni í kringum hann er ekki sammála umkvörtunum okkar og setur fram sínar umkvartanir.  Það fæst engin niðurstaða og allt er í járnum. Yfirmaðurinn velur leið b. og fer.

Nema hvað. Yfirmaðurinn fyrrverandi býður sig aftur fram til formennsku og fær endurnýjað umboð í lýðræðislegum kosningum. Hvernig ber mér að skilja það? Ég hlýt að skilja það þannig að fólk vill hafa þennan formann og að hann sé þá yfirmaður á skrifstofunni. Ef ég get ekki hugsað mér að vinna undir hans stjórn þá hlýt ég að vilja fara. Ef ég segi upp þá fæ ég ekki atvinnuleysisbætur á meðan ég leita mér að annarri vinnu en ef mér er sagt upp þá fæ ég atvinnuleysisbætur.  Hver er besta mögulegan niðurstaðan úr því sem komið er? Jú, að mér verði sagt upp.

Það er alveg rétt að fjöldauppsagnir eru ekki af hinu góða. Ég skil hins vegar ekki hvernig nokkrum getur dottið í hug og í alvöru ætlast til að Sólveig Anna hafi virkilega átt að koma aftur inn á skrifstofuna og halda áfram að vinna með fólki sem hefur látið það mjög bersýnilega í ljósi að það vill ekki vinna með henni. Og vinsamlegast takið eftir að ég er ekki að taka afstöðu í deilunni sem slíkri. Kannski er Sólveig Anna alveg ómöguleg. Það breytir því samt ekki að hún var kosin, meirihlutinn valdi.

Ég hef staðið í deilum og tapað. Það er ömurlegt. Það var samt mikill léttir að losna úr aðstæðunum.

Af hverju er ég að fara í gegnum þetta í smáatriðum? Vegna þess að eftir að Sólveig Anna var kosin aftur og sagði upp fólki á skrifstofunni þá hefur mikilsmetandi fólk haldið því fram að ekki sé hægt að styðja baráttu Sólveigar vegna þessara uppsagna.

Núna þekki ég Sólveigu Önnu ekkert nema af því sem ég hef séð til hennar á opinberum vettvangi. Já, hún er mjög beinskeytt og orðhvöss. Ég held að hún sé nákvæmlega það sem verkalýðsbaráttuna vantar á Íslandi. Reyndar finnst mér vanta harðari verkalýðsbaráttu almennt í öllum heiminum. Misskipting auðsins eykst og eykst og ríkasta 1% sölsar undir sig æ meira. Verkalýðsbaráttan hefur verið mjög kurteis undanfarna áratugi og hverju hefur hún skilað?

Það er ekki nokkrum vafa undirorpið í mínum huga að hin harðneskjulega meðferð sem Sólveig Anna hefur hlotið í fjölmiðlum og í opinberri umræðu er fyrst og fremst vegna þess að hún er kona. Það er alveg margsannað að konur fá miklu verri útreið en karlar.

Þess vegna var ég mjög ánægð með grein Stefáns Ólafssonar í Vísi 2. febrúar sl. þar sem hann ræðir um meðferðina á Sólveigu Önnu.

Í gær birti svo Sóley Tómasdóttir hugleiðingar sínar um grein Stefáns. Og núna lendi ég í vandræðum. Ég skil það sem Sóley segir. Auðvitað á ekki einhver karl að segja femínistum fyrir verkum. Einstaklingsdýrkun er hættuleg og femínísk barátta hefur verið um of á forsendum menntaðra kvenna.

Það sem ég hnýt um er sú orðræða að baráttuaðferðir Sólveigar Önnu sé karllægar. Hvað þýðir það eiginlega? Fyrir mörgum árum heyrði ég sagt: „Ég er kona, allt sem ég geri er kvenlegt“ og var eignað Simone de Beauvoir. Skal viðurkennt að ég finn ekki tilvitnunina. Er virkilega verið að álasa Sólveigu Önnu fyrir það að beita ekki nógu kvenlægum baráttuaðferðum? Hvað þýðir þetta eiginlega?

Fann þessa tilvitnun.

Það sem mér þykir verst er að feðraveldið hefur tekið grein Sóleyjar og deilt henni sem enn einni svipunni á Sólveigu Önnu.

Hef ég þá tekið þá afstöðu að styðja Sólveigu Önnu skilyrðislaust? Nei, það hef ég ekki gert. Ég tók hins vegar þá ákvörðun fyrir mörgum árum síðan að ég myndi styðja konur og baráttu okkar fyrir jöfnum réttindum skilyrðislaust.

 

*Minnihlutahópur vísar til þess að bera minna úr býtum í samfélaginu. Ekki þess að hópurinn sé fámennari. 

Þöggun kvenna.

 Nýverið var ég að hlusta á hlaðvarpsþátt hjá Poppsálinni um Stanford fangelsistilraunina. Í seinni hluta þáttarins (Ca. 23:30 mín.) ræðir Elva Björk þáttastjórnandi um það hvað þessi rannsókn segir okkur: „Skv. Zimbardo sýndi þessi rannsókn okkur svart á hvítu að hegðun okkur ræðst mun frekar af ytri þáttum eða aðstæðum frekar en innri þáttum eins og persónuleika.“

Þarna sperrti ég eyrun enn frekar því þetta kallast á við ýmislegt sem ég hef verið að hugsa.

Svo ég komi hreint fram; ég er miðaldra kona. Eftir að ég varð miðaldra kona þá er ég afskaplega hallærisleg og gamaldags. En fyrst og fremst virðist ég vera algjörlega ómarktæk. Mér finnst þetta satt best að segja mjög skrítið. Núna er ég búin að vera á jörðinni í rúma hálfa öld og safnað að mér reynslu og visku. Ég er búin að reyna ýmislegt. Einhverjum gæti dottið í hug að fullorðnar lífsreyndar konur hefðu eitthvað til málanna að leggja – og auðvitað höfum við það. Það er bara hunsað.

Reyndar ýki ég aðeins. Ég hef meira eða minna verið ómarktæk alla mína ævi og það hefur mun meira með kyn mitt að gera en aldur. En aldurinn hjálpar ekki, það er mér mjög ljóst.

Við sjáum það strax í Hávamálum hversu ómarktækar konur eru:

Meyjar orðum
skyli manngi trúa
né því er kveður kona,
því að á hverfanda hveli
voru þeim hjörtu sköpuð,
brigð í brjóst um lagin.

 

Helga Kress ræddi um þöggun kvenna í bók sinni Máttugar meyjar.

Nöldrandi kona er þekkt minni. En konur „nöldra“ (endurtaka sig) vegna þess að á þær er ekki hlustað.

Við sjáum þessa orðræðu ítrekað út um allt; þolendur kynferðisofbeldis ljúga (eru ómarktækar).

Konur eru ítrekað sagðar erfiðar nú eða klikkaðar. Allt snýr þetta að því að gera okkur ómarktækar. Og hvers vegna er svona mikilvægt að konur séu ómarktækar gæti einhver spurt. Það er mjög einfalt svar við því; Ef konur eru ómarktækar þá þarf ekki að hlusta á þær. Þá er feðraveldinu ekki ógnað.

 

  

Þetta þarf ekki að vera svona

Við erum fjögurra manna fjölskylda með húsnæðislán. Við höfum aldeilis fundið fyrir hækkun matvæla og olíuverðs. Við finnum svo sannarlega fyrir hækkun stýrivaxta Seðlabankans.

Mér er sérstaklega minnistætt þegar Seðlabankastjóri hóf stýrivaxtavegferð sína þá talaði hann um að það hefðu orðið hækkanir á öllu og alveg sérstaklega á húsnæði og það yrði að sporna við þessari verðbólgu, m.a. fór hann fram á það við aðila vinnumarkaðarins að halda að sér höndum við launahækkanir. Bíddu, ha?! Það er allt að hækka og það er allt í lagi nema hvað að launin mega ekki hækka. Hvernig eigum við að hafa efni á öllum þessum hækkunum ef launin hækka ekki með?

Og tökum alveg sérstaklega eftir þessu: Það er hægt að hafa hemil á launahækkunum. Af hverju er ekki hægt að hafa hemil á verðhækkunum?

Á þessum tímapunkti var farin að sveima um í höfðinu á mér eftirfarandi spurning: Þarf þetta að vera svona?

Rétt fyrir jól skall svo á frétt um fyrirhugaða leiguhækkun hjá Ölmu leigufélagi. Allir ruku upp til handa og fóta og voru voða hneykslaðir, líka fyrirmenn í ríkisstjórninni. Þá kom nýtt hugtak; leiguþak.

Það er sem sagt hægt að hafa hemil á launahækkunum og það er hægt að setja þak á leigu (það er samt ekki gert) en það er ekki hægt að hafa hemil á verðhækkunum? Vitiði, ég trúi þessu ekki. Ég er orðin fullkomlega sannfærð um að þetta þurfi ekki að vera svona.

Það er talað um Covid-faraldurinn og  stríðið í Úkraínu sem torveldi aðföng. Það er talað um markaðinn sem sveiflast upp og niður. Núna skulum við aðeins staldra við. Það er talað um þessa hluti eins og eitthvert náttúruafl sem verði ekki við ráðið. Við skulum hafa eitt alveg á kristaltæru: Á bak við hverja einustu verðhækkun er ákvörðun sem einhver einstaklingur tók. Þetta er allt saman mannanna verk.

Ég veit að Ísland er lítið land og hefur ekki mikla stjórn í ólgusjó umheimsins. Þegar heimsmarkaðsverð hækkar á olíu þá er þarf auðvitað alveg bráðnauðsynlega að hækka verðið á olíunni strax hér, líka olíuna á tönkunum sem var keypt á gamla verðinu. Það hins vegar svo merkilega til að þegar heimsmarkaðsverðið lækkar þá lækkar verðið hér ekki að sama skapi.

Það eru eigendur fyrirtækisins Ölmu sem ákváðu að hækka leiguna. Það er fólk sem ákveður að hækka verðið, það er fólk sem ákveður að búa við þetta mannfjandsamlega markaðshagkerfi. Þetta þarf ekki að vera svona.

Hvaðan kemur þessi aukna arðsemiskrafa? Af hverju þurfa fyrirtæki að græða meira í ár en í fyrra? Af hverju mega fyrirtæki ekki bara bera sig? Af hverju er það ekki nóg? Af hverju þarf að hækka verðið á álegginu til þess að eigendur matvöruverslana græði auka hundrað milljónir?

Fyrir fólk sem á milljón trilljón billjónir þá skipta hundrað milljónir engu máli til eða frá. Þessar verðhækkanir skipta hins vegar talsvert miklu máli fyrir okkur hin.

Þetta er mannhatur og græðgi.

„Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.“

Úr skýrslu Styrmis Gunnarssonar fyrir rannsóknarnefnd Alþingis 1. október 2009, bls. 1-2.

Þetta breytist ekki á minni lífstíð en ég vona að þetta breytist í framtíðinni.

 

Froskur útgáfa

 Eins og dyggir lesendur vita þá er ég mikill myndasöguaðdáandi. Þess vegna hef ég verið mjög hrifin af Froski útgáfu og er að safna innbundnu Tinnabókunum. 

Núna á Froskur 10 ára afmæli og er í tilefni af því að selja tilboðspakka með talsverðum afslætti. Þar sem ég bý úti á landi þá skoða ég alltaf sendingarkostnaðinn, tilboð eru iðulega alls ekki jafngóð tilboð og þau virðast vera þegar sendingarkostnaðurinn bætist ofan á.

Mig langar auðvitað í marga pakka en verður úr að ég panta bara Lukku Láka pakkann upp á 10.767,- kr. Afslátturinn er  sagður 45%. Ég skoða sendingarkostnaðinn sérstaklega eins og ég geri alltaf. Þar segir að "sendandi greiði við móttöku" 

Vissulega skringilega orðað en engu að síður stendur beinum orðum að "sendandi greiði." Þá er einnig útlistað, eins og sést á skjáskoti, hvernig greiðslu fyrir aðrar sendingar er háttað og gefin upp verð. Mér finnst ekki óeðlilegt að ætla að inni í tilboðspakkanum sé tilboð á sendingu. 

Í dag fæ ég tilkynningu um að pakkinn sé kominn á pósthúsið og ég eigi að greiða 1.790,- fyrir sendinguna. Ekki nóg með að ég eigi að greiða fyrir sendinguna eftir allt saman heldur er sendingarkostnaðurinn hærri heldur allar aðrar tölur sem eru gefnar þarna upp.

Og sjáið nú til; ef ég hefði vitað að ég ætti að borga sendingarkostnaðinn þá hefði ég líka pantað Viggó viðutan pakkann sem mig langar í því þá hefði sendingarkostnaðurinn lækkað hlutfallslega.

Ég hringi í Frosk og get ekki sagt að ég hafi fengið vinalegar móttökur. Einhvern veginn er það mjög heimskuleg ályktun af minni hálfu að halda að sendandinn greiði þótt það standi á síðunni. Eina sem viðkomandi gat boðið upp á var að ég afþakkaði pakkann og fengi þá væntanlega endurgreitt. Ég benti viðkomandi á að upplýsingarnar á síðunni væru rangar en það skipti augljóslega ekki máli. Sá ég þá sæng mína útreidda og kvaddi.

Ég átta mig á að þetta var skringilega orðað en ég vil meina að upplýsingarnar séu í besta falli villandi og í versta falli beinlínis rangar. Þetta hefur verið lagað á síðunni núna eftir símtalið mitt.

Ég leysti síðan pakkann út þótt tilboðið góða sé nú aðeins 25%. Ég spurði að því hvað fyrirtækið myndi þurfa að borga fyrir þvælinginn á pakkanum ef ég hefði afþakkað. Það hefði þurft að borga fyrir sendinguna norður og fyrir að leysa hann út aftur fyrir sunnan. Ég hefði auðvitað átt að gera það en ég spara upp í þetta með því að eiga ekki frekari viðskipti við þetta fyrirtæki á næstunni.